Stichting HUG in Uganda 2010
Stichting Help UGanda was van 6 t/m 27 oktober 2010 ter plekke in Uganda en bezocht haar projecten. Ook verrichtte het Tandheelkundig team in die periode haar werkzaamheden. Hieronder vindt u van dag tot dag het verslag door HUG-voorzitter Wilma den Breejen-Buhrs. Het jongste verslag bovenaan.
____________________________________________________________________________
WOENSDAG 27 OKTOBER
Wakker gezongen worden door de frèle kinderstemmetjes van een nabij schooltje is een gift. Een mooi begin van een nieuwe dag.
Om 10 uur precies toeterde Francis, het schoolhoofd van Sure Prospect Institute, zich de poort binnen van het Airport Guesthouse. Deze dappere, invalide, maar ook erg intelligente man, is altijd gul met zijn brede lach. De kinderen van de invalideschool stonden ons al op te wachten en waren blij en opgewonden toen alle dozen met tandpasta en tandenborstels uit de auto gedragen werden (zouden de kinderen in Nederland ook zo blij zijn met een nieuwe tandenborstel)?
van SPI. |
ook bij SPI. |
|
poetst goed. |
|
armpjes, poets ook haar tanden. |
Weer terug in het guesthouse was het heerlijk toeven op de veranda met een boek en een glas vers passievruchtensap. De drie musketiers (Susan, Louise en Jennie) kwamen terug van hun safari bij Murchinson Falls en hadden geweldige verhalen en foto's.
Vincent kwam met zijn vrouw Sarah en zoontje Trevor en hun kindermeisje Lydia om samen mijn laatste maaltijd hier (voor dit jaar!) te gebruiken en om 7 uur reed het busje hen en mij naar het vliegveld, om daar afscheid te nemen.
Partir c'est mourir un peut! Tot volgend jaar Uganda, the pearl of Africa, zoals Winston Churchill het zo treffend benoemde. Jij en je bewoners zijn een deel van mij geworden en ik zal mijn uiterste best blijven doen om jullie een hand te reiken!
DINSDAG 26 OKTOBER
Nadat de regen midden in de nacht om 2 uur ophield, waren de apen - die altijd 's nachts slapen - erg onrustig en boos. De honden sloegen aan en bleken angstig. Men ging er van uit dat het luipaard terug was en voor zoveel commotie zorgde, waardoor zovelen zolang wakker lagen...!
|
|
Om 3 uur reed Jimmy de bus voor en in de stromende regen pakten we al mijn bagage en de dozen tandpasta en tandenborstels in, die nodig zijn voor de poetsinstructie binnen de invalideschool Sure Prospect Institute.
|
gedoneerd aan TASO. |
Twee uur later reed Jimmy de poort in van het Airport Guesthouse. Na de eindafrekening aan en het afscheid van Jimmy genoot ik van een heerlijke maaltijd en maakte dankbaar gebruik van de gratis internetvoorziening om dit verslag te versturen en mijn stoel in het vliegtuig voor morgenavond te bevestigen en uit te printen.
De terugreis is begonnen!
MAANDAG 25 OKTOBER
De 3 musketiers (zoals de 3 meiden Susan, Louise en Jennie worden genoemd, omdat ze alles zo gezellig samen doen) vertrokken om half 8 richting het Safaripark Murchinson Falls. Martin en ondergetekende bleven over en voelden ons net de 2 kleine negertjes, maar dan net even anders....
Vandaag was zo'n dag waarop je een leuke opsomming kunt geven van wat er zoal fout kan gaan hier in Uganda. Je hebt een afspraak met je taxichauffeur om 9 uur, maar hij komt om half 11 omdat de weg versperd was.
Om 10 uur zouden we een brandwonden-patiënt treffen, Linos, die om 11 uur in het Universiteitsziekenhuis Mulago Hospital zou worden gezien door plastische chirurgen, die door Nederlandse artsen van de stichting Interplast opgeleid zijn. Patiënt zoek, blijkt hij in een volledig ander, ver weg ziekenhuis te wachten, ziekenhuis volledig onbekend, bleek dat de naam verkeerd was doorgegeven en het adres niet klopte. Na uren rondgereden te hebben traceert onze ambassadeur Patrick het juiste ziekenhuis en spreken we om half 2 de patiënt, nadat Martin was afgezet bij de bus die hem naar de gorilla's brengt, maar waarvoor we lange tijd volledig stilstonden in een file in de bloedhitte. Pfffft.....!!
Eindelijk de patiënt gesproken en nu hij per ongeluk opgenomen is in het verkeerde ziekenhuis en hem daar een programma van een week opname aangeboden is, gaat de rit met hem naar het universiteitsziekenhuis niet door. Telefoonnummers uitgewisseld en wellicht maakt hij later van ons aanbod gebruik. Prima!
Terug in Kampala: snelle lunch met Vincent en zijn vrouw Sarah en door naar Noah's Ark. Weer file, nu door de grote hoeveelheid mensen die op de been zijn om met posters, veel muziek en veel bombarie de 3 regeringskandidaten voor de verkiezingen aan te prijzen.
|
|
Gek hoor zo'n leeg huisje zonder de stemmen van het tandheelkundig team en de 3 meiden met al hun gezelligheid. Tijd om te investeren in m'n contacten binnen Noah's Ark. Naar Mariska gewandeld die een stevige malaria heeft en door het infuus met kinine erg misselijk is. Ik had erg met haar te doen, ze is al zo tenger.
Bij Piet en Pita heerlijk van Pita's kookkunsten genoten en terug in 'mijn' huisje ging ik mijn laatste avond bij Noah's Ark in. Ik zal het weer missen, de kinderen, het team, de krekels en het knusse huisje in dit geweldige klimaat.
ZONDAG 24 OKTOBER
De kindertjes van de zondagschool wekten ons met hun gezang, zo zuiver en mooi! We gingen er heen en zagen hun intense gebed en genoten van hun zuivere zang. Hun geloof is de strohalm waaraan ze zich vasthouden.
Om 10 uur kwam Jimmy voorrijden en bracht ons naar de craftmarket in Kampala, een markt met allerlei souvenirs. Met tassen vol en zeer voldaan reden we 2 uur later terug naar ons guesthouse in Entebbe. Het thuisfront kan zich vast gaan verheugen ....!
In de tuin van het guesthouse hingen de vlaggetjes en de ballonnen klaar voor het feestje voor tandarts Marijke. Deze spil in ons gezelschap met haar toewijding en liefde voor de Afrikaanse medemens, maar ook haar solidariteit in de groep, met haar warmte en aandacht voor een ieder persoonlijk, is nu 5 jaar tandarts voor Stichting HUG in Uganda geweest. Een hele goede reden om haar in het zonnetje te zetten.
|
Francis (Sure Prospect Institute). |
|
|
We bestelden de KAYDA-Troupe (een dans- en trommelgroep uit Kampala) en een heerlijke maaltijd voor haar en alle gasten, we kochten kadootjes en bedankten haar voor de afgelopen 5 bijzondere jaren, waarin zij een grote bijdrage leverde om tandheelkunde in Uganda op een hoger plan te krijgen. Tevens werd de totale groep bedankt en kreeg een ieder een kado mee naar huis, als dank voor hun inzet en geweldige groepsgeest. De eigenaar van het guesthouse zorgde voor een heerlijke taart bij de koffie en toen was het haasten geblazen om bijtijds op het vliegveld te zijn voor het inchecken.
|
|
ZATERDAG 23 OKTOBER
Om 7 uur zaten we met slaperige snoetjes aan ons ontbijt en korte tijd later werden de eerste patiënten gescreend. Onze gezamenlijke inzet had veel vertrouwen bij de bewoners van Polota gewekt, dus op deze 3e en laatste dag stroomden de patiënten binnen. Helaas was onze tijd beperkt en moesten we de deuren om half 2 sluiten om alle mensen die binnen waren nog te kunnen behandelen, alle instrumenten te steriliseren, te tellen en netjes op te bergen in de metalen kisten; klaar voor gebruik volgend jaar.
Om 4 uur reden de 2 busjes de poort van Kakira uit en weldra sliepen de eersten...... moe van de enorme klus die we geklaard hadden. Meer dan 1.000 mensen werden gescreend en een groot deel daarvan behandeld. Dit alles onder zeer zware omstandigheden, zowel psychologisch als lichamelijk.
Na ons jaarlijkse etentje in het Indiase restaurant Kaza Kashana in Kampala, waar we nog eens dunnetjes de week de revue lieten passeren, reden we om 11 uur pas richting Entebbe. Het Airport Guesthouse is een rustpunt en in deze prachtige omgeving gingen we na een borrel in de tuin onder de sterrenhemel en met een serenade van de krekels, een goede nacht tegemoet.
Het werk zit er voor dit jaar op! Er zijn weer een heleboel patiënten kiespijnvrij. Het behoeft geen betoog dat dit, zoals gezegd, veel, heel veel inspanning kost, zelfs tranen en ontmoediging, maar door de groepskracht hebben we het toch weer volbracht.
We zijn trots en tevreden en als groep hebben we het geweldig gedaan.
VRIJDAG 22 OKTOBER
In de open truck werden we weer hoopvol verwelkomd door een groot aantal patiënten bij de kerk in Polota. In de loop van de dag groeide het aantal stevig. Rijen dik stonden ze te wachten en onder de druk en de hitte (onder het golfplaten dak) en de vermoeidheid sloten we de dag om half 6 toch tevreden af.
Deze avond sloten Patrick, onze ambassadeur en zijn vrouw Denise zich bij ons aan tafel aan. Op verzoek van de groep aten we een traditionele Afrikaanse maaltijd: matoake (een -in banenblad- gestoofd bananengerecht) met pindasaus, spinazie en kippenvlees, met chappati's (kleine pannenkoekjes). Men vond het maar zo-zo, maar toch leuk om geproefd te hebben.
Vincent gaf nog djembé-les en we zongen op de klanken van de Afrikaanse drum ons poetsinstructielied.
We sloten de avond af met een korte evaluatie en een nauwgezet plan t.b.v. de indeling van de volgende, laatste dag, waarin na afloop alle tandheelkundige materialen moeten worden gesteriliseerd en netjes terug in de kisten voor volgend jaar moeten worden gedaan. Daarna op tijd (!), voor zonsondergang, het Mabira-Forrest-bos door op weg naar Entebbe, waar voor de meesten de laatste nachtstop hier in Uganda zal zijn.
DONDERDAG 21 OKTOBER
En daar gingen we, om 8.15 uur, in de laadbak van de pickuptruck naar de sloppenwijk Polota, met Jimmy in de bus vol met tandheelkundige materialen in ijzeren kisten achter ons aan. In de St. Stephen's kerk richtten we de tandartspraktijk in, met de tandartsstoelen op de kansel. Het werd onder het golfplatendak al gauw heel erg warm en als je zo hard aan het werk bent, vergeet je wel eens dat drinken regel nr.1 is in de tropen, met als gevolg dat de hele groep hoofdpijn had. De beperkte lunch onder de grote boom smaakte daarom extra lekker.
St. Stephens kerk in Polata. |
|
We werkten hard, in een geweldige teamgeest, dus aan het einde van onze werkdag telden we over de 200 behandelde patiënten. Vanwege het diefstalgevaar moesten alle spullen weer ingeladen worden en waren we om 6 uur pas weer terug in ons hotel.
Daar laafden we onze vermoeide spieren aan een heerlijke opfrissende douche en lieten we ons de buffet-maaltijd goed smaken. Aan de grote ronde eettafel lieten we alle bijzondere momenten, patiënten en kiezen nog eens de revue passeren, wat een keur aan indrukken teweeg bracht.
De gezamenlijke avond werd afgesloten met een presentatie van een heleboel prachtige foto's van de groepsleden, getoond op de I-pad van Ellen met een mooi muziekje op de achtergrond.
WOENSDAG 20 OKTOBER
Om 6 uur gingen de meeste wekkertjes af en zagen we de zon opkomen in het prachtige uitzicht van onze huisjes. Na het 'buffet-ontbijt' (lees: bord op schoot) werden de 2 busjes geladen met tandheelkundige materialen, kleren en knuffels voor de sloppenwijkkinderen, onze eigen bagage en de leden van het Tandheelkundig team. Altijd wordt het moment van vertrek in Afrika later dan je samen bedacht en afgesproken hebt, dus om half 10 waren we eindelijk op weg naar Jinja, het koloniale stadje aan de bronnen van de Nijl.
We genoten van een overheerlijke capuchino en bananencake met noten in restaurant Flavours, een leuke tent door Nederlanders opgezet. Van daaruit waaierde een ieder uit naar de diverse toeristenwinkeltjes en kwam met goed gevulde zakken terug, voldaan met alle spullen gekocht voor het thuisfront.
Na de lunch zakten we af naar een klein dorpje, gelegen aan Lake Victoria. Een gammel houten bootje bracht ons naar de bronnen van de Nijl, aan de rand van Lake Victoria waar vandaan de Nijl meandert door alle noordelijke landen in Afrika. Het blijft bijzonder!
Bujagali Falls is een prachtige stroomversnelling in de Nijl, waar altijd even een stop gemaakt moet worden.
Laat reed Jimmy de poort in van Kakira Guesthouse, waar we onze kamers weldra opzochten, omdat we de komende dagen fris en vrolijk aan de slag gaan in Polota, de sloppenwijk, waar 4.000 kinderen vorige week van ons een poetsinstructie kregen. Als ieder kind zijn vader, moeder, tante, oom, oma, opa en buurvrouw meeneemt, dan is het patiëntenaantal niet te overzien......!
DINSDAG 19 OKTOBER
De tropische regenbuien zijn niet van de lucht. De regen kletterde op ons golfplatendakje, geen kans om niet rechtop in je bed te zitten en je af te vragen of de dakconstructie het daverende geweld wel houden zou. Het werd toch een zonnige dag, in velerlei opzichten.
Het patiëntenaanbod was goed en mooi verdeeld over de dag. De schreeuwkids waren minder in aantal en volume en de sfeer binnen het team was uitstekend. Geweldig hoe een ieder bij voortduring ziet dat de ander een extra handje kan gebruiken, een drankje of even afwisseling van taken nodig heeft.
De KAYDA-kids (het kindertehuis in de sloppen van Kampala) kwamen langs, allemaal opgestapeld in de laadbak van de pickup-truck, alsmede de kinderen met kiespijn van de invalideschool Sure Prospect Institute. En Vincent, de geluksvogel (?!), kreeg een zeer nodige, maar tijdrovende VIP-behandeling van preventie-assistente Jarina, die al zijn tandsteen weghaalde.Toen we alle spullen al in aan het inpakken waren, kwam er nog een busje vol met pubers die allemaal behandeld moesten worden, maar ook hier gold de geweldige aanpak van het team: allemaal een tandje erbij zetten en klaar was de klus.
Deze avond zette Ron ons wederom, ondanks de beperkte middelen die hij op voorraad had, een te gek lekkere maaltijd voor, waar we allemaal - meer dan onze buiken nodig hadden - van aten en genoten. Weer vloog de avond om door de fijne en humorvolle gesprekken.
MAANDAG 18 OKTOBER
Vrolijke kindertjes van Noah's Ark in kleurrijke uniformen liepen bij ons huisje voorbij op weg naar the New Horizon-lagere school.
van Noah's Ark, 's morgens voordat ze naar school gaan. |
|
Krijsen, trappen, huilen, slaan, aan instrumenten trekken, monden stijf dicht, alle scenario's passeerden de revue en dat terwijl we aan alle kanten bedekt waren met preventiematerialen, zoals snoetjes, brillen, handschoenen, etc. dus het zweet brak ons alle kanten uit. Sommigen kinderen werkten zo tegen dat we hen niet konden behandelen. Misschien komen ze uit zichzelf nog terug... voordat we weer voor een jaar vertrokken zijn?
Vanmiddag regende het pijpenstelen en dan blijft de Ugandees zitten waar hij zit (al heeft hij nog zo'n belangrijke afspraak, bijvoorbeeld met zijn werkgever om gewoon op tijd op zijn werk te zijn), dus er waren minder patiënten dan we op gerekend hadden. We konden dus bijtijds de boel inpakken.
Ron maakte een heerlijke maaltijd voor ons klaar en met een lekker drankje en goede gesprekken hadden we een heerlijke avond.
ZONDAG 17 OKTOBER
Vandaag is de start van het tandheelkunde project. We hadden er zin in en togen al om half 9 naar het medisch centrum, waar we onder het grote dak de behandelingen zouden uitvoeren. Nadat alle ijzeren kisten, die sinds vorig jaar in een container op het terrein van Noah's Ark opgeslagen stonden, uitgepakt waren, konden de eerste groepen kinderen komen voor een poetsinstructie en controle. Van de 72 kids op deze ochtend waren er slechts 4 die een vulling kregen.
bij Noah's Ark. |
op het muurtje. |
|
Louise assisteert. |
|
Ondergetekende was uitgenodigd voor een echte Afrikaanse bruiloft. Faisal, een van de leiders van het kindertehuis KAYDA, had zijn Mariam gevonden en trad vandaag (op zondag, zoals dat bij moslims gebruikelijk is) in het huwelijk. Marijke, Vincent en onze chauffeur Jimmy waren ook van de partij.
Om 3 uur begon de receptie en moesten we tot half 7 wachten voordat de bruid en bruidegom verschenen. In deze prachtig versierde tuin, waar alle KAYDA-(lees sloppenwijk)kinderen als prinsessen en prinsen gekleed waren, was het prachtig om te zien hoe anders een bruiloftsfeest is opgezet dan in Nederland. We kregen waar voor het lange wachten, want op de klanken van vrolijke muziek kwam het nieuwbakken echtpaar binnen, de bruidegom zwaaiend met een witte zakdoek, voorafgegaan door mannen met vlaggen en de bruidskinderen en geflankeerd door de bruidsdames, allemaal swingend en wiegend op de muziek.
Een hele bijzondere belevenis!
ZATERDAG 16 OKTOBER
Blij sprongen we uit ons bed: vandaag staat in het teken van het Tandheelkundige team.
Bijtijds draaide Jimmy de poort in van het HUG-project, de invalideschool Sure Prospect Institute. Daar stapten de vrijwilligers Susan, Louise en Jennie uit om de arme kinderen van dit project van nieuwe kleren te voorzien.
|
|
Met al hun bagage én de 7-koppige groep was het met recht 'een wagen volgeladen' en zo togen we naar de invalideschool, waar de kinderen trots in hun nieuwe kleren rondliepen (of rolden, als ze in een rolstoel zaten). Ook het meisje zonder armpjes, de blinde en de dove kindjes liepen rond als kleine pauwtjes en de 3 meiden keken ernaar als trotse moeders. Er werden heel wat foto's gemaakt, ook toen de kinderen hun liedje en dansje voor ons opvoerden.
Blij en nu als volledig samengestelde groep, reden we in 2 bussen naar Kampala waar we onder het rieten dak van het restaurant een heerlijke maaltijd gebruikten. Snel moesten we daarna de files rond Kampala proberen te ontwijken via sluipwegen, want we wilden op tijd zijn voor de begrafenis van kleine Rachma.
Wat een verdriet heerste er in de tuin van Noah's Ark waar de afscheidsdienst werd gehouden. Een vrouw vertelde hoe ze het kindje gevonden had, de verzorgers hoe ze zich ontwikkeld had en hoeveel iedereen van haar hield en Piet, de grote eigenaar van Noah's Ark, liet zien hoeveel dit met hem deed, 1 van de 130 kinderen te verliezen, omdat ze hem allemaal zo lief zijn.
Bij het graf was er nog een korte ceremonie voordat het kleine kistje in het graf werd gelegd, waarna golfplaten het graf afdekten en er meteen beton gegoten werd, omdat de wilde dieren er anders bij kunnen komen. Dit tafereel was voor veel kinderen te veel en ze barstten en masse in huilen uit. Erg aangrijpend!
Terug in onze huisjes (5 mensen van het team wonen nu in het huisje naast ons) konden we napraten bij een koel drankje, want het was heel erg warm deze middag. Na een wandeling door het huis, waarop de kleintjes tegen ons op klommen, was er een broodmaaltijd en werden de plannen voor onze 1e werkdag morgen gesmeed!
Leuk, we hebben er zin in!
VRIJDAG 15 OKTOBER
Met het krieken van de dag sprongen we ons bed uit en weldra waren we op weg naar onze 1e afspraak: spullen kopen voor het kindertehuis KAYDA (een project dat niet onder Stichting Help Uganda valt, maar waar een van onze vrijwilligsters uit 2007 ons geld voor meegegeven had).
We kochten matrassen, lakens en dekens, we gaven hen tevens t-shirts, kleren, petten en een doos vol medicijnen, met een Engelse beschrijving van de voorschriften voor gebruik. We namen afscheid van 3 tevreden blije leiders van KAYDA.
Snelle lunch tussendoor en toen stond Zr. Rosemary van de leprakliniek al te trappelen van enthousiasme omdat er een dvd-speler uitgezocht en gekocht gingen worden voor de leprozen. Dus nog een blij, tevreden mens achtergelaten. Soms voel je je net Sinterklaas.
Gauw door voor een bezoek aan het project "Sanyu's home". Hier werkt Margriet, een van onze HUG-vrijwilligers. Een mooi project waar kindjes voor adoptie worden voorbereid.
De minibus bracht ons vervolgens naar Alex Countinho, de grote man achter TASO (The Aids Supporting Organisation). Drie jaar geleden mochten we daar Vincent binnenloodsen en hij werkt daar, tot volle tevredenheid (hij is vorig jaar werknemer van het jaar geweest), als it-er.
Alex is sinds 2001 een vriend van ons en helpt ons waar nodig (dit jaar ook met de registratie van de tandartsen). Zijn moeder wordt ieder jaar door ondergetekende en de vrijwilligers bezocht. Een lief oud dametje, kreupel en wat dementerend, ze woont tegenwoordig bij Alex en zijn vrouw.
Toen waren we zover om te gaan eten en naar huis te gaan, maar helaas, onze bus kreeg pech, het schakelsysteem ging kapot. Een telefoontje naar Noah's Ark was voldoende om iemand te sturen om ons op te halen. Beetje geld voor een man die deze nacht op de bus zou passen bij het politiebureau, waar we hem nog net heen konden rijden.
Twee uur later vervolgden we onze weg - zonder maaltijd - naar ons huisje. Ondertussen blij met de goede aankomst van de tandartsen, maar ook verdrietig, omdat er een kindje in het kindertehuis vandaag was overleden. Kleine, lieve Rachma, het kindje dat op mijn schoot - zie verslag van donderdag 7 oktober - in slaap was gevallen. Gisteren vierden de kinderen, de aunties en de HUG-vrijwilligers haar 1e verjaardag, vandaag kreeg ze een longontsteking en een infectie daar bovenop en stierf het kleine meisje. Heel Noah's Ark is verbijsterd en in diepe rouw.
DONDERDAG 14 OKTOBER
Vliegbeestjes en ongekende hitte hielden ons uit onze slaap, dus waarom dan niet gewoon vroeg je bed uit, vonden Susan en Louise.
Ze stonden in hun pyama's aan de rand van het Victoriameer en zagen de vissersbootjes binnenkomen met hun vangst van de vroege ochtend. De belangrijkste vrouw van het dorp kocht hun tilapia's en nijlbaarsen op. Het was een mooi schouwspel met op de achtergrond de opgaande zon over het stille meer.
|
|
Met 5 zakken vol met kleding kwamen we gevieren aan in hetzelfde vissersdorp en deelden de kleding van zovele lieve donateurs uit Nederland uit. De mensen waren zo wanhopig dat ze steeds dichterbij ons kwamen en de kleding uit onze handen rukten. Dit zijn beangstigende taferelen.
|
|
Zr. Rosemary leidde ons rond door de rest van het grote ziekenhuis, wat voor de medisch geschoolde vrijwilligsters een feestje was. Overal kregen we een kijkje achter de schermen, tot in de operatiekamers toe. We gaven net geboren baby's hun eerste kleertjes en mochten sommigen een naam geven. Zieke kinderen werden verwend met knuffels en kleren en natuurlijk een ballon. Zo lieten we veel blije gezichtjes achter ons.
|
|
Thuis in Noah's Ark klommen de kinderen direct op ons rug en werd er aandacht en warmte gegeven. In ons huisje deed de douche het weer en daar waren onze zweterige, stoffige lijven wel aan toe!
WOENSDAG 13 OKTOBER
Al vroeg in de morgen togen we, gewapend met dozen vol tandenborstels en tandpasta's naar de grootste school op het terrein van Kakira Sugar Works: geweldig gedisciplineerde kids die in keurige rijen met hun 700 in getal, langsliepen om een tandenborstel in ontvangst te nemen.
|
|
Na de poetsinstructie voor de kleuters, die er altijd zo'n heerlijke gezellige smeerboel van maken, stapelden we al onze zakken met kleding weer op de pick-up-truck en togen we met 2 auto's naar Jinja, waar we zr. Rosemary van het Lepra Ziekenhuis ontmoetten.
|
|
We overnachtten op het terrein van dit ziekenhuis St. Francis in een prachtige koloniale, oude woning aan de rand van het Victoriameer. Samen maakten we een pan spagetti klaar en smulden, ondanks dat we bij iedere hap op moest letten geen kleine vliegbeestjes mee naar binnen te happen.
Met een bezoekje aan het zusterhuis, met vrolijke uitgelaten nonnen, sloten we deze volle dag voldaan af en rolden om half 10 onze bedden in.
DINSDAG 12 OKTOBER
Met de pick-up-truck volgeladen met tandenborstels, tandpasta's, meiden en een heleboel enthousiasme, togen we naar de sloppenwijk. Allereest was het meest arme schooltje (opgezet met golfplaten) met kleutertjes en 2 eerste klassen aan de beurt. Patrick en ondergetekende maakten, tijdens de poetsinstructie, afspraken met het schoolhoofd om dit schooltje een extra HUG-support te geven.
Kindertjes uit de omgeving, waarvan de ouders geen geld hebben voor schoolgeld, mochten ook de gammele poort inkomen, om een tandenborstel en poetsinstructie te krijgen. Zo'n blijdschap, zo'n trots die zij uitstraalden..... We zijn onze donateurs zo dankbaar dat we dit, ook voor deze kindertjes, mogen betekenen.
Alle scholen van Polota werden voorzien van de poetsinstructie en overal lieten we ons poetslied horen en bleef onze mededeling voor gratis tandheelkundige hulp op de 21e, 22e, 23e oktober achter. Ook de directeur van Kakira Sugar Works, mr. Richard Orr, met wie we de lunch gebruikten, nam ons Announcement mee voor de werkers in de velden, die ook geen geld hebben voor tandheelkundige hulp. Het zou zomaar kunnen dat we volgende week drie hééééle volle dagen tegemoet gaan hier...... !
|
De kinderen van Sure Prospect Institute krijgen nieuwe kleren van de vrijwilligers. |
Een ander mooi moment was dat de 3 vrijwilligsters bij St. Stephen's Primary School 'flowers' kregen; de kindjes in de klas zwaaiden met hun handjes en bogen daarna hun handjes naar hen toe. Toen de 3 meiden de 'flowers' ontvingen, moesten zij het in hun hart opnemen, door hun handen op hun hart te leggen.
Helaas was onze boodschap het Medisch Centrum schoon te maken, niet uitgevoerd. Mensen zijn soms moeilijk te overtuigen als het gaat om persoonlijke hygiëne en hygiëne in het algemeen. Sinds gisteren waren er 4 baby's opgenomen, die we van nieuwe kleertjes konden voorzien. Wat waren hun bezorgde mamma's blij met hun prachtige kindjes.
MAANDAG 11 OKTOBER
Jimmy reed ons met alle kleren voor de mensen in de sloppenwijken, onze koffers en alle tandenborstels en tandpasta's naar Kakira, met onderweg een korte lunch in Jinja, het koloniale stadje aan de oorsprong van de Nijl.
Om precies 12.00 uur sjouwden we al onze zakken en onze eigen bagage Kakira Guesthouse binnen en even daarna spraken we 900 pubers van Kakira Highschool toe, met een poetsinstructie en gratis tandenborstels. Onverschilligheid was hun deel, maar daar zijn het pubers voor! Wel wilden de allerstoersten met onze mooie, blonde vrijwilligsters op de foto...
Na de afspraken m.b.t. hygiëne en het schoonmaken van de Moeder-Kind-kliniek (wat we morgen zullen controleren), zijn we de poetsinstructie in 4 klassen van de St. Theresaschool van bij elkaar 1.000 kids gaan doen. Sommige klassen bestaan uit 270 kinderen (!); vruchtbaar jaartje ......! Deze grote groep gaven we de poetsinstructie op het grasveld bij de school, ook heel leuk.
|
|
Na een verfrissende douche en een bord heerlijk eten, stortten we allevier in. Wat een volle, drukke, enerverende, maar dankbare dag. Om half 10 sliepen we.
ZONDAG 10 OKTOBER
De eerste HUG-vrijwilligsters drupten binnen en ineens was mijn huisje gevuld met gezellige meiden en heel veel bagage.
We kletsten en organiseerden en vielen (mede vanwege het veilig weerzien) in een dankbare slaap.
VRIJDAG 8 OKTOBER
In Kampala kon Vincent vandaag (eindelijk) de documenten t.b.v. de registratie van de tandartsen ophalen. Het uitprinten heeft 14 dagen op zich laten wachten omdat de printer stuk was op het Ministerie van Volksgezondheid...!
We troffen elkaar in een internetcafé waar de documenten een voor een door de scanner heengingen en verstuurd konden worden. Wat een opluchting! Van de lunch met Stephen Kato, de grote hulp in bovenstaande, hebben we daarna extra relaxed kunnen genieten.
Daarna reed de auto van taxi Jimmy (net ontdaan van zijn wielklem) naar Vincent's huis. Vincent, onze Ugandese zoon, werkt bij TASO (The Aids Supporting Organization) als it-er en verdient daar (voor Ugandese begrippen) goed, n.l. € 200,- per maand. Hij spaart via de werkgever en heeft zo zijn huis kunnen bouwen.De buitenkant was prachtig en ik was met recht erg trots. Helaas binnen was het nog lang niet klaar: je liep op de (rode) aarde en de sponningen zaten nog niet in de deuren en binnendoorkijkjes. Hij had een echte gastenkamer voor me gecreëerd, met stro op de aarde, om de ratten (!) een beetje tegen te houden, die op veel plekken in huis hun holletjes hebben.
In het doorkijkje van de keuken naar wat ooit de eetkamer moet worden nam, na zonsondergang, de haan plaats(!). Vincent zou hem direct als hij ging kraaien naar buiten gooien, maar toen het dier verrast werd door een lampje in een van de slaapkamers, zette hij het op een kraaien van jewelste om 1 uur 's-nachts. 12 Keer en hij herhaalde dat ieder uur en Vincent was onze afspraak vergeten... Hij gaat met kerstmis de pan in, dus volgend jaar zal ik beslist lekkerder slapen.
Deze dag stond in het teken van bezoek aan Vincents familie ver buiten Kampala in the village (zoals men dat hier noemt). Vincents vader is inmiddels ver in de 80 en bijna blind. Ondanks dat de goede man al jaren verregaande prostaatklachten heeft komt er toch geregeld een baby bij, wat iedereen uiterst vreemd vindt, maar hij accepteert het zoveelste kind in de rij er gewoon weer bij.
Zo heeft hij ooit ook een dochter van zijn overleden zoon opgenomen in zijn gezin, omdat de moeder niet meer voor het meisje kon zorgen, naast alle andere mondjes die gevoed moesten worden. Elfjarige Lydia is nooit naar school geweest en alleen maar goed voor het zware huishouden. Ze wordt niet geaccepteerd door vaders laatste vrouw en daardoor vaak geslagen. We kwamen onverwacht en ze had net erg gehuild. Ze smeekte ons mee te mogen naar het huis van Vincent en diens vrouw Sarah. Het was hartverscheurend. We namen haar, na goed overleg met vader en zijn vrouw, mee en kochten kleding en schoenen voor haar, want dat kreeg ze niet mee van thuis. Ze is duidelijk getraumatiseerd en ik hoop derhalve dat ze in staat is te acclimatiseren en een goed contact op te bouwen binnen het gezin van Vincent.
Zo'n dag door gaten, hobbels, modder en stof rijden is vermoeiend, maar wat erger is dat er een laag stof op je huid, je haar, je kleding ligt, modder onder je nagels, in je neus en oren zit en dan is het jammer dat de douche het niet doet.....
Je snuift hier in een dag meer luchtvervuiling en stof in je longen, als in een heel jaar thuis. We hebben het in Nederland in zovele opzichten zó ongelofelijk goed!
DONDERDAG 7 OKTOBER
Nadat er een hoop gereorganiseerd was in het kader van alle bagage, plus 13 giga zakken met kleding die Wings of Support voor ons naar Uganda meegenomen heeft, liep ik rond 11.00 uur m'n eerste rondje door het kindertehuis Noah's Ark.
Altijd is er wel een kindje dat je aandacht trekt (en vaak zijn dat er wel 20!), dit keer was het Rachma, een heel lief klein meisje, die op de grond vreselijk verdriet had. Ik pakte haar op en na verloop van tijd stopte ze met huilen. Haar lieve lijfje tegen me aan kreeg vertrouwen en rust en al sabbelend op haar vingertjes viel ze op m'n schoot in slaap.Zo lief en zo vol overgave van een kindje dat weggegooid is door haar mamma, die geen geld heeft om voor haar te zorgen.... en zich nu overgeeft aan diegene die op het moment van groot verdriet voorhanden is. Zo heeft ieder kind zijn of haar geschiedenis, de één nog verdrietiger dan de ander.
We gaan er voor en zullen met hulp van onze achterban in Nederland weer alles in het werk stellen om deze kinderen, de lepra-zieken, de sloppenwijk-kinderen en de invalide kinderen dat te geven waar het meest behoefte aan is.
Een dag in het kindertehuis Noah's Ark is een dag vol met kinderstemmetjes, zingen, voeren, altijd wel een verjaardag vieren van een van de kinderen en vooral veel bijpraten met iedereen die je hier inmiddels kent. Ook worden de toezeggingen en afspraken met de leiding doorgenomen. Zo'n 1e dag staat ook in het teken van organiseren; op de 1e plaats moet je geld pinnen en je etenswaren kopen, daarnaast is er zoveel aan kinderkleren binnengekomen (dankzij de KLM), maar ook via mijn eigen koffers en dat dient zijn bestemming te krijgen.
M'n huisje werd nog eens extra gesopt en gedweild, want tijdens de eerste dagen blijf je toch een heldere Hollandse, die even af moet kicken van een schone omgeving. Hier heb je te dealen met kakkerlakken, vladdervliegjes, steekvliegjes en -muggen, kortom heel veel ongedierte. Daarnaast is er het altijd aanwezige rode stof van de rode aarde in dit land, niet erg, maar het is even wennen in deze eerste dagen.
WOENSDAG 6 OKTOBER
Met 106 kg bagage, waarvan 40 kg handbagage, was het in het warme Uganda (om 20.00 uur was het nog 24 graden, in de regentijd, dus erg vochtig) lekker sjouwen, van de band op de kar, van de kar op de scanner, van de scanner op de kar en toen waren daar in de aankomsthal: Vincent (onze Ugandese zoon), Francis en 2 leraren van de invalideschool Sure Prospect Institute en Jimmy, onze chauffeur; 4 sterke mannen die het sjouwen van me overnamen.
Na de ontmoeting met Piet, Pita en Mariska de eerste nacht in m'n huisje op het terrein van kindertehuis Noah's Ark veelal wakker doorgebracht. Al die beelden, al die geluiden van de krekels, apen en andere dieren, de warmte, de lucht, er was nog zoveel adrenaline en zoveel om van te genieten..... Mijn geest was niet moe te krijgen!
____________________________________________________________________________
PROGRAMMA HUG IN UGANDA 2010
Woensdag 6 oktober 2010 gaat Wilma den Breejen-Buhrs, de voorzitter van Stichting Help UGanda, naar Uganda. Ze zal ons via deze website op de hoogte houden van haar belevenissen.
Verdrietig en blij, ontroerd en boos, vies en schoon, eerlijk en onzuiver, prachtig en afschuwelijk, alle gevoelens zullen voorbij komen en u krijgt ze allemaal mee te beleven!
Van 7 tot 10 oktober zal Wilma alleen rondreizen en van 10 tot 16 oktober zal zij samen met Margriet Scholte, Susan Feijth, Louise den Otter en Jennie van Trierum in het St. Francis-Hospital te Buluba (de lepra-zieken) de voortgang van de renovatie van het oude-mannenhuis gaan bekijken en alle lepra-zieken verrassen met nog een heel welkom geschenk, n.l. een nieuw bed voor iedere patiënt! Tevens zal ze wederom voor een variatie in hun voeding zorgen (zie Lepra Ziekenhuis).
Ook zal dit team in deze periode alle kinderen op de scholen in de sloppenwijk Polota (zo'n 4.000 kinderen) een nieuwe tandenborstel, tandpasta en een poetsinstructie geven.
De tijd die rest zal in het kindertehuis Noah's Ark worden doorgebracht. Iedere helpende hand en ieder troostend en warm gebaar is daar welkom: zoveel kindjes (inmiddels meer dan 150)! Wilma zal foto's maken van alle nieuwbouw op het terrein van Noah's Ark: de family-units, het medisch centrum en de in aanbouw zijnde tandartsenkamer (zie Noah's Ark).
Van 16 t/m 24 oktober zullen de tandartsen Marijke Berk, Marlène Chrisstoffels, Ron Robat, Leo Dooren en Martin ter Wee en tandartsassistentes Ellen Nipshagen en Jarina Geschiere komen en de kinderen van Noah's Ark (en het voltallige personeel) behandelen.
Vervolgens zetten ze koers naar de sloppenwijk Polota waar meer dan 1.000 patiënten kiespijnvrij worden geholpen.
Op 24 oktober a.s. sluit Stichting HUG de werkweken 2010 in Uganda weer af.
Op 25 oktober zal Wilma de invalideschool Sure Prospect Institute bezoeken en de voortgang van het nieuwe klaslokalengebouw bekijken en bespreken (zie Sure Prospect Institute).
Dank, veel dank. Dat u met uw gift en betrokkenheid het ons mogelijk maakt de oh zo nodige en welkome veranderingen in het leven van de zieke, de arme en kleine Ugandees te effectueren.
Het blijft de bekende druppel, maar je zult maar onder die druppel staan!
Wij garanderen u wederom dat iedere gedoneerde eurocent weloverwogen uitgegeven wordt en wij u van al deze uitgaves op de hoogte houden!
Uw vertrouwen in ons is de drijfveer om alles zo transparant mogelijk uit te voeren.
Wilma den Breejen-Buhrs
Stichting Help UGanda
www.stichtinghug.nl
Ga direct naar: Stichting HUG in Uganda 2012 | Stichting HUG in Uganda 2011
Menu
Overzicht
Tandartsenproject
Noah's Ark
Sloppenwijk Polota, Kakira
Sure Prospect Institute
Lepra Ziekenhuis
Tandartsenproject
Noah's Ark
Sloppenwijk Polota, Kakira
Sure Prospect Institute
Lepra Ziekenhuis
HUG in Uganda 2009
Contact
info@stichtinghug.nlTel: 055-3232366
Mob: 06-22403540
Steun ons!
U kunt ons werk steunenmet een gift:
ING 39.64.041 t.n.v.
Stichting Help UGanda
Twello
Of doneer online:
Webdesign: De Wit & Dijkerman