ellyverslag2Elly Meijer-Pomp

10 Dagen Uganda, 10 dagen van hard werken, mooie ontmoetingen, fijne gesprekken, veel plezier, prachtige foto's....., teveel om op te noemen. Maar hieronder een klein verslag van mijn belevenissen in dit prachtige land.

Zaterdag 6 oktober was het dan zover..... het afscheid op Schiphol van man en jongste zoon verliep wat "rommelig", het was erg druk op de luchthaven en het poetsinstructie- team stond te trappelen van ongeduld om door de douane te gaan.
Na een voorspoedige vlucht van 10 uur kwamen we om 22.30 uur plaatselijke tijd aan op het vliegveld van Entebbe. Wat een verrassing, Wilma (de voorzitter van "onze" Stichting HUG) stond klaar om ons allemaal te omhelzen. Heerlijk, wat voelt dit goed, mijn langgekoesterde droom, om in een derde wereldland iets te doen voor de medemens, gaat nu werkelijkheid worden.
Vanaf het moment dat we uit het vliegtuig stappen komen alle nieuwe indrukken van dit prachtige land met zijn gastvrije bevolking vol bij me binnen.

De eerste directe ontmoeting was bij Sure Prospect Institute. Een tehuis voor gehandicapte kinderen waar ze onderwijs krijgen en de jong volwassenen een vakopleiding. De kleren en voor ieder kind een speelgoedje werden met veel plezier uitgedeeld en ontvangen. Hartverwarmend om die blije koppies te zien. Als dank werd er gezongen en gedanst, daar kunnen wij met onze stijve lijven nog veel van leren.

ellyverslagVanaf maandag was het poetsen, poetsen en nog eens poetsen. Bij alle scholen worden we met gejuich ontvangen. Ons poetslied was telkens weer een prachtige opening! Daardoor hadden we direct de volle aandacht van de kinderen. Van kleutertjes tot pubers, iedereen deed goed zijn best, en waren blij met de nieuwe tandenborstel en tandpasta. Uiteindelijk hebben we meer dan 5000 kinderen poetsinstructie gegeven.

Naast de vele poetslessen hebben we ook nog kleren uitgedeeld in verschillende sloppenwijken. Het bezoek aan het leprahuis St.Francis in Buluba heeft op mij een onuitwisbare indruk gemaakt. De blijdschap van de vrouwen en mannen bij het zien van ons team was hartverscheurend. Als dank werd er voor ons gezongen en gedanst.

De laatste zaterdag stond in het teken van een uitstapje, met een boot over het Lake Victoria. Eerst bekeken we de oorsprong van de Nijl en aansluitend voeren we over het meer naar een nederzetting die alleen per boot bereikbaar was. Ook daar werd de meegebrachte kleding met veel plezier ontvangen.
's Avonds stond in het teken van feest! Margriet was voor de 5de keer mee voor de stichting HUG en werd door Wilma getrakteerd op een mooie dansvoorstelling van scholieren van de St. Stephensschool.

En dan komt onvermijdelijk de laatste dag. Na een prima ontbijt in ons 2Friends Guesthouse reden we richting Entebbe. Een korte stop bij Noah's Ark. Prachtig om te zien en veel bewondering voor Piet en Pita, wat zij in een paar jaar hebben opgebouwd. Zij geven een warm en veilig thuis voor zo'n 150 weeskinderen.
Hier namen wij afscheid van Wilma, onze steun en toeverlaat van deze week. Zij blijft nog een poosje om de volgende groep tandartsen en assistentes te begeleiden.

De laatste middag en avond brachten we door in de heerlijke tuin van Airport Guesthouse. In het licht van de olielampen en onder de prachtige Ugandese sterrenhemel hebben we onze week geëvalueerd. Het team van de poetsweek was er een van harmonie, hard werken, zorg voor elkaar en veel plezier.
Als klap op de vuurpijl zongen we daar in die mooie tuin, het Wilhelmus, voor Jan Willem de eigenaar van dit guesthouse.

Met de nachtvlucht terug naar Nederland. En toen kwam de cultuurschok pas echt. Wat leven wij hier toch in een weelde.
Uganda heeft mijn hart gestolen. Met veel plezier kijk ik terug op deze bijzondere ervaring. Wat mij betreft blijft het niet bij deze ene keer.

thereseverslagThérèse Elkerbout

Uganda en Stichting HUG, lieve allemaal,

Het mogen meedoen aan de poetsweek heeft mij een onuitwisbare toevoeging aan mijn leven gegeven.
In deze periode heb ik een prachtig land in Afrika leren kennen en vriendschap opgedaan met mijn mede "poetsjuffen" in Jinja. Deze hechte verbintenis zal, ook al zien we elkaar nu niet meer dagelijks, voor heel lang voortbestaan door onze mooie ervaring en het goede werk wat we hebben gedaan. De bijna 6.000 kinderbekkies die we mochten instruëren zijn ook een onuitwisbaar beeld op mijn netvlies.

Kortom.... ik heb een deel van mijn hart achtergelaten in Uganda en bij de Stichting HUG en mijn medereisgenoten

Liefs, Thérèse

inaverslagIna Gortemaker-van Echten

Lieve Wilma,

Namens ons allemaal een cadeau (schoudertas) waarvan jezelf de inhoud mag bepalen. Op de buitenzijde het plaatje van Uganda (zie foto hieronder) samengesteld met waardevolle foto's van Uganda.

Het beeld van de mooie natuur van Uganda, een boom die groeit, met onderaan de stam het aapje, de mascotte die onze handen deed samenvoegen om dit HUG project te laten slagen.
In het hart van de boom Wilma het hart van Stichting HUG met daar om heen de knoppen die tot bloei en in actie kwamen tijdens de poetsweek.
Rechts op de voorgrond de 2 mannen die ons over soms bijna onbegaanbare wegen veilig van A naar B brachten.
Op de achtergrond het water en de zon van alle mooie en emotionele herinneringen van een warm Uganda.
Bij het zien van de mooie ogen en brede lach vergeet je bijna de armoede waar de mensen in leven.

Ik wil Wilma heel hartelijk bedanken voor deze mooie week, het team en het adoptie kindje wat wij hebben gekregen, een heerlijk doel om voor te leven.

Liefs,
Ina

cadeauwilmaDe foto gegeven aan Wilma tijdens de evaluatie namens het Wimeti poetsinstructieteam 2012.

Irma PaapIrma Paap

Aan Wilma en alle andere bestuursleden van Stichting HUG,

Bedankt dat ik deel mocht nemen aan de poetsinstructieweek van 5 t/m 14 oktober 2012. Het was een hele mooie en bijzondere week. De 10 dagen in Uganda zijn voor mij onvergetelijk... Een onuitwisbare ervaring, die ik voor geen goud had willen missen en zeker voor herhaling vatbaar is.

Met een geweldig team hebben we de klus geklaard en aan meer dan 5.000 kinderen poetsinstructies gegeven en een ieder tandenborstel en tandpasta gegeven. Elk kind stond geweldig mee te poetsen en ik vond ze allemaal zeer gemotiveerd. Ook de leraren en leraressen waren erg enthousiast. Een aantal kinderen zong het poetsinstructielied mee, die kenden het van voorgaande jaren. Geweldig!

Ook nog Sure Prospect Institute, de leprapatiënten in Baluba en een ziekenhuisje bezocht, wat allemaal een diepe indruk op mij heeft gemaakt. En dan nog de sloppenwijken zelf..........!!! Wat een doorzettingsvermogen hebben die mensen, wat een levenskracht en dat met de weinige middelen die ze hebben, ze proberen er toch nog iets van te maken.

Als slagroom op de taart kon ik samen met de meiden ook nog een schooltje bezoeken waar ik in 2006 en 2009 zelf spullen heb gebracht. Ook daar hebben we poetsinstructies gegeven en tandenborstels uitgedeeld en wel 4 keer het poetsinstructielied gezongen, zodat de lerares Rose het uit haar hoofd kon en elke dag samen met de kinderen kan zingen.

Bedankt allemaal voor deze waardevolle ervaring die ik samen met Wilma, Ina, Margriet, Therèse en Elly en natuurlijk de chauffeur Jimmy en Vincent, de linkerhand van Wilma heb mogen meemaken.

Groeten
Irma

Margriet ScholteMargriet Scholte

M'n laatste reisje naar Uganda was één groot feest, wat ik vooraf natuurlijk niet kon weten. Met lood in de schoenen vertrok ik naar Schiphol, ik voelde mij ziek en leeg (wat later reuma bleek te zijn.)
Op Schiphol keek ik in de vrolijke ogen van de vrijwilligsters, ze waren blij, uitgelaten en vol babbels. Ik dacht 'Dat wordt straks wel anders', maar niets was minder waar. Het bleken, tot mijn grote vreugde, lieve hard werkende vrolijke meiden te zijn, die het vlot met elkaar eens waren en mijn uitleg en/of aanwijzingen niet nodig hadden. Het poetsinstructiewerk in de sloppenwijk deden ze alsof ze er al jaren geweest waren en de scholieren hingen, bijna letterlijk, aan hun alsof ze hen nooit meer wilden laten gaan.

Vanwege mijn pijnlijke armen mocht ik zelf het kleinste doosje niet dragen. Daarnaast moesten Wilma en ik 's morgens hard rennen om op tijd aan tafel te komen, maar de dames waren ons altijd voor. Eigenlijk ben ik daar wel erg verwend. Wilma zorgde er voor dat ik altijd lekker in m'n bedje lag, waardoor de pijn me 's-nachts niet steeds wakker hield. Wilma nog dank daarvoor, je was als een moedertje voor mij, naast al dat werk wat je 's avonds nog te doen had. Dan nog mijn feestavond (omdat ik voor de 5e keer voor Stichting HUG in Uganda was), alles was versierd, mooie strikken, linten en ballonnen en de muziek en dansers die Wilma georganiseerd had, het was een geweldige verrassing voor mij, maar ook voor de dames die ook van dit alles genoten hebben.

Dus mijn laatste reisje naar Uganda was één groot Feest en ik wens iedereen die het volgende jaar gaat, dat ze net als ik alles zo intens mogen beleven!

Liefs voor jullie allen,
Margriet.

piteamjimmyvincentHet Poetsinstructieteam plus Jimmy en Vincent.