Stichting HUG in Uganda 2009
|
Van 30 september t/m 24 oktober.
__________________________________________________________________________ is omgekeerd, dus de jongste datum bovenaan. ZATERDAG 24 OKTOBER Rond 3 uur in de nacht barstte het verwachte onweer los. Verder slapen leek onmogelijk, dus ver voor de wake-up-call waren we wakker. Afscheid van Thom in het donker op de waranda (hij keert a.s. zondag huiswaarts). Hij was, met zijn jarenlange ervaring met tandheelkunde in Nepal én zijn bijzonder aardige persoonlijkheid, een welkome aanwinst voor de groep.
Vincent bracht me om 5 uur naar de luchthaven en een warm afscheid volgde. Hij heeft mij persoonlijk en ons als groep in alles geholpen wat mogelijk was. Een ware en uitstekende ambassadeur van stichting HUG! Rest me een ieder te bedanken die ons financieel heeft ondersteund om hier in dit land te kunnen helpen. Uganda, een land met ongelofelijke armoede, maar dankzij jullie hebben we weer een verschil kunnen maken in het leven van de arme kinderen en de zieke volwassenen. Ook al diegenen die ons met raad én daad gesteund hebben om dit alles mogelijk te maken, wil ik intens bedanken. Met het gevaar mensen te vergeten (en daarvoor mijn welgemeende excuses) wil ik heel graag de volgende groepen noemen:
Zonder jullie was deze missie niet geslaagd. Jullie hulp, jullie inzet, jullie warmte én jullie ontroerende liefde voor de mensen in dit prachtige land op de evenaar zijn van onmisbare waarde geweest. Ik ben er oneindig trots op dat we dit alles als groep hebben kunnen bewerkstelligen in een sfeer van warmte en saamhorigheid!! Warme hug voor jullie allen, Wilma den Breejen-Buhrs VRIJDAG 23 OKTOBER Wietske en Thom namen de poetsinstruktie tbv de kinderen van de invalideschool Sure Prospect Institute voor hun rekening, terwijl ik met Vincent naar Kampala reed om mijn telefoon als vermist aan te geven bij het grote politiebureau. De behandelend agent zou de telefoon kunnen traceren, maar dan moest ik hem, zonder kwitantie, 150.000 Ugandese shilling geven. Van dit aanbod heb ik maar geen gebruik gemaakt, mede omdat ik morgen vertrek en de politie in dit land bekend staat als onbetrouwbaar en corrupt. Gelukkig heb ik m'n Hollandse chip nog, dus m'n telefoonnummers zijn bewaard gebleven. Op weg naar Entebbe zijn Sarah, Vincent's vriendin, en hun zoontje Trevor en ik uitgestapt bij Sarah's vader en zijn 4 vrouwen (het lijkt Anton Heyboer wel). Dit bezoekje moest ertoe leiden dat haar vader en haar stiefmoeders haar en haar kind weer accepteren zouden. Geld en kado's maakten hen wel iets toegankelijker, maar de algehele sfeer was afwijzend en grimmig. Het was goed dat Vincent in de auto was blijven zitten...!
Om 3 uur met Thom en Wietske blij achter een groot glas vers passievruchtensap. Rust!!! We hadden elkaar veel te vertellen. Tijdens onze laatste gezamenlijke maaltijd voegde Vincent zich bij ons en had voor ons alle 3, net als de andere leden van de groep die eerder vertrokken, een prachtige cd samengesteld als afscheidskado. Om 8 uur was het dan zover: afscheid van Wietske, onze geweldige assistente en gezellige reisgenote. We konden haar vanwege de volle bus helaas niet uitzwaaien op de luchthaven, maar de hugs en knuffels aan de poort van ons vertrouwde guesthouse waren daardoor nog intenser. Thom, Vincent en ik praatten nog wat na en zochten bijtijds ons bed op. DONDERDAG 22 OKTOBER Halverwege onze uiteindelijke bestemming koffie gedronken op een terras wat erg populair is onder msungu's (blanken). Ik voel me nooit prettig in zo'n elitaire omgeving, maar soms moet je wat overhebben voor een echt lekker kopje koffie. Daarna bezochten we een Ugandese tandartspraktijk. Deze tandarts lijkt het prima voor elkaar te hebben. Hij houdt zich zelfs al bezig met ortodontie en wil, tegen een gratis instrumentensetje voor ortodontie, ons volgend jaar wel een dag gratis helpen...! Bij Vincent thuis genoten we de lunch en liet Vincent Wietske zijn huis met nieuwe aanbouw zien. Hij woont nu in zijn (ook eigenhandig bedacht en vervaardigd) compartimentenhuis: 5 kleine ruimtes naast elkaar, waarvan hij er 3 verhuurd heeft en in 2 zelf woont met zijn kleine gezin. De nieuwe aanbouw geeft hem een compleet huis met bad-, slaap-, huis- en eetkamer. De bouw verloopt in fasen, want iedere keer moet er tussentijds weer even gespaard worden, maar dat is normaal in Uganda.
Half 2 zette Jimmy, onze taxichauffeur, ons af bij de Botanische Tuin in Entebbe. Er diende zich meteen een gids aan en daar hebben we dankbaar gebruik van gemaakt. Hij leidde ons van de gebaande wegen af naar apen, die hier in het wild wonen met hele gezinnen, giga spinnen, lianen (waar de zwart-wit film van Tarzan nog is opgenomen), oude en prachtige boomsoorten, zoals kaneel, rubber, nootmuskaat, kapok en nog vele anderen. Kortom: een heel interessante rondwandeling in deze enorme tuin met uitzicht op Lake Victoria. Terug in het Airport Guesthouse bij het schijnsel van de olielampjes gegeten en Thom opgewacht die terugkwam van de gorillatracking. Bij het naar bed gaan ontdekte ik dat mijn telefoon verdwenen was...!! In dit land met zijn grote afstanden voelt dit als een amputatie. Gelukkig ging ik mijn laatste dag tegemoet. WOENSDAG 21 OKTOBER Vandaag stond in het teken van afscheid nemen. Afscheid van de aunties, de uncles en het verdere personeel. Afscheid van het prachtige terrein waarop het kindertehuis staat, de school, de kantoren, de bibliotheek, de in aanbouw zijnde kerk, de huisjes van het personeel en sinds kort ook de boerderij in de verste uithoek: 3 koeien, een kalfje, 2 varkens en 2 biggen en een nieuw aangekocht land met een heleboel fruitbomen en diverse soorten groente-planten. Geweldig, weer zo'n nieuw initiatief van Piet & Pita! We zagen dartelende apen en prachtig gekleurde inheemse vogels en genoten er ongelofelijk van.
Tevens werd er tijd vrijgemaakt om de tandheelkundige behandelingen per projekt te tellen. We waren verbijsterd, want we telden liefst in totaal 630 behandelingen: extracties en restauraties!! Het was dan ook het weekje wel! Als afscheidsdinner kregen we echte Hollandse pannenkoeken met Ugandees fruit. Heerlijk! Nog 1 nacht in ons vertrouwde huisje.
DINSDAG 20 OKTOBER Wietske is een dagje naar de evenaar en dat geeft mij tijd om even orde op zaken te stellen. Het huisje wordt gepoetst, de emails worden bijgewerkt, de was wordt gestreken en er wordt veel bijgepraat met degenen hier waar ik zo van ben gaan houden. Voor alle aunties die hier werken is er een klein presentje en er blijft zelfs tijd over om met een boek op het terras van mn huisje even heerlijk onderuit te zakken.
MAANDAG 19 OKTOBER Vandaag hadden we een uitrust- en klungel-dagje. De bus werd uitgeladen en alle instrumenten werden geteld en in kaart gebracht. De volle kisten werden netjes opgeslagen in de container in afwachting van de behandelingen die we volgend jaar zullen uitvoeren. De persoonlijke was werd gedaan en hier en daar werd er in het kindertehuis een kindje getroost en/of gevoerd. Heerlijk om even toe te komen aan deze, ook niet onbelangrijke, zaken, maar wel op onze eigen tijd en ons eigen tempo.
ZONDAG 18 OKTOBER Nadat we voor het eerst eens goed hadden uitgeslapen en een uitgebreid ontbijt hadden genoten, was een ieder vrij om zijn of haar eigen dag in te delen. De meesten kozen er voor om naar de craft-market op Buganda Road in Kampala te gaan: heerlijk shoppen!! Om half 6 stond er in de tuin van het Airport Guesthouse een super maaltijd klaar, waar we als groep nog 1x de belevenissen van de afgelopen week voorbij konden laten komen. Daarna was er het onvermijdelijke afscheid. Allereerst van Marlène en haar gezin die verder genieten van wat dit land te bieden heeft. Van Thom voor een paar dagen en daarna op het vliegveld van Jan, Marijke en Monique die huiswaarts keerden.
Dag lieve mensen; we hebben een geweldige, saamhorige week samen gehad, waarin we meer mensen dan ooit tevoren van hun kiespijn af mochten helpen. Namens al die mensen bedank ik jullie vanuit de grond van mijn hart!! Wietske en ik keerden een beetje ontheemd terug in ons huisje van Noah's Ark. ZATERDAG 17 OKTOBER Om 10 uur reed de zwaarbeladen bus met tandheelkundige instrumenten de sloppenwijk Katwe van Kampala (de hoofdstad van Uganda) binnen. De weg was zo slecht met al z'n gaten en hobbels dat de carter een groot gat opliep en daardoor al z'n olie verloor voor de ingang van KAYDA (stel je voor als dat onderweg was gebeurd ....). De matatu (bus t.b.v. personenvervoer) die wij gehuurd hadden, kwam ongeschonden aan op onze plaats van bestemming. We werden blij onthaald door de 3 leiders (die hier 'uncles' worden genoemd) van dit kindertehuis voor straatkinderen. Alras werd in de grote ruimte onze tandartsenpraktijk opgezet, terwijl we op de waranda de screening verrichten. Om angstige kindjes niet bloot te stellen aan de aanblik van grote verdovingsnaalden, waren er gordijnen om onze werkplek heen gespannen.
Om 4 uur zaten we allemaal klaar voor de grote show, die de kinderen voor ons opvoerden. Vincent nam plaats in het muziekgedeelte en genoot zichtbaar. Zoals altijd was de show spetterend en werden we allemaal diep geraakt door de blijdschap waarmee de kinderen dansten en muziek maakten. Deze kinderen die allemaal, zonder uitzondering, een heftig verleden hebben door het leven dat ze leefden op straat, etend van de vuilnisbelt. Het recht van de sterksten.
De tandenborstels en tandpasta's, ook voor de mensen uit de community, vonden gretig aftrek en de 4 koffers met kleding waren eveneens erg welkom.
Die avond vonden we onze welverdiende rust in het Airport Guesthouse, een heerlijk Nederlands-Ugandees plekje dichtbij Lake Victoria. VRIJDAG 16 OKTOBER En alweer stonden er rijen met wachtenden voor onze 'praktijk' ons op te wachten, allemaal met kiespijn. Toen we alle spullen weer geïnstalleerd hadden, konden we aan de slag. In diezelfde rustige sfeer, soms verstoord door gillende kinderen, werkten we gestaag door.
Plakkerig en ronduit vies na deze dag keihard werken arriveerden we en wat is een warme douche dan verkwikkend. DONDERDAG 15 OKTOBER We maakten ons op voor een drukke dag, maar dat het zó druk zou worden ......! Om 8.15 vertrok de 1e groep en de bus met tandheelkundige materialen. De tandartsenpraktijk werd opgezet in de kerk naast de lagere school van St. Stephen. Weldra stonden er rijen met wachtenden. Met een tussenpoze van een 1/2 uur lunchpauze hebben we vandaag zo'n 250 - 300 mensen behandeld. De 1e sluis waren 2 tandartsen met ieder een assistente. Hier werden de patiënten gescreend en kregen ze direkt een verdoving, waarna ze doorliepen naar de wachtbanken, waarop ze plaatsnamen in afwachting van hun behandeling door een van de overige tandartsen. Het liep ongelofelijk gesmeerd in een heerlijke rustige sfeer. Wat een dag, maar ook: wat een geweldig voldaan gevoel!!
WOENSDAG 14 OKTOBER Sleutel van de bus van Noah's Ark kwijt, internet te traag, kortom een uur later op weg naar onze volgende bestemming: Jinja. Met 2 personenauto's en een bus, volgeladen met alle tandheelkundige instrumenten en onze persoonlijke bagage, gingen we een dagje vrij tegemoet. Onze 1e stop was Jinja, het Source Café een plek die vele msungu's (blanken) al gevonden hebben. Rondom dit restaurantje zijn vele touristenshopjes waar onze groep heerlijk kon inslaan. Hierna splitsten we op; Jimmy reed de volle bus rechtstreeks naar Kakira Guesthouse; 1 auto reed, met Vincent als gids, naar de stroomversnellingen in de Nijl: Bugigali Falls en de bronnen van de Nijl: the Source of the Nile, de andere auto reed door naar het Lepra-Ziekenhuis.
Maar vanmiddag was fijn, want we dansten en zongen samen en wisselden via een van de zusters onze wederwaardigheden uit. Tevens lieten we een brood, boter en jam voor een ieder achter. De sloppenwijk-vrouwen en -kinderen maakten we blij met onze kleding en knuffels. Nagenietend op het terras van het nonnenhuis (met uitzicht op Lake Victoria) konden we veel indrukken samen delen. Die avond haddden beide groepen elkaar veel te vertellen: de sightseeing groep en de anderen die het lepra-ziekenhuis bezochten. DINSDAG 13 OKTOBER Er was al een wachtruimte vol wachtenden toen we aankwamen bij het Medisch Centrum om 9 uur. Het liep gestroomlijnd en een ieder was zeer tevreden over deze enerverende ochtend hard werken. De lunch, dit keer klaargemaakt door Marlène, smaakte extra lekker op het terras van ons huisje. MAANDAG 12 OKTOBER De 2e behandeldag bij Noah's Ark was gericht op alle schoolkinderen en het lerarenteam. Een aantal van ons gaf poetsinstrukties in de klassen en 2 tandartsen inspecteerden de gebitten van de kinderen op de veranda van de school. De andere tandartsen voerden in de geïmproviseerde praktijk de behandelingen uit. Dit jaar hebben we een draagbare boreninstallatie, waardoor we ook restauraties aan de gebitten kunnen uitvoeren. Daar waren de patiënten zeer gelukkig mee. De lunch weer op het terras van ons huisje genoten. Dit is een heerlijk rustpunt. De meest prachtige inheemse vogels en hagedisjes komen voorbij.
Soms geven kiezen zich niet zomaar gewonnen, zelfs niet naar onze beste kiezentrekker van het team: Jan. De blijdschap bij de tandarts, de assistente en de patiënt is dan ook hilarisch als de kies er dan uiteindelijk toch uitgewipt wordt. Monique, de enige uit ons team, die voorheen nooit met tandheelkunde te maken had, weert zich kranig en leert snel. Bloed en pijn deren haar niet meer en ze assisteert dapper bij de meest ingewikkelde restauratie-behandelingen. Wietske is al jaren een volleerd assistente. Zij heeft dan ook de leiding over de randvoorwaarden die de tandartsen nodig hebben om goed te kunnen werken. Ze is daar zeer bedreven in en een super gezellige meid onder de teamleden. Aan het eind van de dag was het weer afwachten totdat de 2 gammele electrische kookplaatjes ons toestonden een maaltijd op tafel te serveren. Daarom geniet je er uiteindelijk wel extra van! Monique was dit keer de kok. Na het eten waren Piet & Pita (die morgen voor 6 weken naar Nederland vertrekken) uitgenodigd op ons terras voor een kop koffie. Er werd lang en opbouwend gepraat. Het tandheelkundig team genoot van hun visie m.b.t. zoveel onderwerpen uit dit prachtige land op de evenaar. ZONDAG 11 OKTOBER Toen de tandheelkundige praktijk in de nieuwe wachtruimte van het nieuwe, net geopende, medisch centrum van Noah's Ark was opgezet, konden de eerste patiëntjes komen: de 2-3 jarigen. Zo schattig hoe ze hun best deden zelf hun tandjes te poetsen.
In ons huisje, onder invloed van wisselstroom, na 2 uur toch een maaltijd op tafel kunnen toveren en gezellig met z'n 8en met de verlichting van de kaarsjes, de maan en de vuurvliegjes, gegeten. ZATERDAG 10 OKTOBER Om half 10 reed Jimmy, de chauffeur, de poort in van de invalideschool Sure Prospect Institute, een HUG-projekt. Samen met de kinderen, die hier tijdens de weekenden ook verblijven, zat ik op een groot kleed midden op het grasveld tussen de lokalen, toen de kadootjes en ballonnen werden uitgedeeld. Dove, blinde, zwakzinnige, kreupele en weeskinderen zijn hier welkom. Een school met lieve, warme leraren en direktie; mensen die je meteen in je hart sluit. De kinderen waren uitgelaten en blij en zongen uitbundig hun hele repertoire voor mij, terwijl ik niet verder kwam dan 'Klap eens in je handjes'.
Deze S.P.I.-kindertjes lieten hen niet onberoerd en er werd dan ook volop aandacht gegeven. Na de lunch regende het hevig en kwamen er complete rivieren uit alle hoeken en gaten. Stapvoets en langzaam rijdend bereikten we Noah's Ark. Weldra stortten we ons hier in het feestgedruis, want Pita (de mamma van 110 kinderen) werd 50 jaar. Dansen, zingen, sketches; alles werd uit de kast gehaald om Mamma te verrassen. Ja hoor, ook wij zongen haar toe, nadat we ons allemaal onder een berg kinderen hadden uitgewurmd, die op onze schoten waren gekropen. Ook hier werd het tandheelkundig team geraakt door alle verhalen achter ieder individueel kind. VRIJDAG 9 OKTOBER Deze dag stond in het teken van de komst van de tandartsen en assistentes. Voor de 3 die bij mij in m'n huisje komen, is het met bezemen gekeerd en zijn hun bedden opgemaakt. Tevens zijn de 50 poloshirts gewassen en gestreken die speciaal voor het tandheelkundig team vervaardigd zijn. Tussendoor kindjes de fles en schone broeken gegeven, getroost en geknuffeld. Altijd genoeg te doen in een huis met meer dan 100 kindertjes. Overal waar je loopt hoor je: 'Aunty Wilma, where are you going? Can I go with you?' Ze willen graag een stukje extra aandacht krijgen. Nu ga ik gauw slapen, want morgen is het vroeg reveille, want dan ga ik het tandheelkundig team ophalen. Ik verheug me op hun komst!! Samen gaan we de klus weer klaren! DONDERDAG 8 OKTOBER De kinderen in het schooltje bij de moskee waren welgeteld met 8. De rest was naar huis gestuurd om schoolgeld te halen en konden nog weken wegblijven. De kindertjes in het arme schooltje met de golfplaten genoten van alle aandacht en het onverwachte kadootje: hun 1e tandenborstel! Rond de poort van de school verzamelden zich ook een stel kinderen, waarvan de ouders geen geld hebben om ze naar school te laten gaan. Hen hebben we -vanzelfsprekend- ook naar binnen gehaald en ze waren blij om even bij de andere kinderen te horen. Onder hen was een lief mongoloïde meisje, die ook dapper haar tandjes poetste.
In de belendende sloppenwijk nog kleding voor vrouwen uitgedeeld. Ik werd bijna platgedrukt tegen de auto en om de laatste kleding werd gevochten. Wat is armoede toch vreselijk! Terug bij Noah's Ark was er weer rust in het fijne huisje en de sfeer die Piet en Pita creëren. Vandaag was er een jongetjes 2-ling op het politiebureau opgehaald. Hun moeder was 2 weken geleden overleden en hun vader was er vandoor. Tante had al 6 kinderen en zag deze kleine mensjes erbij niet zitten. Pita heeft hen Zege (van Zachareas) en Theodor genoemd. Ze zijn 3 maanden oud en ongelofelijk mooi! WOENSDAG 7 OKTOBER Bijna alle kinderen (zo'n 400) uit de resterende klassen, die gistermiddag al naar huis waren, werden nu verblijd met een tandenborstel en een poetsinstruktie. Dit betrof de kleintjes uit de 1e 2 klassen. Zo schattig en innemend die lieve afwachtende snoetjes. De laatste school die we bezochten was een heel klein schooltje met ongeveer 60 leerlingen. Ze zaten tussen en onder golfplaten. Ik heb nog nooit zo'n arme school gezien, terwijl ik in de laatste 8 jaar toch (helaas) al veel armoede heb gezien hier. De kinderen gingen naar huis en daarom kom ik morgen terug om ook hen van nieuwe tandenborstels en een poetsinstruktie te voorzien.
Afscheid van Vincent want hij moet snel naar het postkantoor in de hoofdstad Kampala om te zien of eindelijk het pakje is aangekomen met de tandheelkundige instrumenten, waar we zo node op wachten. Ik ben uitgenodigd om bij onze meest trouwe vrienden hier te eten: Patrick en zijn vrouw Denise, die inmiddels al jaren projectcoördinatoren zijn voor stichting HUG, met name voor de projekten in deze omgeving (zie website). DINSDAG 6 OKTOBER Vroeg gestart samen met Vincent met het geven van poetsinstructies en het uitdelen van tandenborstels en tandpasta op de lagere scholen en 1 middelbare school in de sloppenwijk Polota. Via de kinderen, maar ook door announcements proberen we zoveel mogelijk mensen, die kiespijn hebben, te bereiken. Dit is een wijziging van ons protocol t.a.v. vorige jaren en we zullen na afloop bezien of deze handelswijze beter is. Het was een vermoeiende klus om in 1 dag meer dan 3.000 leerlingen voor te doen hoe ze moeten poetsen in bijna 1 op 1 aandacht, maar het is de moeite meer dan waard. Vincent heeft me fantastisch geassisteerd en zelfs de taxi-chauffeur Abedella deelde tandenborstels uit. Eč¬ van de leerlingen van de middelbare school werd door de hoofdmeester gesnapt, toen hij voor de 2e keer een tandenborstel probeerde te bemachtigen. De hoofdmeester ging vervolgens wel erg grondig te werk, want de knul moest op de grond gaan liggen en kreeg 2 krachtige stokslagen op zijn billen. Tevens mocht hij het terrein van de school schoonvegen. De announcements die Vincent heeft vervaardigd hangen nu bij alle scholen, het medisch centrum, de 2 kerken, de moskee en het buurtcentrum. We zijn benieuwd hoeveel mensen van onze gratis tandheelkundige hulp gebruik willen gaan maken.
Blijdschap in Noah's Ark: in het pas geopende medisch centrum is het eerste kindje geboren. Mariska snelt er naar toe en maakt trots foto's van de baby en zijn moeder. Vandaag beginnen we met de klus om de andere projecten te bezoeken en te bedienen. Met zr. Mary, de non van het Lepra-projekt, alle onderdelen voor de renovatie van het oude-mannenhuis ingekocht. We geven geen geld uit handen en zorgen op deze wijze dat de projekten toch aan de spullen komen die ze nodig hebben. We laten zo een ieder in zijn/haar waarde. ZATERDAG 3 OKTOBER Het is weekend en ik ga uit! Irene, ons financieel adoptiekindje van Noah's Ark mag mee. Voor de 1e keer in haar 6 jaar gaat ze de poort en daarmee de veilige omgeving van Noah's Ark uit. Ze kijkt met open mond rond in de grote buitenwereld en houdt stevig mijn hand vast. We gaan naar Vincent, ons 1e financieel adoptiekind en inmiddels samenwonend en vader van de 1 jarige Travor.
Ondanks de extra schoonmaakbeurt van Sarah, valt het op het platteland niet te voorkomen dat het in huis wemelt van de kakkerlakken (en ander rondlopend gespuis). Brr, ik griezel ervan en als ik 's-nachts iets over m'n hand voel lopen, doe ik geen oog meer dicht. Irene leek nergens last van te hebben en heeft, na al haar indrukken, geslapen als een blok. Zij verlaat uitgerust haar -nat geplaste- bed en is wat ontstemd dat ze haar Noah's Ark-pap moet missen vanochtend. In plaats daarvan heeft Vincent voor een heerlijk ontbijt gezorgd, zoals hij zich dat herinnerde uit Nederland. Irene geniet hier minstens zoveel van. De oude vader en oma van Vincent vereren ons met een bezoek en vertrekken, na verloop van tijd, met volle tassen op de brommer boda-boda voor de lange weg naar huis terug.
Weer thuis bij Noah's Ark gezellig gedineerd met Piet en Pita en de avond doorgebracht bij Mariska, hun rechterhand. Een fantastische jonge vrouw die in haar 1tje 2 Ugandese kinderen opvoedt en alle problemen die in een 3e wereldland op je pad komen, het hoofd biedt. Eč¬ van de mensen waar ik in dit land een groot respect voor heb! VRIJDAG 2 OKTOBER Noah's Ark is een plek waar je je thuis voelt. Niet alleen vanwege de veiligheid die 't je biedt, maar meer nog om de sfeer, de mensen en alle kinderen. Je kunt in de gesprekken met Piet & Pita zoveel leren over het land, z'n bevolking en z'n cultuur. De contacten met het personeel zijn stuk voor stuk waardevol en door de kinderen word je op handen gedragen, zolang je ze een stukje individuele aandacht geeft, troost biedt of een knuffel uitdeelt.
Er zijn altijd kleine en grote werkjes op te knappen; je loopt je dus nooit te vervelen, bovendien staat er een warme waardering tegenover. Dit baken in dit prachtige land op de evenaar biedt innerlijke rust na de hectische periode van alle voorbereidingen. Vandaag was Mark jarig, één van de kinderen die hier sinds zijn geboorte woont. Hij werd toegezongen, kreeg kadootjes en mocht taart uitdelen. Echt feest, echte individuele aandacht, zelfs nu er al meer dan 100 kinderen van de liefdevolle zorg van Piet & Pita mogen genieten. Mark genoot!! Samen met Pita & Piet nagenietend op het grote terras met de inheemse geluiden op de achtergrond, kwam Prossy binnen. Prossy is vorig jaar binnengekomen, verkracht en zwanger; 12 jaar. Nu was ze radeloos, haar baby Gideon was ziek. De manier hoe Piet & Pita zich over dit zieke kindje bogen, een malaria-test bij hem uitvoerden, de jonge moeder troostten en bemoedigden; het was zo liefdevol en betrokken. Ik heb groot respect voor deze mensen, die boven alles hier in dit land met zijn grote problemen het hoofd boven water houden. DONDERDAG 1 OKTOBER Wakker worden in Afrika; de zon, de geluiden, de geur. Het is zo bekend en vertrouwd en toch iedere keer weer dat heerlijke 'Oh ja, zo was 't' -gevoel. Vanochtend kwam er een extra dimensie bij: ergens in de buurt zong een koor; zo zuiver, zo mooi. Het maakte me intens gelukkig. Op het terrein van het kindertehuis Noah's Ark staat het huisje waar ik al jaren tijdens mijn werkweken mag wonen. Over 1 1/2 week komen de tandartsen en assistente, waarvan een deel bij mij intrekt, maar nu woon ik er nog alleen. Wat heet alleen; als de kinderen ontdekken dat je er weer bent, staan ze 's morgens vroeg al met hun neusjes tegen de ramen om te kijken of aunty Wilma iets lekkers bij zich heeft.  Het kindertehuis groeit. Dit jaar zijn er 15 kinderen opgenomen, maar helaas ook een aantal overleden. Ieder kind wordt hier met veel liefde en aandacht ontvangen en omringd met de liefde en vaardigheid van Piet en Pita Buitendijk. Als een kindje ernstig ziek is, nemen ze persoonlijk de zorg over van de verpleegkundigen en nemen het in zijn/haar bedje in hun eigen slaapkamer. Ieder kindje heeft zijn eigen verdrietige verhaal van letterlijk in de goot gevonden, meegespoeld met het regenwater tot gevonden op een vuilnisbelt met de navelstreng er nog aan. Ook komt het met enige regelmaat voor dat een kind verminkt of verbrand is, omdat het ongewenst is. De verantwoordelijke ouder wordt gevangen genomen en de politie brengt het kind bij Noah's Ark. Vreselijke, schrijnende verhalen. Vandaag werd er geoefend voor de opnames van een dvd. Alle kids zongen uit volle borst mee, begeleid door een 3tal Afrikaanse drums. Toen er na afloop een onderwerp voor gebed aan hen gevraagd werd, riepen ze -bijna- in koor: "for the dentists!!". Ze verheugen zich enorm op hun komst: een nieuwe tandenborstel en een kadootje na de behandeling! Klaarblijkelijk geen nare ervaringen in de afgelopen jaren, maar genoeg om je op te verheugen. __________________________________________________________________________ PROGRAMMA REIS UGANDA 2009 Woensdag 30 september 2009 gaat Wilma den Breejen-Buhrs, de voorzitter van Stichting HUG, naar Uganda. Ze zal ons per e-mail op de hoogte houden van haar belevenissen (zie ook de verslagen hierboven). Verdrietig en blij, ontroerd en boos, vies en schoon, eerlijk en onzuiver, prachtig en afschuwelijk, alle gevoelens zullen voorbij komen en u krijgt ze allemaal mee te beleven! Van 30 september tot 9-10 oktober zal Wilma alleen rondreizen en in het St.Francis-Hospital te Buluba (de lepra-zieken) de voortgang van de renovatie van het oude mannenhuis gaan bekijken en alle lepra-zieken verrassen met nog een heel welkom geschenk! Tevens zal ze wederom voor een variatie in hun voeding zorgen (zie Lepra Ziekenhuis). Ook zal ze in deze periode werkzaam zijn in het kindertehuis Noah's Arc in Namugongo. Iedere helpende hand en ieder troostend en warm gebaar is daar welkom: zoveel kindjes (inmiddels meer dan 100)! Wilma zal foto's maken van alle nieuwbouw op het terrein van Noah's Ark: de family-units, het medisch centrum en de in aanbouw zijnde tandartsenkliniek (zie Noah's Arc). Op 10 oktober zal ze samen met het tandheelkundig team de invalideschool Sure Prospect Institute bezoeken en de voortgang van het nieuwe klaslokalengebouw bekijken en bespreken (zie Sure Prospect Institute). Tevens zal ze de renovatie van de vloeren en waranda's van St. Theresa Primary School, Polota kritisch aanschouwen en van dit projekt foto's maken. Van 9 oktober t/m 18 oktober zullen Marijke Berk, Marlène Chrisstoffels, Thom Linsen, Jan ten Napel, Wietske Lengkeek en Monique Smit (tandartsen en tandarts-assistentes) komen en de kinderen van Noah's Ark (en het voltallige personeel) behandelen. Vervolgens zetten ze koers naar de sloppenwijk Polota waar meer dan 3500 kinderen een tandenborstel, tandpasta en een poetskonstruktie krijgen en zonodig van hun kiespijn worden verlost. Hierna zullen we voor de 1e keer het kindertehuis KAYDA in de sloppenwijk Katwe in Kampala bezoeken en hun en de community tandheelkundig behandelen (zie Tandartshulp 2009). Op 23 oktober a.s. sluit stichting HUG de werkweken 2009 in Uganda weer af. Dank, veel dank. Dat u met uw gift en betrokkenheid het ons mogelijk maakt de o zo nodige en welkome veranderingen in het leven van de zieke, de arme en kleine Ugandees te effectueren. Het blijft de bekende druppel maar je zult maar onder die druppel staan! Wij garanderen u wederom dat iedere gedoneerde eurocent weloverwogen uitgegeven wordt en wij u van al deze uitgaves op de hoogte houden! Uw vertrouwen in ons is de drijfveer om alles zo transparant mogelijk uit te voeren. Wilma den Breejen-Buhrs Stichting Help UGanda www.stichtinghug.nl Ga direct naar: Stichting HUG in Uganda 2010 | Stichting HUG in Uganda 2011 | ||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Menu
Overzicht
Tandartsenproject
Noah's Ark
Sloppenwijk Polota, Kakira
Sure Prospect Institute
Lepra Ziekenhuis
Algemene informatie
Tandartsenproject 2009
Tandartsenproject 2010
Tandartsenproject 2011
Tandartsenproject 2012
Contact
info@stichtinghug.nlTel: 055-3232366
Mob: 06-22403540
Steun ons!
U kunt ons werk steunenmet een gift:
ING 39.64.041 t.n.v.
Stichting Help UGanda
Twello
Of doneer online:
Webdesign: De Wit & Dijkerman