Donderdag 13 oktober

Veel vuilnis lamgs de kant van de wegVeel vuilnis lamgs de kant van de wegDe prachtige bloeiende boomDe prachtige bloeiende boomVandaag is onze laatste poetsdag in de sloppenwijk van Polota. Voor vanmorgen stond het nieuweschooltje gepland waar we gisteren zijn langs geweest om kennis te maken. Onderweg naar dit schooltje zijn we even gestopt om wat foto's te maken van een mooie boom met bloesem. Terwijl we hier mee bezig waren kwam er een jonge vrouw aanlopen met een lading takken (die ze natuurlijk op haar hoofd droeg) en met een kindje van een jaar of 3-4.
Natuurlijk konden we het niet laten dus Miranda is op haar knieën voor dat kindje gaan zitten en heeft haar poetsinstructies gegeven! Waarbij de moeder meekeek natuurlijk.
En om het compleet te maken hebben we de moeder ook een borstel en tandpasta gegeven. Iets verlaat kwamen we op ons nieuwe schooltje aan (Kakira Elementery Primary school)  

We werden zeer enthousiast ontvangen door de headmaster en zijn 2 leraren. De school bestaat uit een nursery (kleuterklas) en de groepen 1, 2, 3 en 4. De klassen zijn klein en een deel van de school is nog in aanbouw maar alles ziet er wel zeer verzorgd uit.  

De kindertjes van het nieuwe schooltjeDe kindertjes van het nieuwe schooltjeDe kinderen waren zeer nieuwsgierig wat we kwamen doen en ze deden enthousiast mee met het poetsen. Wat ons allemaal opviel is dat we in verhouding, tot nu toe, weinig bloedend tandvlees hebben gezien tijdens de poetslessen (dit in tegenstelling tot andere jaren....) Maar in deze klasjes..... Pffff, zelfs bij de 4-6 jarigen kleurden de borstels al snel helderrood.... (Oftewel, een teken dat het tandvlees erg ontstoken is!)Hier is dus nog een hoop winst te behalen met poetsen! Met de belofte dat we volgend jaar terug komen hebben we dit schooltje met een goed gevoel verlaten.

We realiseerden ons ook ineens dat dit de laatste school was in Polota die we gingen poetsen.... Voorheen gingen we altijd nog naar een middelbare school. Maar aangezien dat vorig jaar niet goed ging (omdat we niet zo vriendelijk behandeld werden) is deze school van de lijst gehaald. Wat wel betekend dat we dus zomaar 1000 kinderen minder poetsen dit jaar.....

De tandhheelkundige gift voor de arme moederDe tandhheelkundige gift voor de arme moederTerwijl we dit stonden te bespreken kwam er een meneer (Ugandees) naar ons toe. Hij was een "social worker" en kende een jonge vrouw met 9 (!!) kinderen die het echt erg slecht had. Of wij iets voor haar konden betekenen. Na uitvoerig overleg met Jimmy, onze chauffeur en vertrouwensman, zijn we naar deze vrouw toegegaan en hebben haar voor zichzelf en al haar kinderen een tandenborstel gegeven. Geld geven is nooit verstandig in dit soort situaties. Wel is het natuurlijk heel schrijnend om te zien dat zij met zoveel kinderen in een klein huisje woont van 3x3 ....  

Als zij volgende week naar onze werkplek komt, hebben we haar beloofd om haar wat kleding voor de kinderen te geven.... We zijn allemaal heel benieuwd of ze ook echt komt... Wordt vervolgd dus!

Hierna zijn we de warme maaltijd gaan bestellen die we zaterdag ophalen en ook meenemen naar de lepra mensen. Ook hebben we een take-away lunch voor ons zelf besteld. Toen de lunch klaar was zijn we door het prachtige(binnen) land van Uganda naar een waterval gereden. Waar we zittend op de rotsen en genietend van het prachtige uitzicht van onze lunch genoten hebben.  

Weer terug in het hotel hebben we de autoclaaf te voorschijn gehaald en, van 16 tot 21 uur, hebben we elk half uur een nieuwe lading instrumenten gesteriliseerd. Natuurlijk is het vorig jaar allemaal schoon en steriel in de kisten gegaan.... Maar toch willen we het dan nog weer even opnieuw gesteriliseerd hebben, voor we daar maandag mee gaan werken!

Ondertussen is er overleg geweest met Jennie, Job en Jimmy over hoe we morgen naar Busaana gaan, het dorpje op het schiereiland in Lake Victoria waar we poetsles gaan geven. Aansluitend gaan we daar ook morgen onze tandheelkundige kliniek opbouwen, zodat we daar maandag zo soepel mogelijk aan de slag kunnen.

Busaana is het dorp waar de Nederlandse Jennie samen met haar Ugandese man Job een school hebben opgericht.

De HUG-stichting heeft besloten deze school in het gehele tandheelkundige project op te nemen...  Een nieuw, spannend, bijzonder en uitdagend project dus!

Het betekent ook dat we morgen alle tandheelkundige spullen mee moeten nemen... Dus vanavond hebben we ook nog alle (zware, grote, lompe) kisten in de auto (het busje) van Jimmy gezet.  

Na het eten hebben we ook al onze koffers gesorteerd (18 stuks)......  

Wat zijn de cadeau'tjes voor volgende week waar de mensen na de behandeling uit kunnen kiezen. Wat gaat er mee naar de lepra mensen, wat gaat er naar het ziekenhuis, welke kleding gaan we waar uitdelen enz enz.... Dus na een zeer nuttige avond was het alweer 23 uur en dus tijd om naar onze bedjes te gaan! X
.