Welkom op de website van de Stichting Help UGanda!

Archief - Lepraziekenhuis St. Francis

(de oudste berichten staan onderaan)

Wat is Lepra? Lepra is een besmettelijke ziekte die in twee varianten voorkomt. Lepra wordt veroorzaakt door de leprabacterie. De leprabacterie is een bijzonder organisme. Zo deelt hij slechts eens in de twee weken. Mede hierdoor kunnen er jaren voorbij gaan zonder dat een patiënt het vermoeden krijgt dat er iets mis is. Een nare eigenschap van de leprabacterie is dat hij zich graag ophoudt in zenuwweefsel dat daardoor beschadigd kan raken. Wanneer behandeling uit blijft kan dit ernstige gevolgen hebben. Daarom is het belangrijk dat de symptomen snel herkend worden. Meer informatie over lepra vind u op de site van de Lepra stichting.

Het lepraziekenhuis St. Francis is door Nederlandse Franciscanen opgericht. Het algemene ziekenhuis heeft aan het eind van het ziekenhuisterrein 2 barakken voor de leprozen: 1 voor de mannen en 1 voor de vrouwen. Beide groepen bestaan uit patiënten op leeftijd. De gemiddelde leeftijd is 70 jaar. Dit komt omdat in de tijd dat deze mensen de eerste verschijnselen van lepra (te laat) opmerkten, er nog geen middel voor handen was om hen mee te behandelen. Ze werden buiten hun familie- en dorpsgenoten verwezen, omdat onbehandelde lepra besmettelijk is. Vaak stierven ze de hongerdood, omdat ook betaalde arbeid niet meer tot de mogelijkheden behoorde. Beide barakken worden niet of slecht bezocht door familie van de leprozen, omdat men nog altijd angstig is voor besmetting. Doordat het ziekteproces gestopt is en de patiënten, voor Ugandese maatstaven, goed gevoed worden, is hun levensverwachting flink gestegen. Daar staat tegenover dat ze erg eenzaam en beperkt zijn; hun tijd uitzitten is het enige dat hen rest. Zr. Mary en haar staf verzorgen hen liefdevol en stichting HUG brengt hen ieder jaar een bezoek en vervult daarbij hun wensen.
Zr. Mary en één van de verpleegkundigen
2009
Januari 2009 Ook dit jaar was het een feest om de lepra-patiënten van St. Francis in Buluba te bezoeken. Als ze de auto horen stoppen kruipen ze al gillend naar buiten. Sommigen kruipen snel hun kamer in om hun zondagse jurk aan te trekken. Daarna kan het feest beginnen. We delen snoepjes uit en ieder krijgt een heel brood en een blik jam. We dansen (voor zover mogelijk) en zingen met hen. Geweldig hoe vrolijk en optimistisch deze mensen zijn, terwijl ze door iedereen verlaten zijn. Men denkt in Uganda dat een leproos nog besmettelijk is, ondanks dat het proces middels medicijnen al vele jaren geleden tot stilstand is gebracht. Wij geloven in hun gezondheid en zijn de enigen die hen jaarlijks bezoeken. We kochten voor hen: Nieuwe pannen Borden Mokken Balen rijst Maispap Bonen Kookolie Margarine Ondergoed en vernieuwden een deel van de deur-en raampanelen van de mannenunit. Volgend jaar komt het 2e deel aan de beurt. Voor de zusters Franciscanen, waar we een maaltijd en onderdak mochten genieten, brachten we (voor hen prachtige) beeldjes uit Lourdes mee (gedoneerd door Lenie en Margriet). Een ander geschenk had niet zo goed in de smaak kunnen vallen.
Augustus 2009 De mannenbarak van het Lepra-ziekenhuis heeft vorig jaar gedeeltelijk een verregaande renovatie ondergaan. Dit jaar zal dit worden afgemaakt en zullen wij u de foto´s tonen van dit gebeuren. Tevens zullen we met zr. Mary op stap gaan om spullen voor de lepra-patiënten te kopen waaraan grote behoefte is. We houden u op de hoogte.
2008
Juni 2008 Van onze ambassadeur Patrick Mbabazi Coutinho ontvingen we foto's van de renovatie van de mannenbarak, die daar erg aan toe was, zoals u kunt zien op de eerste foto (de oude situatie).

2007
November 2007 Door de late aankomst van de container was het voor ons HUG-team niet meer mogelijk zelf de kleren uit te reiken aan de lepra-patiënten. De vrachtauto van Noah's Ark, bestuurd door Piet Buitendijk, leverde met liefde een hele vracht kleding af voor deze mannen en vrouwen, die door iedereen verlaten zijn. Zr. Mary nam deze vracht gaarne aan en dankt de donateur, die deze kleding geschonken heeft, met heel haar hart. Het behoeft geen betoog hoe blij de lepra-patiënten met de kleding waren!
Zr. Mary neemt alle kleren voor de lepra-patienten in ontvangst
2007 Op 17 oktober togen we (Kirsten Slagter en ondergetekende) met 28 broden en 28 potten jam de poort in van het lepra-ziekenhuis St. Francis in Buluba. Ons doel was hen bezoeken en nog een keer verwennen met dat wat ze zo node moeten missen: brood, beleg, iets lekkers om meteen samen te smikkelen en niet op de laatste plaats: Aandacht. Op het moment dat ze ons herkenden kropen ze juichend en kreten slakend op ons af en de ene omhelzing was nog hartelijker en meer zichtbaar verrast dan de andere. Zoals ieder jaar zongen en dansten we met ze, pakten snoepjes voor ze uit en kleurden daarmee voor even hun grauwe bestaan. Niemand uit de buitenwereld bezoekt hen, geeft hen aandacht en warmte, omdat ze verdoemd zijn door die buitenwereld. Niet in de laatste plaats omdat men bang is dat ze nog besmettelijk zijn en daar is geen sprake meer van sinds de medicatie hun ziekteproces heeft gestopt. Alleen de gruwelijke verminkingen zijn nog de tragische bewijzen dat ze aan de ziekte lepra hebben geleden. De gang naar de dood is voor deze mensen heel erg eenzaam!!
Iedereen kreeg een brood en een pot jam Maar die moesten wel worden uitgepakt Lepra maakt ook blind	Snoepjes Prijsfoto Tragiek
Na verloop van tijd namen we afscheid, hun wensen waren geregistreerd en beloftes gedaan en onze tocht ging verder naar de mannenbarak. In deze barak zijn ook patiënten opgenomen die kreupel zijn, en daardoor ook verdoemd door de buitenwereld. De mannen zijn minder uitbundig, maar niet minder blij met het brood, de jam, de snoepjes en onze aandacht. Het voelt oneerlijk en beschamend als je een mens zo blij kunt maken met een brood en een potje jam.
In de mannenbarak Kreupel	Leprapatiënt Elke dag hetzelfde
Op 20 oktober ben ik, dit keer alleen met taxichauffeur Jimmy, hun wensen gaan inwilligen. Ze wilden zo graag een radio en de vrouwen een kikoyi (rokken onder hun culturele dracht), dat we deze met liefde voor hen gekocht hebben. Deze keer verwachtten ze ons al en kwamen ons met vreugdekreten tegemoet. De taxi-chauffeur hielp met het dragen van alle ingekochte spullen, maar leverde ze bij de voordeur van de barak af, want hij is bang ook lepra te zullen krijgen; mijn tegenbeweringen ten spijt. Dit keer hadden ze hun netste jurken (busuti's) aangetrokken, want er kwam immers bezoek! Ik kan met geen mogelijkheid in woorden uitdrukken hoe blij ze waren met de radio en de kikoyi's. Ze straalden van oor tot oor en hugten, bedankten en glunderden me toe!
Ze hadden hun mooie jurken aangetrokken want er zou immers bezoek komen De zuster maakt het cadeau voor hen open	Blinde Dorien gaat voelen aan de cadeautjes van St. HUG Lepra-patiënten blij met hun radio
De lepra-vrouwen in hun kikoyi
Op zo'n moment ben ik zo dankbaar dat ik dit werk mag doen! Dat u me het geld toevertrouwt om deze mensen, deze vergeten groep, zo gelukkig te maken! Dat ze voor eventjes hun uitzichtloze bestaan vergeten en blijdschap ervaren! Laten we hen niet vergeten, in woord en gebaar!! Wilma den Breejen-Buhrs
Nogmaals: de prijsfoto
2006
Oktober 2006 Toen de vrachtwagen met de nieuwe slaapkamerspullen het terrein van de lepra-kliniek opreed kwamen de patienten kruipend naar buiten met enthousiaste uitroepen en dansbewegingen! We hebben met nooit zoveel plezier 26 bedden opgemaakt! Wat een blijdschap, wat een geluk mochten we hen brengen namens u! Blijdschap die niet in woorden uit te drukken is ! Eindelijk, voor het eerst in hun leven een nieuwe matras, een nieuwe deken, kussen en lakenset ! Tevens lieten we hier achter: rolstoelen, kleren, hulpmaterialen, incontinentie-matten en -verband, etc.	Ook dit jaar weer brood en jam voor iedere patient(e)
*Zr. Mary Isidore hielp mee de dekens uitzoeken.* *Alle bovenvermelde spullen zijn door st.HUG ingekocht en worden de vrachtwagen ingedragen.*	Iedere dag bestaat hun maaltijd uit: Ontbijt: een kopje thee met melk Lunch: posho (maispap) en bonen Diner: posho en bonen
2005
September 2005 Wat hebben we veel mogen doen! Dankzij uw donaties, uw hulp, uw vertrouwen, hebben we deze eenzame, verlaten groep zo'n prachtig gebaar van medeleven en warmte mogen overhandigen. Naast het brood en de jam die we bij al onze bezoeken gewoon standaard meenemen (en waar ze zo ontzettend blij mee zijn, omdat het zo'n welkome afwisseling is op hun dagelijks terugkerende voeding van maispap en bruine bonen) hebben we hen ongelofelijk blij gemaakt met de volgende aanschaf: 10 houten stoelen, 20 nieuwe kussens (achter en zitgedeelte) 1 kleuren televisie (!) 1 video-deck (!) 2 video-banden (de film 'Beethoven' en de film 'Oh Shucks') onderdelen (zoals antenne en kabel) en arbeidsloon voor het aansluiten van de tv Voor de kantine, waar de lepra-patienten voor een klein bedrag iets kunnen kopen: 100 kg rijst 100 kg suiker 40 borden, 40 kopjes kleine, losse boodschappen als zeep, wc-papier, snoepjes, koekjes	*Gezamelijk tv kijken.* *Hier worden chapats gemaakt voor de kantine.*
*De watertank.*	Voor het zusterhuis: een watertank cement om de tank vast te plaatsen kraan voor de tank 20 kussens voor hun oude stoelen 2 plastic tafelkleden bril zuster Mary Isidore De foto's getuigen van hun blijdschap. We hoeven daar niets aan toe te voegen! Door gebrek aan tijd hebben we niet alle wensen kunnen vervullen en zal er een bedrag van 600,00 euro overgeheveld worden naar volgend jaar.
Augustus 2005 Toen we in december 2004 een bezoek brachten aan het Lepra ziekenhuis St. Francis in Buluba werd het ons wederom duidelijk dat de barakken waar de lepra-zieken wonen, letterlijk het sluitstuk zijn van de samenleving in dit land, maar ook op dit terrein. Geen enkel comfort omringd hun uitzichtloze bestaan. Dag in dag uit zitten de mannen en vrouwen met deze verschrikkelijke mensonterende aandoening op de grond van de barak. Soms schuifelen ze - op hun billen, want lopen kunnen de meesten niet - naar de deur, om in het daglicht iets van het buitengebeuren waar te nemen. Geen meter verder dan het huis slijten ze hun dagen, ze zijn verdoemd door de samenleving, ze worden als lelijk en vies ervaren, alsof ze nog steeds besmettelijk zijn. Nooit krijgen ze bezoek, nooit krijgen ze aandacht, een warm gebaar, een knuffel of een andere vorm van tederheid. Ze wachten af, op wat ? ....... op de dood, die hen verlost van dit erbarmelijke bestaan, de hoop op een beter leven in het hiernamaals. In samenspraak met zuster Mary-Isidore hebben we besloten hun barakken op te fleuren. Ook nemen we natuurlijk weer brood en beleg mee, de hoognodige variant op hun eenzijdige voeding. We houden u op de hoogte in ons verslag ten tijde van onze reis, vanaf 2 september a.s.!!!!
*Wilma en zr. Mary-Isidore (2004)*
2004
In december 2004, bezocht stichting HUG de patienten in het lepraziekenhuis nogmaals. Er werd weer gedanst en gezongen, snoepjes uitgedeeld en voor even de eenzaamheid van alle dag doorbroken. We lieten voor iedere vrouw 2 broden, wat boter en 2 potten jam achter. Hun grote wens voor brood en beleg, als afwisseling op hun iedere dag terugkerende maaltijd van Maispap en Bonen, was voor een paar dagen verhoord. Je schaamt je bijna omdat ze met zo weinig zo blij kunnen zijn. Je zou zo verschrikkelijk graag ze iedere dag structureel van meer variatie in hun maaltijd willen voorzien, ze veel meer aandacht willen geven, ze met rolstoelen en andere wijze van vervoer willen helpen hun wereld te vergroten. Ze domweg blijer willen maken in hun uitzichtloze bestaan, maar je kunt niet meer doen dan wat je doet. Met uw hulp kunnen we deze vergeten groep helpen !!!

2003
	2003 Het Lepra ziekenhuis is door Nederlandse paters opgericht. Zr. Mary deed de rondleiding en wat je zag treft je diep. De aanblik van zo vele verminkte handen, voeten, gezichten, allemaal aangericht door de ziekte Lepra, zal nooit meer verdwijnen ! De vrouwen, op de afdeling met de meest schrijnende gevallen, zongen en, voor zover dat mogelijk was, dansten. Dankbaar voor de gekregen basisvoeding. Bij het aanbieden van een snoepje moest het papiertje er vanaf gehaald worden en het in hun mond gestopt worden. Hun handen zonder vingers hadden dit nooit voor elkaar gekregen. De vrouwen smeekten zuster Mary om brood, want hun dagelijkse terugkerende maaltijd maispap en bonen vroeg dringend om afwisseling. 3 oktober 2003 Vandaag werd al basisvoeding gedoneerd. Dankzij de donateurs kon toen worden gegeven: de ingrediënten voor brood, evenals: 100 kg suiker, 100 kg maismeel, 100 kg rijst, 25 liter bakolie. Het behoeft geen betoog dat de patiënten van dit lepra-ziekenhuis intens dankbaar waren met de giften van de nederlandse achterban.
Ga direct naar: • Archief Tandartsenproject • Archief Noah's Ark • Archief Sloppenwijk Polota • Archief Sure Prospect Institute • Archief Lepraziekenhuis