De persoonlijke ervaringen van twee tandartsassistentes van de werkweek 2012: Ingrid Meenderink en Yvette van der Weide

Ingrid (rechts op de foto) schrijft:

Zaterdag 13 oktober ging het gebeuren, voor de tweede keer naar Oeganda. We hadden afgesproken met het tandheelkundig team te verzamelen om 08:00 uur op Schiphol bij de KLM balie.
Na een prettige vliegreis landen we om 22:30 op Entebbe Airport. In het Guesthuose ontmoeten we Martin (vloog met een andere maatschappij) en Marjan (voordien een safari gedaan). Samen nog gezellig wat gedronken en moe naar bed.

De volgende ochtend hadden we een ontmoeting met de 'poetsdames'. Vele enthousiaste verhalen werden er verteld en onze motivatie werd alleen maar groter om aan de slag te gaan. We zijn diezelfde dag nog naar Mukono gereden om Wilma op te halen van Noah's Ark. Koffie gedronken met Piet en Pita, de kinderen ontmoet en de tandheelkundige materialen in onze bussen gepakt.

De volgende ochtend zat iedereen lekker fit om 07:30 uur aan het ontbijt om vervolgens om 08:00 uur te vertrekken naar onze 1e werkplek: de sloppenwijk bij de Kakira Sugarworksfabriek. We rijden door de wijk en we worden al enthousiast begroet door de bevolking. Bij het kerkje aangekomen worden we begroet door een enorme Oegandese glimlach van de oude man waarvan wij denken dat hij de beheerder/oppasser van het kerkje is. De kerk was al gedweild en ontruimd zodat wij gelijk konden beginnen met het inrichten van onze werkplek.
Het valt me op dat deze mensen uit deze sloppenwijk zo geduldig en beleefd zijn. De teachers van de naastliggende school zijn constant aanwezig en helpen liefdevol met vertalen en het troosten van huilende kinderen. De saamhorigheid is hier groot en hun dankbaarheid ook. Het zijn drie drukke dagen. De mensen staan 's ochtends al op ons te wachten en 's avonds moeten we mensen terugsturen.

We hebben veel mensen moeten teleurstellen en gezegd, wanneer ze willen, ze naar Jinja kunnen komen. Alle materialen moesten nu weer worden ingepakt in de grote stalen boxen voor het transport naar onze volgende sloppenwijk. Ook dit verliep weer erg vlot, omdat alle assistentes van aanpakken weten en kunnen organiseren. We verlieten met een voldaan gevoel de sloppenwijk met hun dankbare bewoners. We hopen hun volgend jaar weer de hulp te kunnen geven die nodig is.

Na veel pijnlijke gezichten te hebben gezien, maar ook erg veel lachende, keken we uit naar de boottocht van de volgende dag op de Nijl.


Hier neemt Yvette (links op de foto) het verslagstokje over:

Donderdag 18-10-2012
Vandaag een dag niet werken, even de spieren laten bijkomen! Wel zaten wij gewoon om 7.30 uur aan het ontbijt om vervolgens om 8.15 uur met de bus te vertrekken naar een schooltje in de sloppenwijk van Polota. Wilma wilde ons dit laten zien omdat Stichting HUG dit financieel ondersteunt en de opbrengst van het sponsorgeld van een aantal assistentes wordt ook aan dit project besteed om een nieuwe school te kunnen bouwen. Natuurlijk hebben wij daar cadeautjes uitgedeeld, de kinderen maar ook de leerkrachten vonden het fantastisch! Snel terug naar het Guesthouse en iedereen in de bus op weg naar de boot in Jinja, om te gaan varen op de Sources of de Nijl. Erg leuk om na al die armoede een prachtig stukje natuur te zien! Vanuit daar zijn wij gevaren naar een eilandje midden in het Lake Victoria waar ongeveer 600 mensen wonen. Het was een hele ervaring zo tussen de plaatselijke bevolking te lopen, ook de kinderen vonden het geweldig, aan iedere hand had iedereen wel zo'n 4 kinderen lopen. Het was erg indrukwekkend om te zien dat ze daar dus echt niets gewend zijn en de kinderen ook echt niets hebben wat het uitdelen van kleding en cadeautjes eigenlijk voor ons tot een soort drama maakte, ze trokken gewoon alles uit je handen! Je hebt de neiging om boos te worden, maar gelijk realiseer je dat het daar gewoon voor leven en dood is! Alles wat ze kunnen bemachtigen en eventueel weer kunnen verkopen is weer eten!

Vrijdag 19-10-2012
Vandaag op weg naar de sloppenwijk in Jinja! Dit was een nieuwe locatie dus best een beetje spannend voor iedereen. Bij aankomst bleek dat wij een prachtige ruimte tot onze beschikking hadden. Het was een dubbelklaslokaal met een grote veranda. Ook daar moesten wij natuurlijk weer even kijken en overleggen wat de beste opstelling was om te werken. Maar wij hadden echt een super team, in overleg met tandartsen en assistente was er al snel een plan van aanpak en daar gingen we weer, binnen no time konden we aan het werk. Omdat er in de poetsinstructieweek geen kinderen op school waren, moest dit ook nog gebeuren. Er zaten daar zo'n 1.300 kinderen op school, dus een hele klus! In vergelijking met onze vorige sloppenwijk was het hier iets rustiger, het moet daar nog een beetje bekend worden onder de bevolking. Na weer een bijzondere dag terug naar het Guesthouse. Waar Esther een super leuk stukje voor droeg!

Zaterdag 20-10-2012
Vandaag voor de tweede werkdag naar de school in Jinja. Ook deze dag was het duidelijk dat wij nog wat naambekendheid moeten krijgen. Maar de mensen die wij hebben behandeld waren super blij en erg dankbaar!

Zondag 21-10-2012
Op zondag mag niet gewerkt worden dus hadden wij een vrije dag, een ieder kon dit naar eigen idee inrichten. Naast wat inkopen doen hebben wij de dag verder rustig gehouden om uitgerust morgen de laatste werkdag te kunnen beginnen.

Maandag 22-10-2012
Vol enthousiasme om 7:15 aan het ontbijt! We vertrekken vandaag voor de laatste keer naar de Masese school in Jinja. Toen wij aankwamen zaten er al kinderen en volwassenen te wachten! Dat gaat goed! Ook heeft Jenny nog wat kinderen van het eiland over laten komen. Aan het einde van deze werkdag moesten alle spullen weer geteld en ingepakt worden.

Dinsdag 23-10-2012
Na het ontbijt en het uitchecken bij ons Guesthouse vertrekken wij weer naar Noah's Ark om alle spullen weer veilig op te bergen voor volgend jaar! Wij hebben daar nog even koffie gedronken bij Piet en Pita en de baby's bewonderd die in die paar dagen al weer waren binnen gekomen. Echt verschrikkelijk! En het zijn stuk voor stuk zo'n schatjes!

Woensdag 24-10-2012
Vandaag een beetje vreemd gevoel met op staan, laatste dag, heel fijn om weer naar huis te gaan, maar eigenlijk ook nog zoveel te doen hier! Gelukkig was deze laatste dag ook nog vol gepland dus weinig tijd om na te denken!
Om 10:00 werden wij verwacht bij de Invalide school Sure Prospect Institute waar wij de officiële opening van de bibliotheek bijwoonden. Deze wordt ook financieel ondersteund door HUG. Daarna hebben wij het poetslied voor de kinderen gezongen en een poetsinstructie gegeven. De kinderen zijn daar zo vriendelijk en blij. Ook de leiding van de school is zo dankbaar! Dit was dan echt onze laatste klus!
Terug naar Entebbe waar wij 's middags nog een feestje hadden voor Marlène, ze was voor het vijfde jaar mee! Hier werd ze natuurlijk door Wilma voor in het zonnetje gezet! Super! Ook Vincent kreeg een presentje voor zijn jaren lange trouwe inzet! En wij werden allemaal verwend met een cadeautje voor onze inzet. Tijdens een BBQ werd er een optreden verzorgd door KAYDA, geweldig wat een heerlijke muziek! Helaas na het eten was de tijd van gaan dan echt gekomen en er werd afscheid genomen van Martin, Marjan, Marijke en Peter die later terug gingen.

Het was weer een indrukwekkende en leerzame ervaring!

Verslagen van de vijf leden van het Poetsinstructieteam:

Elly Meijer-Pomp

10 Dagen Uganda, 10 dagen van hard werken, mooie ontmoetingen, fijne gesprekken, veel plezier, prachtige foto's....., teveel om op te noemen. Maar hieronder een klein verslag van mijn belevenissen in dit prachtige land.

Zaterdag 6 oktober was het dan zover..... het afscheid op Schiphol van man en jongste zoon verliep wat "rommelig", het was erg druk op de luchthaven en het poetsinstructie- team stond te trappelen van ongeduld om door de douane te gaan.
Na een voorspoedige vlucht van 10 uur kwamen we om 22.30 uur plaatselijke tijd aan op het vliegveld van Entebbe. Wat een verrassing, Wilma (de voorzitter van "onze" Stichting HUG) stond klaar om ons allemaal te omhelzen. Heerlijk, wat voelt dit goed, mijn langgekoesterde droom, om in een derde wereldland iets te doen voor de medemens, gaat nu werkelijkheid worden.
Vanaf het moment dat we uit het vliegtuig stappen komen alle nieuwe indrukken van dit prachtige land met zijn gastvrije bevolking vol bij me binnen.

De eerste directe ontmoeting was bij Sure Prospect Institute. Een tehuis voor gehandicapte kinderen waar ze onderwijs krijgen en de jong volwassenen een vakopleiding. De kleren en voor ieder kind een speelgoedje werden met veel plezier uitgedeeld en ontvangen. Hartverwarmend om die blije koppies te zien. Als dank werd er gezongen en gedanst, daar kunnen wij met onze stijve lijven nog veel van leren.

Vanaf maandag was het poetsen, poetsen en nog eens poetsen. Bij alle scholen worden we met gejuich ontvangen. Ons poetslied was telkens weer een prachtige opening! Daardoor hadden we direct de volle aandacht van de kinderen. Van kleutertjes tot pubers, iedereen deed goed zijn best, en waren blij met de nieuwe tandenborstel en tandpasta. Uiteindelijk hebben we meer dan 5000 kinderen poetsinstructie gegeven.

Naast de vele poetslessen hebben we ook nog kleren uitgedeeld in verschillende sloppenwijken. Het bezoek aan het leprahuis St.Francis in Buluba heeft op mij een onuitwisbare indruk gemaakt. De blijdschap van de vrouwen en mannen bij het zien van ons team was hartverscheurend. Als dank werd er voor ons gezongen en gedanst.

De laatste zaterdag stond in het teken van een uitstapje, met een boot over het Lake Victoria. Eerst bekeken we de oorsprong van de Nijl en aansluitend voeren we over het meer naar een nederzetting die alleen per boot bereikbaar was. Ook daar werd de meegebrachte kleding met veel plezier ontvangen.
's Avonds stond in het teken van feest! Margriet was voor de 5de keer mee voor de stichting HUG en werd door Wilma getrakteerd op een mooie dansvoorstelling van scholieren van de St. Stephensschool.

En dan komt onvermijdelijk de laatste dag. Na een prima ontbijt in ons 2Friends Guesthouse reden we richting Entebbe. Een korte stop bij Noah's Ark. Prachtig om te zien en veel bewondering voor Piet en Pita, wat zij in een paar jaar hebben opgebouwd. Zij geven een warm en veilig thuis voor zo'n 150 weeskinderen.
Hier namen wij afscheid van Wilma, onze steun en toeverlaat van deze week. Zij blijft nog een poosje om de volgende groep tandartsen en assistentes te begeleiden.

De laatste middag en avond brachten we door in de heerlijke tuin van Airport Guesthouse. In het licht van de olielampen en onder de prachtige Ugandese sterrenhemel hebben we onze week geëvalueerd. Het team van de poetsweek was er een van harmonie, hard werken, zorg voor elkaar en veel plezier.
Als klap op de vuurpijl zongen we daar in die mooie tuin, het Wilhelmus, voor Jan Willem de eigenaar van dit guesthouse.

Met de nachtvlucht terug naar Nederland. En toen kwam de cultuurschok pas echt. Wat leven wij hier toch in een weelde.
Uganda heeft mijn hart gestolen. Met veel plezier kijk ik terug op deze bijzondere ervaring. Wat mij betreft blijft het niet bij deze ene keer.


Thérèse Elkerbout

Uganda en Stichting HUG, lieve allemaal,

Het mogen meedoen aan de poetsweek heeft mij een onuitwisbare toevoeging aan mijn leven gegeven.
In deze periode heb ik een prachtig land in Afrika leren kennen en vriendschap opgedaan met mijn mede "poetsjuffen" in Jinja. Deze hechte verbintenis zal, ook al zien we elkaar nu niet meer dagelijks, voor heel lang voortbestaan door onze mooie ervaring en het goede werk wat we hebben gedaan. De bijna 6.000 kinderbekkies die we mochten instruëren zijn ook een onuitwisbaar beeld op mijn netvlies.

Kortom.... ik heb een deel van mijn hart achtergelaten in Uganda en bij de Stichting HUG en mijn medereisgenoten

Liefs, Thérèse


Ina Gortemaker-van Echten

Lieve Wilma,

Namens ons allemaal een cadeau (schoudertas) waarvan jezelf de inhoud mag bepalen. Op de buitenzijde het plaatje van Uganda (zie foto hieronder) samengesteld met waardevolle foto's van Uganda.

Het beeld van de mooie natuur van Uganda, een boom die groeit, met onderaan de stam het aapje, de mascotte die onze handen deed samenvoegen om dit HUG project te laten slagen.
In het hart van de boom Wilma het hart van Stichting HUG met daar om heen de knoppen die tot bloei en in actie kwamen tijdens de poetsweek.
Rechts op de voorgrond de 2 mannen die ons over soms bijna onbegaanbare wegen veilig van A naar B brachten.
Op de achtergrond het water en de zon van alle mooie en emotionele herinneringen van een warm Uganda.
Bij het zien van de mooie ogen en brede lach vergeet je bijna de armoede waar de mensen in leven.

Ik wil Wilma heel hartelijk bedanken voor deze mooie week, het team en het adoptie kindje wat wij hebben gekregen, een heerlijk doel om voor te leven.

Liefs,
Ina


De foto gegeven aan Wilma tijdens de evaluatie namens het Wimeti poetsinstructieteam 2012.


Irma Paap

Aan Wilma en alle andere bestuursleden van Stichting HUG,

Bedankt dat ik deel mocht nemen aan de poetsinstructieweek van 5 t/m 14 oktober 2012. Het was een hele mooie en bijzondere week. De 10 dagen in Uganda zijn voor mij onvergetelijk... Een onuitwisbare ervaring, die ik voor geen goud had willen missen en zeker voor herhaling vatbaar is.

Met een geweldig team hebben we de klus geklaard en aan meer dan 5.000 kinderen poetsinstructies gegeven en een ieder tandenborstel en tandpasta gegeven. Elk kind stond geweldig mee te poetsen en ik vond ze allemaal zeer gemotiveerd. Ook de leraren en leraressen waren erg enthousiast. Een aantal kinderen zong het poetsinstructielied mee, die kenden het van voorgaande jaren. Geweldig!

Ook nog Sure Prospect Institute, de leprapatiënten in Baluba en een ziekenhuisje bezocht, wat allemaal een diepe indruk op mij heeft gemaakt. En dan nog de sloppenwijken zelf..........!!! Wat een doorzettingsvermogen hebben die mensen, wat een levenskracht en dat met de weinige middelen die ze hebben, ze proberen er toch nog iets van te maken.

Als slagroom op de taart kon ik samen met de meiden ook nog een schooltje bezoeken waar ik in 2006 en 2009 zelf spullen heb gebracht. Ook daar hebben we poetsinstructies gegeven en tandenborstels uitgedeeld en wel 4 keer het poetsinstructielied gezongen, zodat de lerares Rose het uit haar hoofd kon en elke dag samen met de kinderen kan zingen.

Bedankt allemaal voor deze waardevolle ervaring die ik samen met Wilma, Ina, Margriet, Therèse en Elly en natuurlijk de chauffeur Jimmy en Vincent, de linkerhand van Wilma heb mogen meemaken.

Groeten
Irma


Margriet Scholte

M'n laatste reisje naar Uganda was één groot feest, wat ik vooraf natuurlijk niet kon weten. Met lood in de schoenen vertrok ik naar Schiphol, ik voelde mij ziek en leeg (wat later reuma bleek te zijn.)
Op Schiphol keek ik in de vrolijke ogen van de vrijwilligsters, ze waren blij, uitgelaten en vol babbels. Ik dacht 'Dat wordt straks wel anders', maar niets was minder waar. Het bleken, tot mijn grote vreugde, lieve hard werkende vrolijke meiden te zijn, die het vlot met elkaar eens waren en mijn uitleg en/of aanwijzingen niet nodig hadden. Het poetsinstructiewerk in de sloppenwijk deden ze alsof ze er al jaren geweest waren en de scholieren hingen, bijna letterlijk, aan hun alsof ze hen nooit meer wilden laten gaan.

Vanwege mijn pijnlijke armen mocht ik zelf het kleinste doosje niet dragen. Daarnaast moesten Wilma en ik 's morgens hard rennen om op tijd aan tafel te komen, maar de dames waren ons altijd voor. Eigenlijk ben ik daar wel erg verwend. Wilma zorgde er voor dat ik altijd lekker in m'n bedje lag, waardoor de pijn me 's-nachts niet steeds wakker hield. Wilma nog dank daarvoor, je was als een moedertje voor mij, naast al dat werk wat je 's avonds nog te doen had. Dan nog mijn feestavond (omdat ik voor de 5e keer voor Stichting HUG in Uganda was), alles was versierd, mooie strikken, linten en ballonnen en de muziek en dansers die Wilma georganiseerd had, het was een geweldige verrassing voor mij, maar ook voor de dames die ook van dit alles genoten hebben.

Dus mijn laatste reisje naar Uganda was één groot Feest en ik wens iedereen die het volgende jaar gaat, dat ze net als ik alles zo intens mogen beleven!


Liefs voor jullie allen,
Margriet.



Het Poetsinstructieteam plus Jimmy en Vincent.