Vanmorgen konden we rustig aan doen en gingen we om 8 uur ontbijten. Jimmy was er om 9 uur en toen zijn de laatste spullen voor Noah’s Ark en onze koffers in de bus gezet.

We hebben de route door het bos naar Noah’s Ark genomen. De weg is hier soms best slecht en er was redelijk wat verkeer maar pas toen we in Mukono kwamen stonden we echt stil in een lange rij auto’s. Door al het zand en de uitlaat gassen was de luchtkwaliteit in de auto niet heel lekker… gelukkig werken we in de mondzorg en is daar altijd een oplossing voor😷

Jimmy komt uit deze buurt en kent veel binnendoor weggetjes. Deze zijn wel wat stijler, zanderiger en hobbeliger. Tot onze schrik schoot de achterklep tot 2x toe open en viel Lisanne haar backpack er uit. Grappig is wel dat iedereen gelijk begint te toeteren, met lampen te seinen en stopt. Even terug hollen om de tas te pakken kan dan dus ook vrij gemakkelijk. Maar onhandig is het allemaal wel.

Op Noah’s Ark de laatste spullen voor de tandarts kamer uitgeladen en weer op zijn plek terug gezet.

Waarna onze weg (weer in de file) vervolgden. Bij een fruit stalletje gestopt om bananen en ananas te kopen.

Toen we uiteindelijk bij de ringweg/tolweg van Kampala aankwamen kwam er weer een beetje vaart in en uiteindelijk waren we rond 15 uur in het Airport Guesthouse. Daar was Irma gisteren aangekomen (zij gaat de komende 3 weken in het westen van het land op een school helpen)
We mochten op haar kamer lekker douchen en we hebben heerlijk in de tuin geborreld en met elkaar gegeten.

Toen kwam het moment van afscheid nemen want Lisanne vliegt door naar Nairobi en vanaf daar met haar vriend naar Tanzania. Er was nog even snel tijd voor een groepsfoto met elkaar (Lisanne met haar 6 bonus-moeders)

Al snel daarna was het ook voor de anderen tijd om naar de luchthaven te gaan. De controles en het inchecken ging gelukkig allemaal goed en redelijk snel.

Eenmaal aan boord zat iedereen weer ver bij elkaar vandaan. De nachtvlucht begon met vrij veel turbulentie maar verliep uiteindelijk goed. Waarna zondagochtend op Schiphol uitgebreid geknuffeld werd als afscheid.

De voorbereidingen voor een volgend jaar starten al bijna weer en de shirts hangen al te drogen aan de lijn. Namens de Stichting Help UGanda (HUG) willen we iedereen bedanken voor de werkzaamheden in en buiten Uganda en de support in de afgelopen weken. Mocht u geïnteresseerd zijn om een keer mee te gaan of om een financiële bijdrage te doen dan bent u van harte welkom. Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. 06-28862888

U kunt ons werk altijd steunen met een gift.
Doe dit door uw gift over te boeken op:

ING: NL69 INGB 0003 964041 BIC: INGBNL2A t.n.v. Stichting Help UGanda te Alphen aan den Rijn.

Vandaag alweer de laatste werkdag hier in Uganda.

Toen we het terrein van de kerk opreden zagen we al een hele rij met wachten mensen. Het beloofde dus eens drukke dag te worden.

Als een zeer geroutineerd team werden bij binnenkomst in de kerk alle kisten geopend en alle spullen klaar gezet. En al snel konden de deuren open en konden we beginnen. Vooraan stond 4 of 5 mensen met een briefje waarop stond dat ze terug moesten komen. Bijvoorbeeld omdat er teveel kiezen getrokken moesten worden en dat dat dus niet in 1x kon.

Zo fijn dat dat ook echt werkt en dat deze mensen terug komen zodat we ook de pijn aan de andere kant in hun mond kunnen verhelpen.

Helaas stopte vandaag de mobiele unit ermee. Wat we ook deden er kwam geen water meer uit. En als je wilt boren heb je toch echt water nodig🥺.

Helaas dus bijna geen vullingen kunnen maken maar doordat het zo druk met mensen was konden we nu wel meer mensen helpen met het trekken van kiezen die te slecht waren. Vandaag was de dag dat we overal aangegeven hadden dat we maar tot 12 uur zouden werken. Natuurlijk gingen we iets langer door maar om 12:50 moesten we toch echt de deur van de kerk dichtdoen. Helaas stonden er nog steeds wel 20 volwassen en wat kinderen voor de deur, dus dat was best een moeilijke beslissing. Maar we waren door het bestuur van de kerk uitgenodigd voor de lunch om 13:30.

We hebben ons verbaasd over de hoeveelheid eten die er voor ons stond en over hoeveel de Ugandezen eten. Wij hebben bescheiden opgeschept maar zeker ook genoten van de rijst, matoke, ginut sauce (pindasaus), agave, vlees, kip en groente. Ook kregen we er een flesje water bij.

Na deze lunch heeft Thérèse een vergadering gehad met het bestuur van de kerk om te praten over een eventuele tandheelkundige kliniek.(foto 16) Berthelle, Lisanne, Harriette, Esther, Rita en Ada hebben samen met de Ugandeze tandartsen alle spullen geteld en in de kisten opgeruimd.

Om 16 uur was alles klaar en zijn alle kisten in de pick-up gegaan waarna we met elkaar nog wat gedronken hebben in het hotel. Namens de Stichting Help UGanda (HUG) zijn toen de betalingen aan de Ugandese collega’s gedaan. En iedereen heeft zelf zijn hotelkamer betaald. Nadat we gegeten hadden was het ook tijd om te bekijken wat de resultaten van al onze inspanningen van de afgelopen 2 weken waren.

We hebben ongeveer 5000 kinderen poetsles en een tandenborstel met een tube tandpasta gegeven. Verder hebben we 586 mensen behandeld en daarbij zijn er 682 tanden en kiezen getrokken, 25 gebitsreinigingen uitgevoerd, 17 kiezen geseald, 49 vullingen gemaakt, 18 kiezen gesliced, 3 mensen gediagnosticeerd met sinusitis en naar de arts gestuurd en 2 fibromen verwijderd. Moe maar zeer voldaan gingen we allemaal naar ons bed voor een laatste nacht in Uganda.

De routine zit er lekker in dus om 7:15 zaten we aan de ontbijt tafel te genieten van ons fruit (watermeloen, banaan en de lekkerste ananas die je maar kan bedenken)

Om 8 uur de spulletjes in de bus en daar gingen we weer op pad. In de kerk alle kisten geopend en alles neergelegd zodat we al snel met de intake konden beginnen.

Vandaag weer veel mensen gezien en geholpen (165) maar er blijven toch altijd een paar bijzondere momenten op zo’n dag. Zoals die mevrouw die haar kies links onder kwam laten trekken en deze kies al zo los stond dat je tussen haar wortels doorkeek.

 

Of die mevrouw met dat enorme stuk wild vlees bij haar rechterhoektand, die Berthelle er heel vakkundig vanaf heeft gesneden en het keurig heeft gehecht.

Of dat jongetje van 5 die, al een tijd geleden, op zijn (melk)voortanden was gevallen waarbij er 1 afgebroken was en 1 helemaal bij de wortelpunt door het tandvlees heen stak.

Of die oude meneer waarbij er 2 kiezen getrokken moesten worden en deze plek gehecht moest worden.

 

Of dat meisje dat haar 2 melkvoortandjes wilde laten trekken. Of Thérèse die 2x bijna een uur met een baby op haar arm rondliep … of…. of…

 

Al die mensen, al die monden, al die verhalen….

Vanmiddag een mooie groepsfoto gemaakt met elkaar en vanavond toen we terug waren in het hotel heeft Lisanne (met een beetje hulp van Harriette en Berthelle) een groot gedeelte van de boortjes uitgezocht en geselecteerd.

Morgen onze laatste werkdag… zo gek! De tijd gaat echt te snel😱🫣🇺🇬🪥🦷

Vanmorgen na het ontbijt weer wat spullen naar de bus gebracht en lekker op tijd vertrokken met het hele team. Er stonden al wel wat mensen te wachten toen we aankwamen maar de rij viel mee.

De kisten geopend en alles klaar gezet. Het was vandaag de dag van de orthodontische problemen… echt wel 6 kindjes achter elkaar die een hoektand ver buiten de randvoorwaarden hadden staan en deze graag getrokken wilden hebben. We bestaat wel orthodontie in Uganda maar het is niet te betalen en dus voor deze kinderen al helemaal niet weggelegd. Dit blijven moeilijke momenten omdat het zo tegen je gevoel ingaat om zo’n prachtige hoektand te trekken….

We hadden bedacht dat we vroeg/op tijd zouden lunchen maar ja… dit is Uganda…. En dan lopen dingen wel eens anders dan gepland. Jimmy had namelijk de meneer gebeld waar wij altijd onze Rolex halen en hij was deeg aan het maken… en deeg moet rijzen natuurlijk.. we zaten dus uiteindelijk om 13:30 aan onze (welverdiende) lunch.

Toen we daarna om 14 uur weer begonnen hadden we dus nog maar 2 uur om de intake en behandelingen te doen en buiten stonden flinke rijen mensen (en kinderen) te wachten.

Maar gelukkig bleken er heeeel veel kinderen te staan die graag en knuffeltje wilden en toen we gingen afronden waren alle volwassenen voor vandaag weer geholpen.

Tijdens de laatste behandelingen begon het heel hard te plenzen en te onweren en werd het echt donker in de kerk.

Gelukkig was het wel weer droog toen we klaar waren en we allemaal
Weer moe maar zeer voldaan terug naar het hotel gingen.

 

Thérèse had nog met Jennie en Job afgesproken en zij heeft hun gebitten nog gereinigd. Na het avondeten hebben Berthelle en Thérèse nog de resterende hevels geslepen. Waarna deze dag weer voorbij is. Het was weer een heerlijke, warme, drukke en zware dag maar vooral ook een super goede en fijne dag

Vanmorgen na het ontbijt om 8 uur alle spullen die mee moesten in de pick-up en de bus gezet. Een aantal zware kisten moesten nog mee dus de mannen hadden het zwaar. Met een beetje stapelen konden ook alle mensen in de bus. Er was plek voor 12 man (inclusief Jimmy) en we waren met 13 (Matthias en Bbira reden in de pick-up dus die hoefden gelukkig niet met ons mee)

 

Bij onze aankomst bij de kerk bleek dat nog niet alles opgeruimd en schoon gemaakt was. Dus met vereende kracht alle tafels en stoelen zo verschoven of weg gezet dat we goed konden werken.

Al snel konden we beginnen met de intake en het verdoven waarna ook de behandelingen konden beginnen.

De dag was erg warm vandaag en dat merkten we allemaal best wel. Een van ons heeft ook even een tijdje buiten gezeten om bij te komen van alle warmte en de indrukken van deze dag.

Verder waren er gedurende de dag wel wat kleine dingetjes die af en toe wat haperden. Zo hadden we geen stroom, dus de generator die aan moest, die er dan af en toe ook weer mee stopte, af en toe geen water bij de boor, moeilijke kiezen die dan afbraken. Ook heeft Berthelle tijd besteed aan het trainen van de tandartsen.

Alles bij elkaar waren we het best zat en hebben we om 16 uur de deur van de kerk dicht gedaan en de laatste mensen van deze dag van hun pijnklachten afgeholpen.

Voor de statistiek:
We hebben 115 mensen behandeld waarbij we 126 tanden/kiezen getrokken, 6 vullingen gemaakt, een aantal kiezen geseald en gesliced en bij 2 mensen gebitsreiniging uitgevoerd

Vanmorgen werden we om 6 uur wakker van een enorme plensbui waarbij we ons allemaal afvroegen… hoe moet dat als we straks met de boot gaan. Maar gelukkig werd het na 7 uur al snel droog.

Om 8 uur kwam Jimmy met de Ugandese tandartsen Peter, Joseph en Ivan. Ook Vincent, Matthias en Bbira zijn weer van de partij de komende week.Alle spullen die we mee moesten nemen werden in de pick-up truck van matthias gezet en wij zijn naar de waterrand gelopen omdat we deze dag(super luxe) met de boot naar ons werk gaan…

 

Bij Jennie haar school aangekomen zo snel mogelijk geprobeerd alles klaar te zetten en te starten want er zijn veel kindjes die een behandeling nodig hebben.

Voor de pauze was het wel wat rommelig en moest iedereen even wennen aan de werkplek, de manier van werken enz

Na de waanzinnig lekker lunch (weer met heeerlijke Tilapia, kool en rijst) kort met alle tandartsen bij elkaar een aantal punten besproken. Daarna liep alles veel soepeler

 

Natuurlijk was er veel meer te doen dan de tijd die we hadden… maar 17 uur is 17 uur en dan moet er gewoon gestopt worden. Ook omdat ook alle
Spullen nog gereinigd en opgeruimd moesten worden.

Toen alles in de bus en de truck stond kregen we een enorm mooi optreden van een muziekband met een deel van de kinderen van de school.

Prachtige drum, mooie kleding (dank aan EFP, Europerio 9 en ACTA) en een geweldige dans! Waarna we ook nog allemaal een pop van bananenblad kregen om ons te bedanken.

Met moeite konden we ons losscheuren van de school, de kids en Jennie..maar we hadden nog een avhitterende boot tocht voor de boeg want de zonsopgang tegemoet vaarden we van Busaana weg.

Helemaal door tot de “Source of The Nile” De plek waar de Blauwe Nijl onder het water uit een bron ontstaat. De Nijl bestaat uit 70% water uit het Victoria meer en 30% water vanuit deze bron… fascinerend hoe de stroming op deze plek is…

Nadat we weer aanw al waren zijn we terug gelopen naar ons hotel waar we om 19:45 konden eten.

De dag doorgenomen en ieders beleving vans zee dag besproken.
Uiteindelijk vandaag 106 kinderen behandeld waarbij we 21 vullingen hebben gemaakt, 106 tanden/kiezen hebben getrokken, 7 gebitsreinigingen zijn uitgevoerd, 5 sealents zijn gemaakt, 5 (melk) kiezen gesliced en is er een gingivectomy gedaan bij een hevige zwelling van het tandvlees bij een verstandskies.

Nadat we rond 17 uur zo’n beetje klaar waren hebben we alles opgeruimd en in de bus gebracht.

We moesten toen in de mail hall terug en plaats nemen waarna we een prachtige show gepresenteerd kregen…. Wat een drum en wat een dans van deze schoolkinderen. En ze zagen er echt ook super mooi uit🤩

Aansluitend kregen we allemaal een (bananenblad) pop/baby🙏🏽
Waarna we weer terug gelopen zijn naar de rand van het Victoria meer. Hiervandaan in de boot gestapt en. een prachtige zonsondergang gezien en genoten van de vissers die nog aan het werk waren.

Natuurlijk zijn we toen doorgevaren naar “the source of the Nile”
Het blijft een bijzondere plek waar de bron van de Nijl op de bodem ligt e n aan het oppervlak zo’n enorme stroming veroorzaakt.

Terug aan land naar het hotel gelopen en daarna gegeten en ondertussen uitgebreid de ervaringen van de dag besproken. We hebben weeer heerlijk gegeten en daarna is bijna iedereen op tijd gaan slapen.

 

Vandaag was het onze vrije dag. Harriette, Ada en Thérèse werden om 9 uur opgehaald door Jimmy om naar de Kalagala waterval te gaan. Dit was een klein uurtje rijden vanaf het hotel. Esther, Rita en Lisanne bleven een beetje chillen in het hotel.

De rit naar de waterval verliep soepel . Bij de waterval waren een aantal mannen hun boda boda aan het schoonmaken. Heel bijzonder hoeveel tijd en energie daarin gestopt wordt….

De 3 meiden hebben genoten van de enorme hoeveelheid water die hier door de Nijl stroomt. En het feitje dat dit water pas over 90 dagen in Egypte de zee in stroomt.

Ook hebben zij nog vele (enorme) spinnen gezien, een aantal neushoornvogels en een eekhoorn.

Terug in Jinja hebben zij wat inkopen gedaan en toen ze bij de ATM stonden kwam tandarts Berthelle net aanrijden. De koffer in het hotel gebracht en naar de Deli gewandeld voor een heerlijke lunch.

Daarin de rest van de middag hebben we met een boek, face-time, een muziekje of een dutje doorgebracht. Vanavond weer super lekker gegeten en de meesten zijn weer op tijd naar hun kamer en bed vertrokken. Morgen een spannende dag…

Vanmorgen zou Jimmy ons om 9 uur op komen halen. Maar dat werd een ugandees half uurtje later. Terwijl we op hem aan het wachten waren even van de mooie tuin genoten (en allerlei mooie dingen/dieren op de foto gezet.

Om 9:30 kwam Jimmy met de vacuümzakken met ductape op het raam geplakt. Hij was om 8 uur bij de garage geweest voor een nieuw raam
Maar ze hadden net niet de goede maat en dus moest hij de zakken erop plakken. Al met al was hij daar nog best een tijdje mee bezig geweest. Maar we hadden geen echte haast dus prima. Alle spullen die we al klaar gezet hadden in de bus geladen en op weg gegaan.

Om 10:30 reden we Buluuba binnen en al snel waren we bij het St Francis ziekenhuis. Op dit terrein staan ook de huizen voor de lepra mannen en vrouwen.

De vrouwen waren onze eerste bestemming. De 3 dames (tussen de 86 en 96 (!) jaar oud) zaten al in hun mooiste jurken op ons te wachten. En vol enthousiasme werden we begroet. We hadden weer allerlei lekkers voor ze mee genomen. 2,5 kg suiker, zeep om kleding mee te wassen, een stuk handzeep, boter, jam, brood en stroopwafels. En natuurlijk een beker Cola of Fanta en een tandenborstel en tandpasta. Ook hadden we voor iedereen nog een lekkere warme trui.

Hierna zijn we naar de mannen gegaan, ook daar zijn er nog 3 (net als vorig jaar) Voor de mannen hadden we dezelfde cadeaus en ook zij waren er zichtbaar blij mee.

De kinderen die buiten liepen hebben we vervolgens een tandenborstel en tandpasta gegeven. Ook hadden we voor een enkel kind een paar schoenen en voor iedereen een t-shirt, trui of broek/rok.

Hierna zijn we naar het ziekenhuis gegaan waar we eerst op de kinderafdeling, daarna de baby afdeling en ter afsluiting ook op de vrouwenafdeling kleding hebben uitgedeeld.
De baby afdeling blijft favoriet en we hadden heel veel pakketjes baby kleding gemaakt gisterenavond (hydrofiel luier met kleding erin) waar ze echt super blij mee waren.
En elk jaar hoor je hier weer schrijnende verhalen zoals nu de jonge vrouw van 19 die net bevallen was (haar vriend studeerd nog).
Ze is nog in het ziekenhuis maar kan eigenlijk de rekening niet betalen…

Maar we hebben ook ontzettend gelachen met een paar jonge vrouwen op de vrouwenafdeling want zij gingen gelijk de t-shirts en zelfs de spijkerbroeken aantrekken en ze hadden gemeten en ze hadden echt de grootste lol. Alsof je een kind een grote kist met verkleed spullen gaf, zo liepen ze te lachen en elkaar te plagen. Echt geweldig om te zien.

Nadat we iedereen iets gegeven hadden zijn we terug gereden naar Jinja waar we een lekker broodje gegeten hebben. We waren nog nauwelijks binnen (op het overdekte terras) of het onweer en een enorme regenbui brak los. Na de lunch hadden we een echt vrije middag en hebben we nog wat geshopt en in het hotel wat gedronken.

Om 18 uur naar de Jinja Sailing Club gelopen waar we (na een uur!) ons drankje hadden. Wel heel erg genoten van het mooie uitzicht op het Victoria meer en toen het donker werd zijn we binnen gaan zitten om te eten. Toch blijft het tegenstrijdig dat we maandag 50 m verder op de voor stappen om naar Jennie te gaan en dat je dan in een heel arm deel van de stad zit… zo vlak naast deze chique harbour tent….

Ondanks dat we (fysiek) niet heel veel gedaan hebben (geestelijk natuurlijk wel want het was een enerverende dag) waren we allemaal moe dus zijn we op tijd gaan slapen

 Vanmorgen na ons heerlijke ontbijt alle spullen die we gisteravond al klaar gezet hadden naar de bus gedragen. De kisten met instrumenten zijn echt heel zwaar dus gelukkig kregen we daar hulp bij het dragen van 2 medewerkers van het hotel.

Zonder problemen naar Busaana gereden. Hier staat de Little
Angels school van Jennie.
De oudste kinderen uit klas 7 hadden al de hele hal schoongemaakt, gedweild en banken en stoelen klaar gezet.

Ada, Esther, Rita, Harriette en Lisanne begonnen met de poetslessen. Jennie en Thérèse begonnen met de controles.

De poetslessen verliepen super goed. De kinderen waren erg geïnteresseerd en zongen enthousiast mee met het poetslied.
Zelfs de oudste klassen wilden dat het lied gezongen werd. De poetslessen gingen echt super goed.

Ondertussen had Jimmy al ee deel van onze behandelruimte klaar gezet waarna Ada alle materialen uitgepakt heeft en neergelegd. Thérèse heeft toen de mobile unit aangesloten en daar konden we van start met de eerste behandeling.
En al snel had Rita samen met Ada en Harriette de eerste sealant op de kies van 1 van de kindjes gemaakt. (=bescherm laagje op de kies om de kans op gaatjes te verkleinen). Lisanne kreeg een kindje met enorm veel tandsteen in haar “stoel”. Esther keek met haar mee. Thérèse en Jennie waren nog steeds controles aan het doen in de klassen.

Om 14 uur zaten we met elkaar aan een heerlijke lunch van rijst, gekookte kool met tomaatjes en gebakken Tilapia vis (die s’nachts vers in het Victoria meer gevangen was)

Aan de overkant van het meer (dus in Jinja) begon het te onweren en helaas betekende dat dat bijnaam de stroom uitviel. Gelukkig bood Job, de man van Jennie aan, om hun generator van thuis op te halen. Dat duurde een uurtje maar ondertussen waren er genoeg kinderen waarbij ook tandsteen weg gehaald moest worden. En toen om Job terug was konden er gelukkig toch ook nog een paar sealents gedaan worden.
Om 16:30 afgerond en alle spullen opgeruimd waarna we allemaal moe en vol nieuwe indrukken terug naar Jinja zijn gereden. Vandaag hebben we namelijk alle poetslessen gedaan, bij alle 450 kinderen een controle uitgevoerd. Ook zijn er 9 gebitsreinigingen gedaan, 10 sealents gemaakt en bij kinderen is er fluoride aangebracht. Logisch dus dat we allemaal even zaten uit te blazen moesten bijkomen

Bij het hotel aangekomen gebeurde er iets geks met de schuifdeur van de auto. We stonden een beetje schuin en de deur glijd open en glijd zo door zijn stop heen en viel eruit.
Gelukkig stond er niemand naast en was de auto die ernaast geparkeerd stond ver genoeg weg. De deur viel dus op de grond maar daarbij sprongen natuurlijk alle ramen eruit in honderd-duizend stukjes. We schrokken enorm maar gelukkig blijft Jimmy altijd rustig. We hebben alle dozen en spullen uit de bus gehaald en daarna de schuifdeur via de achterklep in de auto gelegd.

Om 19 uur weer lekker gegeten waarna we zijn begonnen met het uitzoeken van alle kleding die mee was gekomen. Er zijn 22 pakketjes gemaakt van een hydrofiel luier met sokjes, rompertje en wat shirtjes/broekje/rokje. Ook hebben we nog peuterkleding, tienerkleding, wat heren en dames kleding en kinderschoenen.

Rond 21:30 kwam Jimmy vertellen dat de deur weer in de auto zit en weer functioneerde. Alleen was er nog geen nieuw glas. Dus dat gaat hij nog afplakken met onze vacuumzakken (waarin de kleding meegekomen was) en ductape.

Na deze ervarende dag waren we allemaal toe aan een goede nacht slaap.

Vanmorgen door de hoofdingang naar Kakira gereden en even gestopt om een foto van de leuker gemaakt die daar bij de poort staat (het symbool van de suikerfabriek)

We zijn toen eerst maar de kleuterklassen (3 stuks) van de Mushvani school gereden. Alle kindjes (ongeveer 250) werden buiten op het grasveld gezet en de juffrouw ging eerst een swingend lied met ze zingen. (Filmpje) Heerlijke start van deze dag. Op deze school was ook een kleuter met het syndroom van Down en hij was reuze nieuwsgierig en knuffelig.

Poetsles geven aan zoveel en zulke jonge kinderen (3-6 jaar) die ook nog nauwelijks Engels spreken blijft altijd lastig maar we zagen wel dat de kinderen het leuk vonden. Dus een goede basis is gelegd.

Aansluitend hebben we een docent opgehaald van de school waar we gisteren geëindigd zijn. Hij ging ons de weg wijzen naar de Chico en de Mutai school. Deze 2 scholen liggen wat verder van Polota af, midden tussen de suikerriet plantage. Tenslotte is de Kakira Sugar Limited (KSL) de grootste suikerproducent van Uganda en is zij goed voor de helft van de nationale suikerproductie.

De poetslessen gaan steeds soepeler en we hebben ons nu weer opgesplitst omdat de onderbouw allemaal rond 13 uur van school naar huis gaat en we wel alle kinderen de poetslessen wilden geven.

Helaas hebben we maar 1 poetsmodel omdat de 2e even tijdelijk stuk is. Hierdoor moesten we af en toe een beetje improviseren en van onszelf een persoonlijk poetsmodel maken.

Jimmy, onze chauffeur en steun en toeverlaat is ook een enorme kindervriend….

Nadat deze 2 scholen klaar waren was de klus voor de eerste 4 dagen afgerond. En hebben we onszelf getrakteerd op een heerlijke lunch in de stad. s’ Middags deed iedereen zijn eigen ding en zijn er nog wat voorbereidingen gedaan voor morgen. Waarna iedereen op tijd naar bed ging want de warmte, alle indrukken en de intensiteit van de werkzaamheden blijven intens.

Vanmorgen met een kleine vertraging vertrokken omdat Thérèse de nieuwe tubes tandpasta’s vergeten was te pakken.

De eerste school van vandaag was de kleuterklas van de laatste school waar we gisteren geëindigd waren.
Gelukkig was er vandaag meer discipline op school en dat maakte de chaos van gisteren allemaal weer goed.

Nadat de St Stephen’s school klaar was zijn we naar de St Tereza school gereden. Op deze school werd ook
Nog gestaakt en dat was te merken want klas 2 was helemaal niet aanwezig en van de klassen 4,5 en 6 was nog niet de helft van de leerlingen op school.

Maar ook al waren de klassen kleiner .. we hebben ons er niet verveeld. Nadat deze school klaar was zijn we naar Kakira gereden, het deel wat rondom de suikerfabrieken ligt. De kleuters waren al naar huis maar de klassen 1-4 waren er nog tot 13 uur. Deze school heeft hele grote klassen dus hebben we ons opgesplitst. Ada, Lisanne en Rita deden klas 1a en Harriette, Esther en Thérèse deden dan klas 1b
Want al deze klassen bestonden uit een klas A en B…

Rond 13:15 waren we klaar met deze leerlingen en zijn we naar het Kakira guesthouse gereden voor een heerlijke lunch. Het maken van de lunch koste wat tijd maar het was zeker de moeite waard😋😋

Na de lunch terug naar de mashevany school en de klassen 5,6 en 7 Poetslessen gegeven.
Inmiddels was het ook al laat geworden en begon het weer enorm te onweren en te regenen.

Terug naar het hotel gegaan waar Thérèse met Jimmy boodschappen gingen doen voor zaterdag en Ada, Rita, Esther, Lisanne en Harriette besloten gelijk door te pakken. Zij hebben met z’n 5’en de resterende 1450 tandenborstels en tandpasta’s uitgezocht en geselecteerd. Echt super gaaf dat ze dat zo met elkaar gedaan hebben!

In de loop van de avond zijn Ada en Thérèse begonnen met het steriliseren van de instrumenten. Altijd even een klusje dus daar zijn ze zeker morgenavond ook nog wel even druk mee.

 Ondanks dat we pas een paar dagen hier zijn voelt het alsof het al veel langer is.
Vanmorgen om 7:15 aan het ontbijt en om 8 uur alle (1450) ingepakte tandenborstels en tandpasta’s bij de parkeerplaats gezet (met hulp van de tuinman en de schoonmaakster die spontaan meehielpen met dragen van alle dozen.)

Onderweg zagen Ada en Harriette dat de achterklep langzaam open leek te gaan en dus riepen ze naar Jimmy dat hij moest stoppen en zo konden we gelukkig voorkomen dat alle dozen met tandenborstels en tandpasta”s uit de bus in het zand zouden vallen.

 

We hebben alles weer bij elkaar gepakt en zijn toen naar de St Joseph school gereden, de school waar we gisteren geëindigd waren.
Hier hebben we eerst P6 en P7 gedaan. Vooral de hoogste klas was super leuk want we vertellen daar een uitgebreider verhaal dan bij de kleintjes en dan is er ook altijd de vraag van ons aan hen of zij nog vragen hebben…. Heel aarzelend, zachtjes en moeilijk verstaanbaar begon er 1 met een vraag en uiteindelijk hebben we wel minstens 10 vragen gekregen. Variërend van waarom kan een tand afbreken tot is het slecht voor je tanden om heel
koud water te drinken en waarom krijg je soms gele vlekken op je tanden.

 

Ook de mensen die in de groentetuin werken van de school krijgen natuurlijk een tandenborstel en tandpasta.)

 

Aansluiten hebben we toen ook de kleuters nog poetsles gegeven.
Na een kleine pauze (even een kopje koffie/thee gemaakt met het hete water wat we altijd mee krijgen vanuit het hotel) zijn we naar de overkant van de straat gegaan.

Hier is het Tunaimi schooltje (voor anderen ook wel het “modder schooltje” vanwege de soms slechte toegang als het regent) Hier zitten nog maar 40 kindjes op school dus die hebben we uit de 5 verschillende klasjes allemaal in 1 klas gezet.

 

Hierna zijn we naar het “Mother Care “ schooltje gegaan. Dit schooltje zit op het terrein met een kleine moskee. Ook hier zitten maar 45 kleuters op dit schooltje. Maar ze zijn altijd super blij dat we komen.

 

Toen we hier weg wilden rijden wilde de bus niet starten maar gelukkig had Jimmy dat weer zo gerepareerd en konden we onze weg vervolgen.

Ons volgende doel was de St Stephen’s school. Dit is een staatsschool en er werd dus nog wel gestaakt maar er waren wel een paar docenten aanwezig. Voor de “grote pauze” konden we nog precies P1 en P2 doen . Deze onderbouw is namelijk na de pauze niet meer op. School. Maar doordat er geen/weinig docenten aanwezig waren en de grotere kinderen buiten voor de “ ramen” (venster met tralies, zonder glas) liepen te schreeuwen was het binnen bijna niet te doen om klassen met 95-120 leerlingen les te geven.

Toen we dus om 13:15 onderweg waren naar de “hoofdstraat” om weer een lekkere Rolex te eten waren we wel even aan een rust momentje toe.

Grappig was trouwens dat er op deze school 2 docenten waren die ook Harriette heten en natuurlijk moesten zij even met onze Harriette op de foto.

Na de lunch zijn we weer terug gegaan naar de St Stephen’s school. En ondanks dat (na een half uur hangen en wachten) docent Daniel, die al jaren les geeft aan P7, ons kwam helpen was deze middag wel echt een heftige middag. De klassen waren rumoerig en luisterden slecht en soms moest Thérèse echt bijna schreeuwen om boven de herrie uit te komen.

 

Nadat deze klassen waren afgerond was iedereen moe en met een hoofd vol herrie toe aan een beetje rust.
Vandaag hebben we 1250 kinderen poetsles gegeven, een super prestatie dus!

Na het avondeten hebben we weer 1450 tandenborstels en tandpasta’s uitgepakt en gesorteerd. En na nog een drankje/thee’tje vertrok iedereen naar zijn mandje voor een paar uurtjes slaap.

 

 

Na een verkwikkende nacht slaap zaten we vanmorgen om 7:15 aan het ontbijt. Allemaal in onze werkkleding… (natuurlijk onze gele HUG-shirts)

Alle spullen die we klaar hadden gezet hebben we in de bus bij Jimmy gebracht waarna we naar Polota zijn gereden. Vanwege stakingen van docenten die op een staatsschool werken was ons programma dit jaar een beetje aangepast in vergelijking met vorige jaren. We zijn dus gestart met de Hope School. De school die rechts van de weg, net voor Polota, ligt. We begonnen met de kinderen van P1-P7 want die stonden toch al buiten op het grasveld. Ondanks dat dit onze eerste poetsles was ging het al gelijk als een geoliede machine.

Na deze groep kinderen volgden natuurlijk ook de kleintjes (de kleuterklassen).

Deze school voelt als een oase van rust zo rustig, schoon en mooi geverfd is alles. Een heerlijke start dus.

Hierna zijn we naar de Jill school gereden. Een kleine school met alleen kleuters. En .. een enorm contrast met de school waar we net vandaan kwamen want deze school is een houten bouwval waarbij de meeste kinderen gewoon op de grond zitten omdat er geen bankjes zijn. Ook de omgeving ruikt anders en omdat dit onze (voor de meesten eerste) kennismaking met de sloppenwijk is is dat best even wennen en indrukwekkend.

De kinderen waren super blij en deden enthousiast met ons mee. Ook de pastoor van de kerk luisterde mee en hij gaat de aankondiging van de tandheelkundige werkzaamheden in de kerk van St Stephen volgende week ook in zijn kerk ophangen (die kerk staat op hetzelfde terrein als de Jill school)

Toen Jimmy de bus heel voorzichtig door en langs het hek had gemanoeuvreerd konden we de weg terug naar de hoofdweg vervolgen en zijn we naar de School of Destiny gegaan. In dit schooltje zitten 350 kinderen in 5 klasjes.
Met een flink aantal dozen tandenborstels en tandpasta’s zijn wij hier aan de slag gegaan terwijl
Jimmy voor ons wat boodschappen ging doen (thee, koffie enz)

De hoofdmeester is een super enthousiaste vrouw en ze ging mee naar elke klas om ook steeds aan de kinderen te vragen of ze begrepen hadden welke dagen de tandartsen volgende week komen werken en dat de kinderen dus weten dat ze dan behandeld kunnen worden als ze kiespijn hebben.

Tegen 12 uur waren we klaar met deze school en was Jimmy terug. We waren echt toe aan iets te drinken en eigenlijk ook wel aan een hapje eten. Dus al op tijd naar de hoofdstraat van de sloppenwijk gereden om bij onze vaste plek de Rolex te bestellen.

Wij zijn aan de overkant van de straat gaan zitten en hebben heerlijk naar iedereen zitten kijken die voorbij kwam lopen of fietsen. Maar ook wij waren een bezienswaardigheid en er zijn best wel wat foto’s ook van ons gemaakt en menigeen zei ons gedag of maakte een praatje.

Genoten van onze (vroege) lunch. Tijdstechnisch zaten we wel wat onhandig omdat alle scholen pauze hadden toen wij klaar waren met eten en dus besloten om een wandeling door de straatjes en langs de kraampjes van Polota te maken.
Mooie en bijzondere dingen gezien waaronder prachtige schalen met allerlei kleurrijke bonen. Maar ook een koeienmaag die te koop werd aangeboden.

Om 14 uur waren we op de volgende school. Deze school (St Joseph) wordt door nonnen geleid. Omdat we hier na lunchtijd aankwamen waren de kleuters al naar huis. En vandaag bleken de klassen 6 en 7 examens te hebben. Voor deze klassen komen we dus morgen voor terug.

De eerste dag was best intensief dus besloten nog lekker even een koffie in de stad te gaan drinken. Waarna we lopend terug naar ons hotel zijn gegaan. Na het avondeten nog weer een uur tandenborstels en tandpasta’s uitgepakt (in totaal 1450 stuks)

We hebben nog even iets gedronken en we kijken terug op een super goede en mooie dag waarin we 850 kinderen blij hebben kunnen maken met een tandenborstel, tandpasta en poetsles.

Na een korte nacht (Esther en Thérèse hadden een paar muggen in de klamboe die, ondanks dat het al ver na 2 uur s’nachts was, eerst bestreden moesten worden.)

Zaten we om 8:15 met elkaar aan het ontbijt met vers fruit, een heerlijke bananen-pannenkoek, koffie, thee en verse sap.

Gezellig gekletst en rond 9 uur de kamers en de drankjes van gisterenavond betaald. Wat natuurlijk weer even wat verwarring gaf want ja…. De prijzen zijn in dollars en wij wilden in euro’s betalen. En nee… dan is $65 geen €65. Maar gelukkig kwamen we hier keurig uit met elkaar en konden we naar ieders tevredenheid betalen.

Jimmy stuurde een berichtje dat hij er niet om 10 uur zou zijn vanwege een probleem met de bus

Dus toen alle koffers buitens ronden zijn wij weer lekker op de veranda gaan zitten om een boek te lezen of hebben we door de tuin gewandeld en genoten van de vogels en de prachtige bloemen.

Tegen 11:30 kwam Jimmy. Hebben we de koffers ingeladen en kort daarop zijn we vertrokken. Althans… de auto startte niet maar omdat we van een heuveltje af reden kon Jimmy hem toch aan de praat krijgen. Even geld gewisseld waarna we op pad konden.

	Het eerste stuk ging over de tolweg en verliep super soepel. Maar kort nadat we de ringweg verlaten hadden en op de hobbelige weg heuvel opwaarts gingen… schoot de achterklep van de bus open en lagen er 2 koffers en de krukken op straat. Jimmy stuurde naar de kant en stopte. Maar… hij was wel erg ver tegen de greppel gereden en dus hing de auto er bijna in.

	Eerst de spullen van de weg gehaald en in de bus terug gelegd. Maar toen… we stonden nog steeds tegen de helling op en dus startte de auto niet… en terug laten rollen was een uitdaging vanwege de greppel/waterafvoer.

Wij dus uit de bus. Jimmy heeft 2 stenen achter de wielen gelegd (want ja, de handrem is ook niet meer zoals hij ooit geweest is) waarna hij in de motor (die onder de bijrijdersstoel zit heeft geknutseld.

Wonder boven wonder kreeg hij de bus aan de praat en kon hij hem van de greppel weg rijden de weg op. Wij er weer in en met een half uur vertraging vervolgende we onze weg.

Bij de toegangsweg naar Noah’s Ark aangekomen een Rolex besteld (een gebakken ei opgerold in een soort mais pannenkoek) die we dan op de terugweg zouden eten.
Doorgereden naar het kindertehuis en daar met Tamar alle spullen uit de tandartskamer gepakt die we nog nodig hadden. De truck stond al klaar met de tandenborstels, tandpasta’s en alle kisten met de spullen.

Het terrein afgereden en beneden gestopt om onze lunch op te halen. Thérèse wilde even de zijdeur van de bus dichtdoen en toen ging die deur er ineens naast.

 Maar ook hier was Jimmy onze reddende engel en in no-time hing de deur weer in zijn rails.

Na de Rolex weer op pad voor het laatste stuk. Opeens een knal en toen lag de bijrijders spiegel eruit (dus echt alleen de spiegel was eruit geklapt) gelukkige as hij niet naar binnen gesprongen of kapot gesprongen want Rita zat voorin met het raam open.

De man die dit gedaan had en Jimmy hebben bijna een half uur gediscussieerd over de kosten en wie het nu moest betalen. Wij verstonden het niet maar het ging er verbaal best even heftig aan toe.

Inmiddels begon het te regenen en zoals het een echte Ugandese regenbui betaamd zijn dat niet een paar druppels maar een echte wolkbreuk…. Nadat we weer verder konden bleek dat de (gerepareerde) schuifdeur niet helemaal waterdicht was. En iedereen reed stapvoets met de gevaren lichten aan vanwege al het water op de weg.

	Uiteindelijk kwamen we om 17:45 bij ons hotel in Jinja aan. En ondanks de lange zit was iedereen blij even iets anders te kunnen doen dus de bus en de truck waren zo leeg.

Om 19 uur gegeten waarna we om 20 uur alweer in onze “opslag ruimte” stonden. En alsof we al jaren als team werken hebben we in 1 uur tijd 1350 tandenborstels en tandpasta’s uitgepakt en per 50 in een doos gedaan.

Hierna was het nog tijd voor een afrondend drankje en hebben we met elkaar gelachen om deze belachelijk, bizarre, onbegrijpelijk heftige eerste dag.

Ons motto: This is Africa
En na deze enerverende dag staat er een geweldig team klaar om morgen echt te beginnen

Zaterdag 20 september… de dag van ons vertrek naar Uganda. Eindelijk beginnen onze 2 weken vrijwilligers werk, iets waar de meeste van ons al maanden naar uitkijken. Schiphol was een beetje druk en chaotisch. Maar uiteindelijk hadden we allemaal onze koffers ingecheckt en een boarding kaart gekregen. We hebben dit jaar iets minder koffers dan andere jaren omdat we helaas niet via Luchtvaart zonder grenzen extra bagage mee mochten nemen. Wel heeft een vriendin van Ada geld opgehaald en daarmee hebben we toch nog 2 extra koffers kunnen bijboeken.

Thérèse heeft voor een vriendin die ver 2 weken gaat een paar krukken meegenomen (gedoneerd door haar schoonouders) en liep dus met krukken over Schiphol. Grappig om te zien dat zij bij alle controles een VIP behandeling kreeg en alle mensen zo voorbij mocht lopen (strompelen 🩼🦿)

Gelukkig mochten wij aan de internationale kant van Schiphol blijven want er stonden echt mega lange wachtrijen om naar de Europese kant te gaan. Rond 9:45 uur hadden we alle controles gehad en konden we aan de koffie/thee We moesten naar gate E21 en vanaf daar met bus naar ons toestel. Zeker 10 minuten in de bus over Schiphol gereden… bizar Maar goed… het vliegtuig was niet vol dus dat was wel lekker. Genoeg plek voor alle handbagage en knuffels die we mee hadden. Ruim een half uur later dan gepland opgestegen en na een vlucht met redelijk veel turbulentie toch redelijk op tijd in Kigali geland (tussenstop). Hier sta je een uur te wachten waarbij er mensen het vliegtuig verlaten en nieuwe mensen erin komen.

Rond 22:50 in Entebbe geland en door de douane gegaan en de koffers van de band gehaald. Alles was keurig meegekomen en verliep heel soepel. In uganda moet je om je koffers eer door de scan halen voor je het vliegveld verlaat… we hebben daar met z’n 6’en met alle koffers, jasjes, tassen, trolley’s en rugzakken weer een lekkere chaos gecreëerd maar konden gelukkig zo doorlopen.

Onze chauffeur stond er al en met vereende kracht hebben we alle koffers op het dak van het busje geplaatst waarna we naar het hotel gereden zijn. Een geweldig ontvangst met een heerlijke passievruchten sap waarna we met elkaar nog wat gedronken hebben op onze veranda.

16 augustus zijn weer alle koffers ingepakt die meegaan op deze uitzending.  Samen met enkele vrijwilligers heeft Therese weer alles in de koffers gekregen.  Wij zijn er klaar voor!