Stichting HUG in Uganda 2011
Stichting Help UGanda was van 8 t/m 25 oktober 2011 ter plekke in Uganda en bezocht haar projecten. Ook verrichtte het Tandheelkundig team in die periode haar werkzaamheden.
Hieronder vindt u van dag tot dag het verslag door HUG-vrijwilliger Dani Smith (linker foto) of HUG-voorzitter
Wilma den Breejen-Buhrs. Het jongste verslag bovenaan.
____________________________________________________________________________
WOENSDAG 26 OKTOBER
Na een goede (nacht)vlucht, waarin de meesten van ons even heerlijk hebben geslapen, kwamen we om half 7 aan op Schiphol. Een aantal thuisblijvers stond op dit vroege uur al te wachten op hun geliefde eega, moeder of dochter; een warm weerzien volgde. Met het grootste gedeelte van onze groep en hun familie hebben we koffie gedronken in de hal van Schiphol bij Delifrance en konden hier onze eerste verhalen al kwijt.
geweldige steun en toeverlaat. |
|
Rond 10 uur was er het onvermijdelijke afscheid van elkaar en werden koffers en groepsleden in auto's en treinen gehesen op weg naar een warme douche en een eigen bed.
Rest me ieder groepslid ongelofelijk hartelijk te bedanken voor jullie giga inzet, betrokkenheid en warmte jegens onze Ugandese medemens, je inbreng in de groep en alle voorbereidingen op deze werkweken, in welke vorm dan ook (diverse geweldige acties, aanvragen van gratis instrumentarium bij dental bureau's, alle verzamel- en inpakwerkzaamheden, etc. etc.).
Een laatste woord van dank gaat naar Dani en Marijke, de 2 plaats-
vervangende coördinatoren, die met warme inzet en betrokkenheid zich van hun taak gekweten hebben.
Ook Willem, onze webmaster, wil ik graag bedanken voor alle extra uren die hij in de late uurtjes heeft besteed om onze verslagen en foto's zo snel mogelijk op de website te plaatsen.
Voor ieder een welgemeende: big HUG!!
Wilma den Breejen-Buhrs
voorzitter Stichting Help UGanda (HUG)
DINSDAG 25 OKTOBER
Goedemorgen Uganda! We werden wakker gemaakt door de parelhoenders in de tuin van het guesthouse. Tjonge, wat een herrie en dat direct buiten de deur. Direct ook het besef dat dit de laatste dag in het mooie Uganda is en de laatste dag met ons allen bij elkaar. Nou ja, bij elkaar... de mannen bleven in Entebbe en zijn met z'n drieën naar Garden City gereden (hilarisch filmpje op te vragen bij Martin). De vrouwen kropen allemaal in het busje en reden naar de craftmarket, de grootste in Uganda. Hier zijn de laatste shillings uitgegeven aan prachtige spulletjes. Zoveel te zien en zo weinig bagageruimte.
Teruggekomen alles ingepakt, uitgepakt, overgepakt en doorgepakt. Nog even lekker gegeten in de tuin, barbequen in oktober is toch wel geweldig. En toen was het zover. We mochten eindelijk ons liedje zingen voor Wilma, die over enkele dagen jarig is. We hebben ook gevierd dat HUG tien jaar (hiep hiep hoera!) bestaat. Met een hart vol het diner afgesloten en getogen naar het vliegveld.
Hè bah, het is niet geloven, ik moet afscheid nemen van mijn team, ik vlieg niet mee terug. Met tranen en veel mooie woorden van deze lieve mensen en veel gezwaai ben ik terug het busje ingestapt. Naar Margriet die bij Sanyu Baby's Home (dat is een tehuis voor baby's die nergens meer terecht kunnen) verblijft. Morgen begint onze safari van drie dagen. Ach, als je er toch bent...
Met veel liefde heb ik mijn verslagen mogen schrijven voor de site. Ik hoop dat ze allemaal een beetje te volgen waren. Mijn hart heb ik geopend voor Uganda en ik geniet met volle teugen van alles wat er gebeurd is.
Mijn dank aan iedereen die mij en de Stichting HUG steunt en een diep, diep respect voor Wilma den Breejen, mijn persoonlijke heldin, die deze projecten en tandartsweken al zo lang soepeltjes laat verlopen.
Liefs, Dani
Van de webmaster:
Lieve Dani, Graag wil ik je ontzettend bedanken voor je heldere en leuke verslagen en foto's. Je gaf elke dag een inkijkje in de activiteiten bij de diverse projecten in Uganda. En..... je deed het er 'gewoon' even bij, naast je andere taken. Elke dag een fraai verslag, altijd op tijd en met liefde en humor geschreven. Super, super bedankt!
MAANDAG 24 OKTOBER
Door het raam hebben we genoten van het mooie groen en prachtige bloemen van de tuin van het Airport-guesthouse. Het regent, aardig hard, tot 1 uur. En dat komt goed uit, want om half 2 vertrokken we richting de invalideschool Sure Prospect Institute om poetsinstructies te geven.
We werden warm welkom geheten door Francis, het hoofd van de school. Hij leidde ons rond door de slaapvertrekken van de kinderen die door hun ouders bij Sure Prospect zijn achtergelaten. Wat een krappe ruimtes met erg veel kinderen op een kamer. De leerlingen stonden buiten al te wachten en voor de op een na laatste keer hebben we ons poetslied gezongen en borstels met tandpasta uitgedeeld. Lekker poetsen met de kinderen en de big bright smiles geïnspecteerd. En daarna werden wij toegezongen door de klassen, met tranen in onze ogen. Ook door een groepje dove leerlingen in gebarentaal. Helemaal ontroerd met z'n allen weer de bus ingekropen om naar het straatkinderenproject KAYDA te gaan.
Aangekomen in de grootste sloppenwijk van Uganda sprongen we over een aantal open riolen heen op weg naar KAYDA. Dit is een project binnen de sloppenwijk, een opvang voor straatkinderen. Ze staan bekend om hun dansgroep en dat hebben we mogen meemaken. Maar eerst ons poetslied en het uitdelen van de tandenborstels en pasta. Vlot daarna werden we op bankjes gezet en begon de show. Met ontzettend lenige lijven en opzwepende muziek hebben we mogen genieten van puur Afrika. Ritme en passie spraken uit de voorstelling. Liedjes en dans gingen hand in hand. De foto's zijn een kleine herinnering, aan te bevelen om dit live te gaan bekijken. Na het optreden een daverend applaus en daarna hebben we kleding uitgedeeld. Vriendelijk en liefdevol was het afscheid.
Toen we weer bij het guesthouse arriveerden hebben we gegeten in de tuin. Marijke tikte tegen haar glas en gaf een mooie speech, waarin ik uitvoerig werd bedankt en een prachtpop in ontvangst mocht nemen. Daarop volgde van mijn kant tranen en een stamelend dankwoord. Met nog een lichte blos op de wangen leg ik mijn hoofd te rusten.
ZONDAG 23 OKTOBER
Wat een rust: geen wachtrijen, geen mensen die uren lopen om je te zien, geen kinderen om te troosten Ik wil terug. Uitslapen is lekker hoor, en praten met de groep. Maar ik mis de drukte en de voldoening van het werk. Gelukkig staat ons nog wat te doen. De opening van de praktijk, die is geschonken door de Tandartsenpraktijk Colmschate uit Deventer.
Met Greet en Marry heerlijk in de keuken gestaan, allerlei dingen bereid. Ondertussen zijn een paar groepsleden naar de kerk gegaan op Noah's Ark, het was een hele intense dienst. Ook het terrein van Noah's Ark is ontdekt door de tandartsen en assistenten, middels een rondleiding door Wilma.
Feest! Samen met een aantal kinderen, Piet en Pita, het tandheelkundige team en een paar aunties gingen we naar de praktijk. Hier gaf Wilma een emotionele en prachtige speech over de band tussen Noah's Ark en HUG. Piet gaf een mooie speech terug en toonde daarin zijn dankbaarheid. De officiële sleuteloverdracht vond plaats in de behandelkamer. Daarop gingen we naar de veranda van Piet en Pita's huis, waar we werden getrakteerd op een mooie dans, onder begeleiding van trommelgeroffel van de kinderen. Ze moeten echt extra botjes hebben, want die bewegingen zijn zo soepel...
De barbecue die erop volgde was een drukte van belang, met de kinderen in de rij, laten proeven wat we gemaakt hebben en wat is het woord voor paprika in het Engels? Er werd een mooie geluksballon opgelaten, die met ah's en oh's werd nagestaard door de hele meute.
En dan volgt er alweer een moment van afscheid. Nog even knuffelen met de kinderen en nog even de laatste dingetjes inpakken. Hoeveel kindjes kunnen er mee in de koffer? Allemaal de bus in en hop naar Entebbe, voor het laatste stukje van het tandartsavontuur.
ZATERDAG 22 OKTOBER
Om negen uur gingen de deuren van de kerk weer open, goedemorgen Polota en omstreken. Op deze laatste dag liep het storm. Veel mensen waren gekomen om toch nog even van de pijn verlost te worden. De tandartsen en assistentes hebben ontzettend hard gewerkt. En dat onder omstandigheden als wisselende stroomtoevoer voor de lampen, warmte door het metalen dak en heel veel patiënten.
Toch breekt dan het moment van afsluiten en opbreken aan. Mensen wegsturen die niet meer geholpen kunnen worden, elke keer weer breekt mijn hart. Twee kinderen die heel erg lang gelopen hadden waren de allerlaatste patiënten. En dan inpakken, alles steriel, alles in de kisten, alles geteld en de laatste kado's uitdelen aan de toegestroomde kinderen. Zoveel handjes en smekende gezichtjes laten een diepe indruk achter op je hart. De leraren werden dik geknuffeld en we werden uitbundig uitgezwaaid. Dag lieve mensen, hopelijk tot ziens!
Aangekomen op Noah's Ark snel gedouched (brrr... koud) en omgekleed. En hup in de bus, past wel met 14 mensen in een 10 persoonsbusje, naar het Colline Hotel voor het diner. Met speciale eregast: onze mama familias Wilma is weer bij de groep. Verhalen en anekdotes vlogen over tafel en er werd veel gelachen. Met de hele groep zijn we daarna de straat afgelopen en zijn we dé disco ingegaan. Na kort de heupen te hebben losgeschud zijn we met een taxibusje met heerlijke geuren naar Noah's Ark teruggebracht en hebben we op de veranda nog met kleine oogjes thee gedronken.
VRIJDAG 21 OKTOBER
De tweede dag bij de kerk, de routine zit erin, soepeltjes. Mensen, nog meer dan gisteren, niet te tellen, dus werken, werken, werken. Ik heb geleerd met de sterilisator (autoklav) om te gaan en tijdens het steriliseren dacht ik waarom ben ik geen tandarts geworden. Dan gilt een kind in de stoel en weet ik het weer. Arme schat, denk ik dan, ik zou die kies er niet uit kunnen trekken. De tandarts gaat even bij het kind op de stoel zitten, praat even wat en gaat dan verder, hup eruit en soms met kracht.
Heb ik al eens gezegd dat ik respect heb voor alle mensen in mijn team? Je ziet de assistentes heen en weer vliegen van de stoel naar de tafel, naar de banken, zo snel en vakkundig. De intakes gaan super, even het hoofd op schoot, injectie erin en papiertje in de hand, onder begeleiding van vriendelijke woorden en een lach.
|
|
En dan vergeet ik bijna de hulp van de leraren van St. Stephen's Primary, die hand- en spandiensten verlenen. Florence helpt bij het uitdelen van de kadootjes en Fred begeleidt de mensen bij de ingang. Wisselende leerkrachten sturen mensen naar de juiste stoelen. Dit is zo mooi om te zien en te ervaren. Met moeite neem je dan even een pauze om te drinken in die snikhete kerk. Want warm is het, met die zon op het metalen dak.
En dan volgt onverbiddelijk het einde van de dag en sluiten we de kerk met pijn in ons hart. Vanavond gegeten met z'n allen en snel weer naar bed. Energie opladen voor morgen. En het weerzien met Wilma ligt in het verschiet. Wat gaat het snel, die dagen.
DONDERDAG 20 OKTOBER
Daar gaan we dan, door de poorten van Kakira rijden we met onze bussen naar Polota, de sloppenwijk om de suikerfabriek. Op naar de St. Stephen's kerk om onze tijdelijke tandartsenpraktijk op te starten. De bussen staan nog niet stil of we worden hartverwarmend welkom geheten door de schooldirecteur en twee ontzettend lieve docenten die we de vorige keer met de poetsinstructies hebben leren kennen. We beginnen gelijk goed, er is geen elektriciteit. Gelukkig wel een generator die we kunnen gebruiken.
|
|
En voor Vincent, deze lieve jongeman heeft ons weer super ondersteund. Hij deed het voorwerk met het steriliseren en het steriliseren zelf in de snelkookpannen. Ook heeft hij de sterilisator gemaakt, want dit keer was het tweede knopje stuk (er zitten er drie op, dat belooft wat...).
Aan het einde van de dag kwam het emotioneel moeilijkste gedeelte. Het wegsturen van de mensen die nog zaten te wachten. Dat doet zeer, want je weet dat ze hulp nodig hebben. Gelukkig morgen weer een dag. Moe van het intensieve werk leggen we ons hoofd ten ruste.
WOENSDAG 19 OKTOBER
Om half zeven gingen de oogjes weer open, een nieuwe dag is weer aangebroken in Uganda. Op de veranda gehoord dat de stappers (zie verslag 18 okt.) hebben gedanst in een openluchtdisco. Ze hebben kennisgemaakt met een local, Jackie, die hen naar de disco bracht.
Na het ontbijt iedereen in de bus geladen om onze vrije dag in Jinja door te brengen. Jinja is een vrij toeristisch stadje waar je goed souvenirtjes kunt kopen. Dus hebben we de economie goed gestimuleerd. Het resultaat krijgen jullie te zien als we thuis zijn. Als je lief bent geweest tenminste...
|
|
Ondertussen is de rest van de groep naar de oorsprong van de Nijl en de Bujagali Falls gegaan. Wat een mooie natuur. Als ik al niet verliefd was op Uganda, dan werd ik het nu. Jammer genoeg zullen de foto's het geen recht doen, dit moet je met eigen ogen zien. Het water brengt een rust met zich mee en de uitzichten zijn adembenemend, evenals de wegen erheen. We hebben weer heerlijk gehobbeld.
Nadat we weer herenigd waren met Marijke, Marlène en Leo zijn we naar Kakira gereden om in te checken. Slechts een half uur later hadden we onze sleutels al. Morgen checken we in. Nu na een overheerlijk warme douche lekker slapen.
DINSDAG 18 OKTOBER
Het begint te wennen die laagjes. Eerst de zonnebrandcreme en dan de deet. Ik durf te wedden dat ik de maandag na mijn avontuur vrolijk deet opsmeer en naar het werk ga. Alvast sorry.
De laatste dag bij Noah's Ark is aangebroken. De klassen 5 en 7 zijn aan de beurt. Toch nog een paar angstige pubers in de stoel om te kijken hoe ze er aan toe zijn. De scholieren hier op Noah's Ark zijn zowel van Noah's Ark als van buiten het tehuis. Dat is te merken aan de gebitten. Hier wordt gepoetst en erbuiten niet. Ook de angst voor de tandartsen is groter. Jorien heeft het spits afgebeten en poetsinstructies gegeven aan groep 5, dat ging super. Groep 7 mocht ik doen, ging best aardig.
Greet vertelde me dat ze een meisje vandaag in de stoel zag met al een ringetje om haar vinger. Deze geven wij als kadootje nadat ze geweest zijn. Op de vraag of ze al eerder was geweest, antwoordde ze: No, I got it from my boyfriend. Lief toch, dat een paar opgeschoten knullen denken aan hun meissie. Snel daarna kwam al Sure Prospect voor de controle. Volgende week gaan we daar instructies geven. Met de bus anderhalf uur reizen voor de tandarts. En dan zeuren wij over een kwartier rijden...
|
|
Tijdens het koken hebben we gezellig de hoofdlampjes en zaklampjes aangehad. Stroomuitval. Ach, dan zijn we blij met ons gasfornuisje. En met Marry, die kan toveren met eten. En, Martin, Jorien, Leo en Eva zijn naar Mukono om wat te drinken, achter op een bodaboda, in de stromende regen. Het is net Nederland.
MAANDAG 17 OKTOBER
Een trap vol met kinderen en die stuk voor stuk laten controleren. Noah's Ark was vandaag aan de beurt. Een paar kids waren erg bang, schreeuwen en gillen, maar ze konden toch worden bekeken dankzij het doortastende optreden van de assistentes. Ook vandaag een aantal tanden en kiezen die getrokken moesten worden. En dat dan in combinatie met spelende en ondeugende kinderen voor de deur. Dus geen rust in je omgeving als je als tandarts hard aan het werk bent. Ik heb respect voor ze. Dus: Hup, naar buiten jullie, jullie zijn al geweest en nee, je wilt echt geen briefje. Dat betekent namelijk dat je een gaatje hebt of dat er getrokken moet worden.
Lijsten met namen die bijgehouden moeten worden, want bij Noah's Ark houden ze dossiers bij met de medische gegevens van het kind. Iedereen zette zich vol in vandaag. De tandartsen hebben zelfs meegezongen als ze de tijd hadden. Dat klonk prima. En dan zie je die snoetjes naar je kijken. Smelt. Daarna de kids zelf aan het werk zetten en laten poetsen, dit keer zonder tandpasta, anders controleert dat zo moeilijk.
Onze helpende hand Vincent was een nieuwe kist voor de tandartsspullen en stoof aan het halen, toen de sterilisator het begaf. Niemand raakte in paniek, dit is een bekende situatie. In de sloppenwijk Polota is er geen stroom en wordt het met een snelkookpan op een stoof gedaan. Dus werd er brandstof geregeld. Tegen het eind van de middag was ik zo klef als een konijntje (beetje warm dus).
Vanavond hebben we een etentje bij de kinderen van Noah's Ark gehad, rijst, erwtjes en worteltjes. Midden tussen de kinderen die vandaag geweest zijn. Ik had de eer om naast Tessa te zitten, waarvan de kies net getrokken was. Ze was nog een beetje bang, maar toch had ik al snel een arm om me heen.
In de avond zijn we bij Piet op bezoek geweest en hebben we de verhalen achter Noah's Ark gehoord. Hij startte als een dieselmotor, wat bibberig van een dag op bed liggen tot hele verhalen aan het eind. Waaronder de oplossing van het geschreeuw in de avond: het is een boomschubdier (lijkt op een gordeldier). Voldaan hebben we ons oor weer neergelegd op het kussen.
ZONDAG 16 OKTOBER
De eerste tandartsdag is aangebroken, met gezonde spanning naar de kliniek op Noah's Ark gelopen om daar de ruimtes in te richten en aan de slag te gaan met de eerste "slachtoffers". Daar aangekomen bleek het bouwstof nog op de kastjes te liggen en de vloeren behoorlijk vochtig. Dankzij de hulp van een aantal vriendelijke aunties (dat zijn alle vrouwelijke medewerksters van Noah's Ark) met trekkers zijn de vloeren weer droog en de kastjes weer schoon.
Toen alle kisten met tandheelkundige materialen uitgepakt, schoongemaakt en georganiseerd waren, waren de eerste kinderen aan de beurt. Zij kwamen van KAYDA. KAYDA is een kindertehuis in de sloppenwijk van Kampala. Ze hadden allemaal gele shirts aan, een erg vrolijk gezicht. Bij de groep die op
deze dag op de bankjes zat, zaten ook de eerste extracties voor onze tandartsen. Geen geschreeuw of gegil, alleen maar hele dappere kinderen. Er is ook een aantal privé poetsinstructies gegeven, tot mijn grote spijt zonder poetslied
(ik kan het wel dromen). Ik mocht zelfs even assistente spelen bij een verdoving en heb een heel dopje van de naald vastgehouden......
Na deze opstartdag hebben we de dag afgesloten met een heerlijke maaltijd, gemaakt door Marry, die 'vervelend' genoeg kok is. Ze krijgt van ons drie sterren.
Oh ja, voor ik het vergeet, de laatste dagen horen we een heel raar geschreeuw, het is geen aap of mens, maar wel iets wat je rillingen bezorgt en ook nog in het donkerste donker. Vincent, onze gids/ambassadeur en steun en toeverlaat gedurende de dagen zonder Wilma, vindt het lijken op het geluid van een hyena . We zullen nog eens wat meemaken hier...
ZATERDAG 15 OKTOBER
Vanochtend voor het laatst ontbeten met zijn vieren, want vandaag halen we de tandartsen en assistenten op vanuit Entebbe. We kregen een verrassing in de ochtend, er zat een aapje in de boom. Greet heeft de foto's als bewijs. Van Piet (Noah's Ark) kregen we de uitnodiging om maandag met de groep op zijn veranda verhalen uit te wisselen en vragen te stellen. Hierna zijn we in de bus gesprongen om daarna enorm vast te zitten in Kampala. Ruim achter op schema arriveerden we in Entebbe waar we iedereen heerlijk in de armen hebben kunnen sluiten. Toen begon het grote inpakken, wat veel mensen en bagage, ik zag niet hoe dat in de bussen kon... toch wel dus. Het leek net een damestas, daar past ook zoveel in.
We hebben Sure Prospect Institute bezocht en knuffels en ballonnen uitgedeeld. Hier hebben we kunnen zien dat invalide kinderen in Uganda het zwaar hebben, maar dat er met projecten als Sure Prospect Institute toch hoop op een toekomst is. We werden rondgeleid door Francis. Deze kinderen zijn autistisch, blind, doof of lichamelijk gehandicapt en dat voel je in je hart.
Op den duur het hele zooitje toch overgehaald om verder te gaan en hebben we een groepslunch gehad, om de verhalen van vertrek uit te wisselen. Hierop heeft het team inkopen gedaan voor het verblijf op Noah's Ark voor drie dagen.
Toen we terugreden moesten we over een enorme schudweg, er was een gigantische file op de gewone weg. Maar niet te geloven dat de vering van de busjes en onszelf het nog doen. Op Noah's Ark iedereen gereorganiseerd, zodat we in 3 huisjes passen. Nog even wat gedronken en de meesten sliepen rond 11 uur.
Voor de nieuwsgierigen onder ons: Margriet maakt het prima, ze is alweer druk met de baby's.
VRIJDAG 14 OKTOBER
Een vrije dag! Dus uitslapen, wat niet heel erg was, zeker omdat het regende tot ongeveer 11 uur. Wat een grote hoeveelheid zeg. Het is ons nu volledig duidelijk waarom het hier zo groen is.
Na het ontbijt heeft Margriet haar spullen gepakt, ze werd opgehaald door een busje van Sanyu Babies Home in Kampala, waar ze de rest van haar tijd in Uganda gaat verblijven. Onder het op en af stappen van de veranda ging het helaas mis, Margriet verstapte zich en loopt nu op krukken. Zoals het er naar uitziet is het alleen een spier die verrekt is. Omdat het toch onze vrije dag was zijn we met Margriet in het busje gekropen en hebben we de dampende auto's van Kampala mogen ervaren. Het is alsof je een slof sigaretten in een keer inhaleert. Kuch. Vervolgens heeft Margriet ons rondgeleid in het tehuis, waar je bijna over de kinderen struikelt. Dit zijn allemaal kindjes die zijn afgestaan. Zo treurig, met snottebellen en volle broeken kruipen ze rustig een aantal uren rond. Ze komen bij Sanyu Babies handen, voeten en andere ledematen tekort om alles te doen.
Na de rondleiding zijn we naar het guesthouse erachter gegaan om daar te eten. Hier hebben we ook het 23 jarig huwelijk gevierd van Greet en Ron. Bij deze nogmaals van harte en hopelijk was ons gezang in Nederland te horen.
Na de maaltijd hebben we een taxi geregeld om weer naar Noah's Ark te komen. En afscheid genomen van Margriet, die we heel erg gaan missen met al haar wijsheden en haar supergevoel voor humor!
Op de veranda van het huisje hebben we het beruchte kopje thee gedronken om de dag af te sluiten.
Voor de mensen thuis: de vier tandartsen en assistenten die vanochtend vertrokken zijn, zijn goed aangekomen in Uganda. Morgen meer hierover. En droom zacht.
DONDERDAG 13 OKTOBER
Vanochtend weer het busje volgeladen met dozen vol tandenpoetsplezier. En onze eigen spullen.Op deze mooie ochtend mochten we bij Madvhani (Kakira) Primary op het grasveld voor 700 kinderen zingen. Echter werd er door de kinderen gezongen en waren wij bijna niet te verstaan. Ze werden door de leraren keurig in rijen opgesteld en bleven ook netjes zo staan. Het uitdelen van de borstels en pasta ging net zo gedisciplineerd. De rijen gingen langs ons heen en werden daarna weer naar de klassen gestuurd. Als je dan een borstel aan een kindje gaf, zag je dat er vaak gaten of scheuren in de kleding zaten. Van een afstandje lijkt het zo netjes, maar dan is het dichtbij toch anders.
Met een tevreden gevoel konden we met de leraren het veld verlaten en liepen we langs grote ketels. Hierin werd de schoollunch gemaakt. Maispap en bonen. Deze staan dan buiten te wachten tot de lunch begint, met vlak daarnaast de vuilnisbelt. En dat als "rijkste" school in de buurt.
Via Jinja zijn we weer op Noah's Ark beland, waar we gelijk nieuwe borstels en pasta hebben geregeld via Pita. Deze zijn nodig voor Sure Prospect Institute, Kayda en Noah's Ark. We hebben even genoten van een kopje thee bij Margriet en Martin in het huisje, voor we begonnen aan onze avontuurlijke reis naar het avondeten. Met de boda-boda zijn we naar Mukono gereden. De boda-boda is een taxi-brommer waar je met een of twee achterop kunt zitten.
Met het linkse verkeer toch een kilometer of 6 afgelegd achterop zo'n ding. Jorien voelde zich helemaal thuis, want ze zag d'olle Grieze. Margriet zat namelijk achterop bij de boda-boda voor haar en torende met haar lengte overal bovenuit.
Rond middernacht blies de heftige wind het kaarsje op tafel uit. Weltrusten.
WOENSDAG 12 OKTOBER
Na gedonder en gerommel zijn we fris en fruitig opgestaan. Een heerlijk regenbuitje heeft de lucht weer schoongespoeld. We zijn getogen naar Polota om verder te gaan waar we gisteren gebleven waren. Met de verheugende mededeling dat nu alle scholen op één na gepoetst zijn.
Kakira Highschool werd weer veroverd door Jo en Martin die hun wijsheden overbrachten op de leerlingen. Deze werden geshockeerd met foto's van slechte gebitten, om daarna gerustgesteld te worden dat poetsen dit kan voorkomen.
Tussen de lessen door hebben ze thee gedronken en verhalen gewisseld met de leraren. Er werd deze twee mensen geregeld een klap toegeworpen, dat is een manier om je dankbaarheid te tonen, een aantal malen klappen in je handen en met de laatste klap zend je hem naar de ontvanger. Dat gebeurt klassikaal en dat is overweldigend hartverwarmend.
Margriet, Greet, Vincent en ik hebben de scholen St. Stephen, Mt. Ararat en het moslimschooltje voorzien van borstels, pasta en het poetslied. We werden vol enthousiasme ontvangen door de leraren en de hoofden van de scholen. Met volle borst werd er door hen meegezongen en geholpen. De leerlingen hebben ook voor ons geklapt en zelfs gezongen (toch een stuk beter dan wij kunnen). Het was een erg warm gevoel, wel zo'n 30 graden. Voldaan hebben we de dag afgesloten.
DINSDAG 11 OKTOBER
Vandaag hebben we uitgecheckt bij de nonnen. Dit ging gepaard met elektriciteits- en waterproblemen. Het ontbijt was dan ook erg creatief. We hebben afscheid genomen van Petralien en Grace, die nu aan het werk gaan beginnen bij de leprapatiënten.
We zijn naar Kakira Guesthouse getogen in een hobbelende vaart, om daarna direct door te gaan naar Polota, de sloppenwijk. Hier hebben we nog even mogen genieten van alle kennis en ervaring van Wilma.
intentieverklaring ondertekent. |
|
Omdat deze kinderen al groter zijn, wordt er niet meer het poetslied gezongen, maar heeft Jorien een les voor ze in elkaar gedraaid. Deze was echter achtergebleven bij Noah's Ark. Dus hebben deze twee helden de les volledig op improvisatiebasis gedaan. Het was heel erg geslaagd en ging soepeltjes.
De andere helft van de groep (Margriet, Greet, Vincent en ik) zijn de klassen op St. Theresa school langs geweest. In de ochtend hebben we gezamenlijk de kleuterklassen lesgegeven en nu mochten we los op de rest. Geregeld hebben we gedacht dat we nogal uitgelachen werden om onze zangkwaliteiten. Ook dat Margriet af en toe de klas invloog om voor te poetsen, was hilarisch. Tegen kwart over vier hebben we ons weer verzameld en zijn we richting Guesthouse gelopen. Na het diner zijn we bij Patrick, onze ambassadeur van Polota op bezoek geweest.
This is the way you brush your teeth. |
|
En vandaag hebben we Wilma uitgezwaaid die terug is naar Nederland. We missen haar (kennis, expertise en aanwezigheid) nu al. Maar we nemen met alle liefde de taken over. Met veel enthousiasme gaan we er volledig voor.
MAANDAG 10 OKTOBER
Al heel vroeg gingen onze wekkers af en stonden we met slaperige koppies naast onze bedden, al veel meer luidruchtig werd er ontbeten en de praatjes waren niet van de lucht toen we moesten wachten, wachten en nog meer wachten op de 2e bus om al onze bagage te vervoeren.Eindelijk om half 10 waren we op weg naar Jinja, geweldig mooie route door het prachtige Ugandese landschap. Uganda wordt met recht the Pearl of Africa genoemd. De theeplantages, de heuvels met de suikerrietvelden, de prachtige bloesembomen, de mooi uitgedoste mensen, de kinderen in hun uniformpjes, de leuke stadjes, allemaal teveel om op te noemen.
In Jinja hadden we een gezellige lunch in The Keep, met echte Ugandese service, dus héééél langzaam. De supermarkt deed goede zaken: 25 broden, 25x jam, 25 x boter (voor de lepramensen) en voor ons de spullen voor de avonddis en het ontbijt. Grace en Petralien zullen pas over een week de bewoonde wereld weer opzoeken dus zij hadden helemaal veel in te slaan.
Snel stuurden onze chauffeurs de bussen door het (linkse) verkeer en waren we voor Hollandse begrippen behoorlijk te laat voor onze afspraak, maar Ugandesen scoren in de overtreffende trap, dus hebben we in de hitte nog een hele poos moeten wachten op Zr. Rosemary. Een half uur later verscheen zij innemend lachend als altijd in een pick-up-truck en konden we met haar de afspraken nogmaals doornemen en de intentie-verklaring laten ondertekenen.
De 2 huizen waar we mochten verblijven waren prima voorzien van alles wat we nodig hebben; nou ja, op z'n Ugandees: geen stromend water en geregeld geen electriciteit.
|
Rechts Grace en Petralien. |
Kleertjes uitgedeeld voor de pasgeboren baby's van de kraamvrouwen, voor sommigen hun eerste en enige. De kinderen van de kinderafdeling werden ook voorzien en we lieten allemaal blije mensen achter, dat gaf een heerlijk gevoel.
In het huis waar Grace en Petralien verblijven maakte Martin, geassisteerd door Margriet, Dani en Greet, een voortreffelijke maaltijd waar we gezamenlijk en gezellig van genoten. Bij de nonnen op de terugweg naar 'ons' huis nog even vreselijk gelachen en hun met kleine attenties achtergelaten.In ons huis aan het prachtige Lake Victoria thee op de veranda gedronken met uitzicht op het meer. Er zijn beroerdere plekjes op deze wereld......! Wat een dag: zoveel moois, indrukwekkends, aandoenlijks, liefs en ontroerends gezien. Soms werd het ons een beetje teveel....
Om 10 uur gingen alle luikjes voldaan dicht.
ZONDAG 9 OKTOBER
De oh's en ah's vanwege het prachtige uitzicht vanuit ons slaapkamerraam waren niet uit de lucht, samen met de heerlijke geuren en de dierengeluiden was dit écht Afrika!We werden snel geconfronteerd met het andere Afrika: een uren durende tropische regenbui én onze tussendeur die in het slot bleef steken vanwege een vastzittende klink. De kinderen die al om ons huisje liepen, riepen de hulp in van Pita en een paar handige begeleiders. Een ruitje naast onze voordeur werd ingetikt en de binnendeur kon vanaf de andere kant geopend worden.
Het was even improviseren om te kunnen ontbijten, bij de buurman 3 huisjes verderop water koken, door de regen heen, maar rond 11:00 waren we toch voorzien van wat substanciële voeding in onze magen.
De meiden een rondgang over het immense terrein van Noah's Ark gegeven en de nieuwe aanwinsten in de koeien-, en varkensstal en de babykamers laten zien. Het leven gaat hier harder door dan overal elders.
De kleuterschool met de gezamenlijke ruimte onder het prachtige rieten dak, maar zeker niet onbelangrijk: de 2e kliniek waarin de tandartskamer is ondergebracht, de aanbouw van de middelbare school en de enorme visvijvers.
|
|
De volledig ingerichte tandartskamer, die gedoneerd is door Tandartsenpraktijk "Colmschate", is in werking gesteld door Bertus Jongerius, techniker bij de fa. Dental Air.
En overal werden we vergezeld door een sliert kinderen, allemaal bedelend om aandacht en - als het nog mooier kon - een snoepje of een kleine attentie. Zoals iedere zondag was er ook vandaag een kerkdienst. Drie kleine kwetsbare babietjes van nog geen maand oud werden opgedragen en er werd gebeden voor zieken en geprezen om wonderen die, ook deze week, waren verricht. Heel intens en zuiver!
Pita, mede eigenaar van Noah's Ark, vierde vandaag haar verjaardag en de kinderen waren daarom allen mooi aangekleed en extra opgewonden. Velen deden een dansje, een liedje of een muziekstukje, maar zonder uitzondering lieten ze de big mamma stralen door hun aanwezigheid.
Bertus werd door de drie meiden Dani, Jorien en Greet naar het vliegveld gebracht en tevens werd de nieuwe ploeg HUG-gers opgehaald: Margriet, Martin, Petralien en Grace. Vincent voegde zich bij hen en begeleidde de groep, die allen bleven slapen op het terrein van Noah's Ark.
Om 24 uur was de groep eindelijk 'thuis' en was deze groepsmoeder gerust en blij. Gezellig nagepraat en met een voldaan gevoel onze ogen rust gegeven.
ZATERDAG 8 OKTOBER
Na een geweldig ontbijt, dat geserveerd werd op de enige tafel in huis met kranten bedekt bij gebrek aan een tafelkleed, gingen we de stad in om wat inkopen te doen. In verband met een voetbalwedstrijd tussen Kenia en Uganda was er een hoop extra reuring: toeterende busjes met Ugandese vlaggen wapperend uit de ramen, boda-boda brommers (=taxi) met fluitjes en toeters en beschilderde chauffeurs. De wedstrijd vindt plaats tussen Kampala en Mukono, precies de weg die we moeten gaan om bij Noah's Ark te komen met de meiden die vanavond vanuit Nederland aankomen op Entebbe Airport. Wellicht is het nodig om vanavond ergens onderweg een hotelletje te zoeken.Steven, de nieuwe chauffeur van Noah's Ark, kwam met de bus en laadde alle spullen in die in de loop van het jaar bij Vincent opgeslagen waren, meegebracht door hulpvaardige vijwilligers, waarvoor nogmaals veel dank!
|
voetbalwedstrijd Uganda-Kenia. |
Om 22:15 de 1e lichting HUG-meiden van het vliegveld in Entebbe gehaald: Dani Smith, Jorien Kiewiet en Greet Robat, samen met Vincent en onze Noah's Ark chauffeur Steven.Heerlijk gekakel aan boord, plassen naast de bus en samen een nieuw huisje van Noah's Ark ingewijd (en veel te laat gaan slapen).
Aankomst Jorien, Dani en Greet met Vincent.
VRIJDAG 7 OKTOBER
Deze keer was mijn handbagage echt te veel en te zwaar. Mokkend liep ik terug naar mijn auto om daar een tas en wat kleren achter te laten i.p.v.het giga-bedrag aan overwicht te betalen. Altijd toch spannend de take-off, maar gelukkig zat er een non naast me........ hoewel: slapend, maar toch het voelde veilig. Aan boord was ook de totale (opname)crew incl. Nicolette Kluivert van het programma 'Spuiten en slikken'. Ze gaan in Kenia opnames maken voor Stop Aids Now.
Na 7,5 uur vliegen was er een korte tussenlanding in Nairobi. Voor mijn transfer moest ik een instapkaart bij de transferbalie halen. Deze was voor 50 passagiers bemand met 2 erg langzaam werkende vrouwen. Sommige passagiers haalden daardoor hun connecting flight niet...!
In Amsterdam was er bij de gate een koffertje van me afgenomen waar ik - gelukkig - bijtijds achterkwam dat deze voor Nairobi i.p.v. Entebbe gelabled was. Met 1 van de 2 dames en mijn 2 overgebleven zeer zware tassen als een gek door de aankomsthal gerend en mijn koffertje in de chaos gezocht bij een temperatuur van dik 20°, om weer op tijd bij de gate voor Entebbe te zijn... Het zweet gutste van mijn gezicht, maar ik was zó blij dat ik mijn koffer had met al die belangrijke HUG-documenten en sleutels van de kisten met tandheelkundige materialen.
Eenmaal in de wachtruimte werd er verteld dat de kist voor Entebbe een technische storing had (niet echt leuk) en het werd later en later.
Om half 1 liep ik, na de gelukkig veilige aankomst door de douane in Entebbe, twee donkere vrolijke ogen en een breed lachende mond tegemoet: Vincent! Altijd fijn om hem weer te zien!
Jimmy en hij zijn mijn vaste maatjes. Altijd vrolijk, dollend met elkaar, geïnteresseerd naar mij en mijn achterban, enthousiast dat we weer aan de slag gaan met het tandheelkundig team, maar ook de rest van de projecten die bezocht worden. De projecten waar Vincent en onze andere ambassadeur Patrick het hele jaar druk doende mee zijn om de tussenschakel tussen het project en het HUG-bestuur te vormen. Zonder deze 2 geweldige veldwerkers zouden we het niet redden. Zij zorgen voor de voortgang en de terugkoppeling naar ons, de basis. Onmisbare mannen, waar we trots en blij mee zijn.
Jimmy bracht ons naar Vincent's huis. Binnen mum van tijd was ik ook geestelijk geland op Ugandese bodem, tussen de kakkerlakken, de stinkende hurk-wc, de geluiden van Afrika, de regen kletterend op het golfplaten dak, de vele hanen die je voor dag en dauw wakker kraaien, de blaffende honden, maar ook de heerlijke bloemengeuren, de prachtige vogels, etc. etc.Er zouden erg veel mensen moeite hebben met acclimatiseren, maar als je houdt van dit continent dan neem je de minder prettige elementen op de koop toe. Je krijgt er immers zoveel voor terug.
____________________________________________________________________________
Voorproefje:
'Linda uit Den HUG'
Ook dit jaar krijgen de kinderen in Uganda die behandeld worden door de tandartsen van het HUG-team een klein presentje voor hun dapperheid.
Meestal krijgen we van de toeleveranciers van dental-products ringetjes, armbandjes of andere kleine kadootjes mee. Dit jaar hebben we nog niet de benodigde hoeveelheid aan hebbedingetjes bij elkaar kunnen sprokkelen.
Maar wie we wel hebben is: Linda. Linda is onze trouwe vrijwilligster uit Den Haag (Den HUG, zoals zij het zelf noemt). Zoals zo vaak als we op markten spullen te kort komen, heeft Linda ook hier weer dé oplossing geboden: dozen vol met kleine kadootjes van Linda's hand gaan mee naar Uganda. De kinderen die niets aan speelgoed hebben, die dapper zijn geweest bij de tandarts, deze kinderen zullen zó blij zijn met het kadootje door Linda gekocht, vrolijk verpakt en op eigen kosten verzonden naar het secretariaat van Stichting HUG.
DANK lieve Linda, namens deze kinderen die je zo gelukkig maakt met dit kleinood.
____________________________________________________________________________
Ga direct naar: Stichting HUG in Uganda 2009 | Stichting HUG in Uganda 2010
Menu
Overzicht
Tandartsenproject
Noah's Ark
Sloppenwijk Polota, Kakira
Sure Prospect Institute
Lepra Ziekenhuis
Contact
info@stichtinghug.nlTel: 055-3232366
Mob: 06-22403540
Steun ons!
U kunt ons werk steunenmet een gift:
ING 39.64.041 t.n.v.
Stichting Help UGanda
Twello
Of doneer online:
Webdesign: De Wit & Dijkerman