Zaterdag 15 oktober

Vandaag is het zaterdag maar... In Uganda verschilt zaterdag eigenlijk niet van welke andere doordeweekse dag.... (Alleen zondag is hier weekeind) En omdat we in het Ugandese ritme mee doen .... Is het ook voor ons een (soort) werkdag.

Dus om 8 uur staan we klaar en worden door Jimmy opgehaald. We rijden naar het restaurant waar we onze bestelling gedaan hebben. We hadden verwacht dat we hier nog wel even moesten wachten maar... heel on-Afrikaans... is onze bestelling klaar!

Een tevreden sr. PhilomenaEen tevreden sr. PhilomenaEn dus gingen we naar Buluba. Hier staat het huis waar de lepramensen wonen. Op het terrein van de Franciskaanse nonnen. We worden zeer enthousiast begroet door Zuster Philomena. En met een doos vol spullen en de maaltijd die we besteld hebben, lopen we achter haar aan het huis in waar de lepradames wonen. De dames zitten er al helemaal klaar voor in hun mooiste jurken! We worden echt met heel veel liefde ontvangen en menig knuffel wordt uitgedeeld.

Vol verwachting kijken de dames naar wat we meegenomen hebben voor ze. En met het zien van al het lekkers worden ze nog vrolijker. Ze krijgen een pakje stroopwafels, een brood, een potje boter en jam en een zeepje. Verder is er per persoon een hoeslaken voor op hun bed. En misschien wel het allerbelangrijkste.... de door ons meegenomen maaltijd: Matoake met peanutsauce (gestoofde banaan met pindasaus) Een lekkernij voor de mensen hier omdat ze in het leprahuis eigenlijk alleen rijst met bonen krijgen (365 dagen per jaar). De bordjes en drinkbekers worden van hun kamer gehaald en we scheppen grote porties eten voor ze op hun borden en schenken er een beker cola of fanta bij.... Vol overgave storten de dames zich op hun eten. Het blijft een bijzonder gezicht om te zien hoe ze, met een hand waar bijna geen vingers meer aan zitten en wat een soort stompje is, een lepel kunnen vasthouden zodat ze daar Matoaake met pindasaus op kunnen doen!!
In tegenstelling tot andere jaren wordt er heel rustig gegeten en wordt het niet naar binnen geschrokt! Een super fijn gezicht en het geeft een gevoel van vertrouwen.. Zo van... er is genoeg, we hebben allemaal gekregen, iedereen is gelijk, we hoeven ons niet te haasten! Echt een fijn, dankbaar gevoel!

Dankbare lepradameDankbare lepradameFanta voor lepradameFanta voor lepradameGeschenken uitdelenGeschenken uitdelen

Ina geeft uitlegIna geeft uitlegIrma bij een lepradameIrma bij een lepradameThérèse overhandigt de leprapatiënt voeding voor de komende tijdThérèse overhandigt de leprapatiënt voeding voor de komende tijd

Na de dames waren de mannen aan de beurt voor ons jaarlijkse bezoekje. Keurig gewassen en gekleed zaten ze er al klaar voor. Net als bij de dames waren ze blij ons weer te zien! En ook zij kregen glimmende oogjes van de lekkere dingen die we voor ze meegenomen hadden. En het bord Matoake en pindasaus wat ze kregen werd ook erg gewaardeerd. We hadden dit jaar zo een grote hoeveelheid Matoake dat het niet in 1 keer opgegeten kon worden. Dus hebben we het verdeeld over 2 teiltjes en aan de kinderen buiten gegeven.... Want ook voor hen is het een feestmaal! Zelfs zonder bestek gingen de pannen schoon leeg!

Matoake en peanutsauceMatoake en peanutsauceMataoke met peanutsauce verdelenMataoke met peanutsauce verdelenSmullen van de overgebleven matoakeSmullen van de overgebleven matoake

Hierna zijn we naar het ziekenhuisje gegaan. We hadden een hele tas met brillen mee die we aan de dienstdoende arts hebben gegeven zodat hij dit op zijn gemak kan gaan uitzoeken en uitdelen aan die mensen die het nodig hebben!  

We hadden 2 koffers met baby- en peuterkleren die we op de kraamafdeling en op de kinderafdeling hebben uitgedeeld.  

Er lagen flink wat moeders die nog maar net bevallen waren en een paar die op punt van bevallen stonden. Ook was er een moeder met een tweeling.... 5 dagen oud.... En er liepen moeders die 1-3 dagen geleden bevallen waren en op het punt stonden om naar huis te gaan. Oftewel... Onze koffer met babykleding was zo leeg! Hoe georganiseerd je dit ook probeerd te doen.... Er zijn toch altijd ineens (binnen 10 minuten) 2x zoveel moeders met baby's dan toen we begonnen.... Wat ik overigens heel goed begrijp hoor! Als je niets hebt en er worden zulke mooie dingen uitgedeeld.... Daar wil iedereen toch graag voor in de rij gaan staan!

Op de kinderafdeling verliep het ongeveer in hetzelfde patroon dus ook hier was onze koffer zo leeg! Hierna hebben we bij zuster Philomena koffie gedronken en zijn we weer richting Jinja gegaan.

Aankomst Frank en MargrietAankomst Frank en Margrietgenietend van hun 1e passionfruitjuice in het Airport ghGenietend van hun 1e passionfruitjuice in het Airport ghOm 16 uur is Jimmy met Therese naar Entebbe vertrokken. Helaas was er veel drukte en file onderweg en kwamen ze pas rond 20 uur aan. Maar dit was gelukkig nog ruim op tijd voor het vliegtuig zou landen. Al vrij snel (voor Afrikaanse begrippen) kwamen de tandartsen Frank en Margriet naar buiten lopen...
Gelukkig hadden ze een goede vlucht gehad en was alles gelukt met hun koffers en het visum, toch altijd weer fijn als dit allemaal vlekkeloos verloopt! Na een korte rit kwamen we aan bij het Airport Guesthouse waar we een heerlijk welkomstdrankje kregen (passionfruit juice). Hierna was het bedtijd want alles bij elkaar was het voor iedereen weer een lange, bijzondere en enerverende dag.
.