Dag 3.... een dag waarop vermoeidheid, emoties, lachen en huilen heel dicht bij elkaar lagen..... maar wat een mooie en bijzondere dag weer.

foto01 200pxbOnze 1ste bestemming vanmorgen was het Mount Ararat schooltje. Deze school/klas wordt steeds kleiner... er zitten nu nog maar 13 kinderen in deze nursery. Wel heel knus natuurlijk.....We kwamen vanmorgen al vroeg aan en vielen hierdoor met onze neus in het ochtendritueel wat bestond uit zang, een bijbeltekst en een gebed. Hierna hebben we ons instructie verhaal gedaan en de kinderen een tandenborstel en tandpasta gegeven.

foto02 200pxbDeze school heeft als enige geen hek om de school heen staan waardoor we op de veranda poetsinstructies kunnen en mogen geven aan de kinderen die in de sloppenwijk wonen en niet naar school kunnen gaan..... al snel hadden we een groepje van 25 kinderen, een baby en 5 volwassenen bij elkaar. Uit volle borst werd ons poetslied meegezongen en na het uitdelen van de tandenborstels werd er enthousiast meegepoetst.

foto03 200pxbHierna zijn we terug gegaan naar de Tunaimi (modder) school om daar de kleuters en de klassen 1 en 2 te poetsen. Dit was best inspannend omdat bijna alle kinderen in 1 grote ruimte zaten met alleen maar een kleed die de klassen van elkaar scheidde... En door de akoestiek galmde alles behoorlijk en als we dan voor 1 groep stonden werd er in de andere 3 flink wat herrie gemaakt... oftewel na 4 klassen zo gedaan te hebben was onze stem zo goed als verdwenen...

De nieuwe St. Joseph school was de volgende bestemming voor vandaag. Natuurlijk waren we heel nieuwsgierig naar wat we zouden aantreffen op deze school. Eerlijk is eerlijk.... het heeft ons enorm verbaasd.... Wat een prachtige school... alles is goed gebouwd, geschilderd en enorm schoon. De kinderen zijn gedisciplineerd en leergierig en de docenten zijn ook bereid om te helpen. We hebben op deze school 750 kinderen gezien vandaag. Opvallend was wel weer dat we veel kinderen met bloedend tandvlees zagen... gewoon omdat ze toch niet gewend zijn om te poetsen... iets wat we op de scholen waar we al jaren komen toch minder zien!
Wij hebben volop genoten op deze school en de nonnen waren ook enorm enthousiast dus we nemen deze school in ons poets programma op en komen hier volgend jaar heel graag weer terug!

foto04 200pxbfoto05 200pxbfoto06 200pxb
Inmiddels was het ruim na 14 uur en waren wij best toe aan een hapje eten... net als van de week hebben we chapatti en Rolex bij een kraampje in Polota gegeten. En terwijl we aan het wachten waren tot het eten klaar was hebben we een rondje langs de “kraampjes” gelopen. Halverwege kwam een jonge man met het syndroom van Down ons tegemoet... En na een gezellige knuffel liep hij met ons mee.... Natuurlijk trof hij in ons een enthousiaste groep meiden (begaan en bekend met dit syndroom) ... dus hij voelde zich op zijn gemak en kletste honderduit. Wij waren het er over eens dat dit toch wel een unicum was... want tot voor kort schaamden mensen zich in Uganda enorm als een kind zichtbaar gehandicapt was (geestelijk of lichamelijk) en werden deze kinderen ergens te vondeling gelegd of verstopt. En nu liepen wij gewoon door Polota met onze nieuwe vriend. Terug bij de auto heeft hij nog een heel gesprek met Jimmy gehad waarna hij weer terug naar zijn huis gewandeld is.

Wij hebben onze lunch opgegeten en zijn naar de Madhvani school gereden. Deze school ligt vlak bij de suikerriet fabriek Kakira. Doordat de suikerriet fabriek van Indiërs is zo je ook veel (half) Indische kinderen op deze school. Doordat een aantal klassen toetsen aan het maken waren konden we pas om 16 uur starten met onze instructies. Het tussenliggende uur hebben we gebruikt om nog meer tandenborstels uit te pakken en klaar te maken om gemakkelijk uit te delen. foto07 200pxbOp deze school gaan alle kinderen altijd in rijen “op het schoolplein” staan. Gelukkig scheen vanmiddag de zon niet meer zo fel... want anders is het echt enorm warm voor die kinderen. De poetsles verliep best een beetje rommelig omdat er dit jaar weinig toezicht van de docenten was toen we eenmaal echt begonnen met poetsen... maar ja, wij kunnen met zijn 3’en geen 570 kinderen in het gareel houden. foto08 200pxbUiteindelijk is het toch best aardig gelukt en werd er redelijk goed meegedaan.

Terug in het hotel waren we allemaal best moe en toe aan een beetje rust. Bijzonder maar ook fijn is het dat er op dat moment ineens allerlei emoties los kwamen... maar we hebben zo’n fijn team dat dat ook dat allemaal kan... tenslotte zien en doen we heel veel op deze dagen... en even stoom afblazen kan dan geen kwaad! In totaal hebben we vandaag weer 1500 kinderen voorzien van een tandenborstel en tandpasta ... en zijn we stiekem best een beetje trots op onszelf...
Vanavond hebben we het verder rustig aan gedaan... en morgen is alweer de laatste poetsdag in de sloppenwijk Polota.